Þóra Guðrún Pálsdóttir

1909

Laugardaginn annan í nýári 1909 er Arthur að ljúka við bréf til Bath.  Florence var að hjálpa honum.  Hann vildi leita sér ráðgjafar í ákveðnu máli og þar voru fleiri öldungar og honum reyndari sem færir væru að veita leiðbeiningar. Í vaxandi söfnuðum fara vandamál að láta á sér kræla.  Fólk fæðist með misjafna eiginleika og er líka misfljótt að tileinka sér að fullu þá breytni sem Biblían boðar, þótt það hafi fæðst á ný.  Hugsjónin virðist vera að söfnuður eigi að vera uppeldisstöð, líkt og heimili, og þar sem um Guðs börn er að ræða er oft kominn hærri stöðull á breytnina í huga hinna trúuðu og gengur líka út yfir systkini þeirra í trúnni. Páll segir líka í Efesus bréfinu að Kristur vilji leiða kirkjuna (þ.e.Guðs börn) fram fyrir sig í dýrð án þess að hún hefði blett eða hrukku né neitt þess háttar.  Heilög skyldi hún og lýtalaus (Efes.5: 25-27).

 

Við lítum aðeins í dagbók Arthurs frá þessum tíma:

10.1. Sunnudags eftirmiðdag talar Arthur  um hvíld, ljúfan tíma í nálægð Drottins.

17.1. Florence talaði við börnin, ánægjulegur tími.

10.2. Fer hann með Florence til Steingríms læknis, og

15.2. er hún slæm af meltingarleysi.

17.2. vitnar kona um að hún hafi frelsast í Kaupangi síðast er þau hafi verið þar.

Þangað höfðu þau úr söfnuðinum verið að fara öðru hverju til samkomuhalds.  Sjálfsagt þá fengið kirkjuna léða.  Það virðist vera að ýmsir prestar hafi tekið Arthuri vel og lánað honum hús til að tala í þótt skírnaraðferð hans væri öðruvísi en tíðkast í Þjóðkirkjunni, að vísu ekki öðruvísi en var í fyrstu þegar Íslendingar samþykktu trúna á Alþingi fyrrum.

 

Arthur fer með konu sína í reiðtúr 22. febrúar. Hún sat hestinn mjög vel og þau fóru út á háls gengt Möðruvöllum. Veðrið var skemmtilegt og vegurinn góður.

 

Steingrímur læknir og kona hans komu í heimsókn 8. mars. "Mjög skemmtilegt kvöld" skrifar Arthur sem segist hafa gefið Steingrími eitthvert lesefni fyrir drengi á íslensku.  Það virðist hafa skapast vinátta milli þeirra læknishjóna og trúboðshjónanna. Ekki er ólíklegt að Steingrímur læknir hafi verið viðstaddur fyrstu fæðinguna hjá Florence þó hvorki hans né ljósmóðurinnar sé getið í þessari fáorðu dagbók.  Irene segir að móðir hennar hafi ekki náð sér til fulls eftir fyrri fæðinguna. Hún hafi verið veik í nýrum og veil fyrir hjarta. 

 

Þegar Florence er orðin ófrísk í annað sinn aftekur Steingrímur að bera ábyrgð á því að hún fæði hér.  Hún verði að fara út.  Nú ákveða þau að fara út og nógu snemma. Þau leggja af stað með Vestu til Leith þann 10. maí.  Dagana áður er Arthur mjög upptekinn við húsvitjanir. Hann virðist hitta eina tvo sem nýlega hafa fundið frelsarann.  Annar þeirra hafði tekið ákvörðun nóttina áður og um þann þriðja áleit Arthur að hann hefði líka látið frelsast.  Það virðist sem vakning hafi legið í lofti á þessum tíma.  Enginn veit hvort allir sem menn álitu frelsaða voru búnir að reikna kostnaðinn og reiðubúnir til að greiða það sem krafist yrði þegar á reyndi í átökum ljóss og myrkurs hversdagsins sem á eftir færi.  Sumir sýndu það.  Þau koma til Leith 17. maí og til Balham þremur dögum síðar. 

 

Eftir það er ekki mikið skrifað í dagbókina yfir þann tíma sem þau dvelja þar.  Það er svo ekki fyrr en 11. ágúst sem lítil stúlka fæðist og allt gekk vel.  "Hallelúja!" skrifar hann í dagbókina. Dóttirin sem fæddist þennan dag árið 1909 hlaut nafnið Irene Gook og er hún enn á lífi þegar þetta er skrifað (2006). Hún er vel ern og til marks um það má nefna að hún ók bíl sínum allt til haustsins 2005.  Irene hefur áreiðanlega orðið þeim blessun sem hún átti samleið með um ævina (Þ.P.)

 

Arthur fær bréf frá konu úr söfnuðinum á Sjónarhæð dagsett 29. ágúst. Þar stendur meðal annars:

Það voru gleðitíðindi fyrir okkur að heyra að þið væruð búin að eignast dóttur og þökkum við Drottni fyrir þá bænheyrslu að það skyldi ganga svona dásamlega til.  Lofað sé hans nafn. Ég óska ykkur til lukku með hana að hún verði ykkur til óendanlegrar blessunar.

 Hann fær annað bréf frá trúsystur fyrir norðan, skrifað 21. september:

Hjartkæri bróðir!

Hjartans þakkir fyrir bréfið þitt og smáritið, sem því fylgdi.  Hvorutveggja varð mér til mikillar gleði og blessunar ... Það gladdi mig ósegjanlega mikið, að fá að vita hvað ykkur líður vel, og líka hefi ég frétt, að Drottinn hefir glatt ykkur með dýrmætri gjöf, sem ég bið hann af hjarta að blessa ykkur og hann hefir leitt konu þína farsællega úr allri hættu.  Hann annast jafnan sína, og því treysti ég, að hann heyri sameiginlegar bænir vorar systkina ykkar, að hann leiði ykkur glöð og heilbrigð heim til okkar.  Við hlökkum öll svo innilega til að fá að sjá ykkur aftur, ef Guð vill og segja ykkur velkomin.  Já, bróðir minn, enginn þekkir til hlítar hve sælt það er, að hlakka til ástvinakomu nema sá, sem lifir í trúnni á Guðs son, og persónulegu samfélagi við hann.  Hversu sælurík er sú tilhugsun fyrir okkur, að vor blessaði ástvinur, Jesús Kristur, kemur innan skamms að taka okkur til sín, til að vera hjá sér um alla eilífð og í kærleiksríku samfélagi hvert við annað.

 Það er 29. ágúst sem hann predikar fagnaðarerindið í Balham. Einhverjar fleiri samkomur eru haldnar en miðvikudaginn 30. september fer hann með Ceres frá Leith til Akureyrar.  James Nisbet er líka samskipa og systir hans Deborah. Skipið kemur fyrst að landi við Fáskrúðsfjörð næsta sunnudagsmorgunn.  Arthur segir í Northern Ligt í janúar 1910, um þennan stans á Fáskrúðsfirði, að þar með hafi hann og Nisbet fengið tækifæri til að undirbúa kristilega samkomu þar um kvöldið: 

Templarahúsið var fullt og Mr. Nisbet og ég höfðum sérstaka gleði að hitta einu sinni enn það fólk sem við elskum og nota þá tungu sem við unnum, til að vegsama frelsarann með.

 Til Akureyrar eru þau komin viku eftir að þau fóru frá Leith. Hr. Pedersen, Dani sem búsettur var á Akureyri og hafði veitt fórnfúsa þjónustu við trúboðið í fjarveru Arthurs, bauð þau hjartanlega velkomin.  Skipið stansaði aðeins þrjá daga í Akureyrarhöfn og hélt svo áfram vestur með ströndinni og til Ísafjarðar. Fóru þau Mr. og Mrs. Nisbet með því til Ísafjarðar, þar sem þau hófu trúboð og lækningaþjónustu að hætti hómópata.

 

Florence varð eftir á Englandi með barnið og 4. nóvember stendur í dagbókinni:

Sendi Florence það sem ég get með landpósti.

Þannig virðist fljótlegra að senda með landpósti en með skipi til Reykjavíkur, fyrst hann ætlar heldur að senda með landpósti.  Arthur þarf að heimsækja marga eftir að hann kemur til Akureyrar, meðal annarra þær mæðgur Ólafíu og Soffíu sem áður er getið, en 10. nóv. er skírn. Þá eru þrjár konur skírðar og er Ólafía Einarsdóttir ein þeirra.  Daginn eftir húsvitjar  hann hjá þeim öllum.  Þeim leið vel. 

 

Á þessum tímum eru Arthuri að berast bréf frá fólki úr söfnuðinum.  Það hefir dreifst víðs vegar.  Sumt er komið út um land og sumt komið til Bergen í Noregi.  Ein kona er í útbreiðslustarfi á Austurlandi. Það er sameiginlegt með þessum bréfum hvað kærleikurinn til Guðs og manna er ferskur, eins og oft er með nýfrelsuðu fólki. Það virðist heldur ekki vera tilfinningalega bælt því það þorir alveg að áminna hann sjálfan í kærleika.  Hugsanlega hefur hann verið búinn að kenna þeim mikið um það að ótti við menn leiði í snörur, eða það hefur fundið hann sem jafningja sinn og bróður í raun og veru.

 

Arthur er einnig í nánu bréfasambandi við síra Sigurbjörn Á. Gíslason og þeir skiptast oft á bréfum vegna útgáfu Biblíunnar, sem er þeim báðum mikið áhugamál. Sigurbjörn skrifar 15. júlí 1909:

Kæri vinur!  Mér væri mjög kært að heyra frá yður sem fyrst, hvernig gengur með biblíuna?  Vilja þeir ekki prenta nýja vasaútgáfu.  Mér kemur í hug  fyrir nokkrum dögum er ég heimsótti veika konu á Fáskrúðsfirði hvað leiðinlegt væri að eiga ekki íslenska vasaútgáfu af biblíunni.  Hún sagði (veika konan): "Það er aumt að geta ekkert lesið í biblíunni, hún er of stór og þung að ég þoli ekki að fara með hana" ...

 Í afmælisriti Íslenska Biblíufélagsins, útgefnu 1965, stendur að á fundi árið 1911 hafi verið skýrt frá því, að búið væri að semja um vasaútgáfu Biblíunnar í London.  Þetta var tveimur árum eftir að Sigurbjörn lét þennan draum sinn í ljósi í bréfinu til Arthurs.  Það kunna að hafa verið fleiri sem áttu þennan sama draum, og það er gott að eiga hugsjónir til heilla fyrir náungann.

 

1910

Febrúar 6. sunnudagur:

Fann sérstakan kraft í samkomunni.  Margir óendurfæddir viðstaddir. 

Hann fær yndislegt bréf frá Florence 7. mars og 23. mars skrifar hann henni aftur. Þann sama dag fer hann á skíði með Jóhanni og á eftir fer hann í reiðtúr á Jo.  Nú kemur langt hlé í dagbókinni en hér hefur auðvitað mörgu verið sleppt sem skráð hefir verið í dagbókina vegna þess að annars gæti orðið um ofmiklar endurtekningar á svipuðu efni að ræða.

 

Hinn 14. ágúst stendur í dagbókinni:

Margir að Sailors Rest. Blessaður dagur. Extra önnum kafinn.

Ekkert um það meir. En í trúboðsblaðinu "Echoes of Service" árið 1910 eru fréttir frá Arthur Gook. Þar stendur ásamt öðru:

Meðal annars sem við þráum að gera í nafni Drottins og sem við trúum að sé hans vilji, er að gera salinn okkar að hvíldarstað fyrir sjómenn (Sailors Rest) yfir síldveiðitímann júlí-sept. og leitast við að ávinna einhverja af sjómönnunum fyrir Krist.  Íslendingar eru flestir í burtu yfir sumarið til sjós eða lands en Englendingar, Skotar, Danir, Norðmenn, Svíar og Franskir koma hér margir. Ég get haldið samkomur fyrir alla þessa nema Frakka.

Ef þetta er Guðs vilji mun það komast í verk og Arthur biður um alvarlega fyrirbæn fyrir þessu í blaðinu.  Eftir öllu að dæma hefir hún verið heyrð og þetta komist til framkvæmda. Þarna verið rekið um tíma afdrep fyrir sjómenn, í safnaðarhúsinu yfir sumarið.

 

Það liggur ekki ljóst fyrir hvenær Florence kom aftur til Íslands með barnið.


1911

Þann 7. febrúar 1911 leggur  Arthur af stað til Leith frá Íslandi.  Hvort konan var farin á undan er ekki alveg ljóst en hún fór til að fæða úti, því hún fæðir þar son þann 9.  mars. Allt gekk vel og hinn 10. apríl er honum gefið nafnið Eric  Arthur.  Nú gefum við Irene orðið:
Þegar móðir mín verður ófrísk að bróður mínum sagði Steingrímur læknir að hún yrði að fara út til Englands, hún mætti ekki fæða hér. Svo við urðum að fara út.  Hann er fæddur í London og þetta gekk allt ágætlega.  Við komum aftur á dönsku skipi til Íslands.  Ég man nú ekki svo mikið eftir því sem skeði, nema í matsalnum einu sinni.  Þá var ég að treina mér súpuna mína af því mér fannst hún svo góð en svo var hún tekin áður en ég var búin.  Þetta man ég.
 Arthur fór heim til Íslands með Botníu þann 4. júlí og er kominn heim viku síðar. Hann kom þar að öllu í góðu gengi á Akureyri.  Ekki eru fleiri færslur í dagbókinni hans þetta ár, nema 2. október má sjá: "G.skóli opinn." Þýðir þetta að líkindum að kennsla í Gagnfræðaskólanum hefjist þann dag.



Flettingar í dag: 33
Gestir í dag: 4
Flettingar í gær: 53
Gestir í gær: 6
Samtals flettingar: 29395
Samtals gestir: 2421
Tölur uppfærðar: 28.9.2022 10:38:53

Tenglar