http://thorapals.123.is/ is Tue, 28 Apr 2026 00:00:00 GMT Tue, 28 Apr 2026 20:34:23 GMT www.123.is http://thorapals.123.is/blog/record/689074/ Guð gefi ykkur öllum gleðilegt nýtt ár. Þökkum liðin ár. Ég skrifaði seinast smápistil á síðuna þann 14 nóvember 2013. Af Ásgrími er það helst að frétta að hann átti bókaðan tíma 12 desember hjá lækni, sem tekur á móti sjúklingum suma daga hér í næsta húsi. Þá höfðu hjúkrunarkonur frá heimahjúkrun komið til hans daglega um skeið til að sprauta hann við blóðtappa í vinstra fæti. Sem betur fór hafði hann ekki haft verk í fætinum þrátt fyrir mikinn bjúg eða bólgu. Aðfaranótt þess 12 des var hann slæmur af verkjum innvortis, svo hann treysti sér naumast að fara til læknis um morguninn, þótt í hjólastól væri, í næsta hús. Heimahjúkrunarkona hafði þá samband við lækninn og þau komu svo bæði. Læknirinn sendi hann þá beint í sjúkrahúsið. Eftir myndatökur varð ekkert úr því að hann kæmi fljótt aftur. Hann var settur á sýklalyf um tíma en hættur á þeim núna. Líkamlegri færni hans hefur frekar hrakað, getur ekki auðveldlega snúið sér í rúminu hjálparlaust. Hann virðist ekki hafa orku til að líta í bók eða horfa á sjónvarp. Var líka að mestu hættur því hér heima. Hann þekkir samt alla og gleðst við að sjá vini sína. Oftast segir hann að sér líði vel og hann hefur alltaf hrósað umönnuninni á sjúkrahúsinu. Við erum ykkur öllum þakklát sem minnist hans í bænum ykkar og hann sendir ykkur öllum kæra kveðju sína. Sat, 11 Jan 2014 20:55:28 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/683390/ Normal 0 false false false MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Tafla - Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} Það er orðið langt síðan ég hefi skrifað eitthvað á síðuna mína. Það reynist sumum erfitt að byrja aftur á verkefni sem hefur legið lengi á hillunni. Ég sé að ég hefi skrifað seinast í október 2012. Það má segja að síðan þá hafi orðið mikil breyting hjá okkur. Eftir að húsbóndinn hafði fengið blóðtappa í höfuðið í Júní 2012. þá hentaði okkur ekki lengur það húsnæði sem við höfðum. Þar voru útitröppur uppá aðra hæð en vegna svimans sem sótti á hann var ég alltaf hrædd um hann í tröppunum. Hann datt þó aldrei þar, sem betur fór. Við fórum svo að skoða ýmsa möguleika. Settum okkar íbúð á sölu. Enn það gekk ekki upp. Þá ákváðum við að leigja íbúðina og það gekk fljótt. Þá fórum við að leita okkur að íbúð, sem væri okkur hentugri, til að taka á leigu. Við fundum hana í húsi sem var byggt 2009 fyrir eldra fólk. Þá erum við líka komin nær kirkjunni sem við höfum sótt og einnig mjög nálægt verslun. Hér þurfum við miklu minna að nota bílinn, sem er gott. Útsýni frá hinum staðnum var nú yndislegt en það er það líka hér. Þessi íbúð beið víst alltaf eftir okkur, mætti halda, því enginn hafði búið í henni fyrr. Nú skilst mér að næstum allar íbúðirnar í þessu stóra húsi séu komnar í útleigu, svo við vorum heppin og eru bæði ánægð. Af heilsufarsástæðum hefur lítið orðið úr kirkjusókn hjá okkur, því þegar líða tók nær þeim degi er við skyldum flytja fór Ásgrímur að kenna sjúkdóms i maga með ógleði og uppköstum við máltíðir ásamt þrekmissi. Þetta var alveg nýtt fyrir honum því hann hafði ekki verið kvillasamur. Margra vikna bið var eftir að komast hér í magaspeglun en tengdadóttir hans fann til með honum. Hún ákvað að leita uppi lækni í Reykjavík er hún hafði áður haft kinni af og bað hann ásjár. Það bar þann árangur að Ásgrímur komst mun fyrr í magaspeglun en annars hefði orðið. Úrskurður úr þeirri rannsókn reyndist vera magasár. Þessi læknir vildi fá fleiri blóðprufur og sneiðmynd og var þá gerð önnur ferð. Til að fá úrskurð úr þeim rannsóknum vorum við kölluð til viðtals. Fengum að vita að hér væri illkynja meinsemd búin að hreiðra um sig. Líklega er hún löngu búin að koma sér fyrir, þótt sá sem hýsti hana væri grunlaus um annað en hann hefði góða heilsu þar til þessi vanlíðan kom allt í einu. Við erum nú bæði orðin svo gömul hjónin, að bara þess vegna, gætum við átt von á vistaskiptum hvenær sem væri. Páll postuli óttaðist ekki dauðann. Hann sagði: Ég er þess fullviss að hvorki dauði né líf, englar né tignir, hvorki hið yfirstandandi né hið ókomna, hvorki kraftar, hæð né dýpt, né nokkuð annað skapað muni geta gjört oss viðskila við kærleika Guðs, sem birtist í Kristi Jesú Drottni vorum. Róm 8. 38.-39. Thu, 14 Nov 2013 16:51:00 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/636305/ Við fengum nokkra góða gesti frá Danmörku í heimsókn á liðnu sumri. Meðal þeirra var sonarsonur minn, sem hefur alist upp í Danmörku og er nú orðinn fulltíða maður. Faðir hans fór á sínum tíma til Danmerkur að læra mjólkurfræði. Hann settist þar að eftir að námi lauk, við það starf sem hann lærði en var alltaf með íslenska hesta á sínum snærum í hjáverkum. Ég var búin að heyra að sonur hans sækti ekki í það tómstundagaman fjölskyldunnar þótt systur hans gerðu það. Nú gafst mér tækifæri að spyrja hann sjálfann hver væru hans uppáhaldsdýr, fyrst hann hefði ekki áhuga á hestum. Það kom alveg flatt uppá mig er ég heyrði hann segja að það væru kýr. Reyndar vissi ég að pilturinn var búinn að mennta sig til að verða bóndi og ef til vill gefur sú menntun fleiri möguleika. Mér hafði þótt mjög vænt um öll dýrin sem voru á heimilinu sem ég ólst upp á. Hestar og kettir voru held ég efstir á vinalistanum hjá mér. Þar næst held ég hundurinn en kýrnar lentu í númer 4. Frá kúnum fannst mér samt alltaf stafa miklum friði og ró. Mér leið bara vel í návist þeirra en ég hafði aldrei lesið neinar frægðarsögur af þeim á borð við hesta, sem höfðu bjargað mönnum úr lífsháska í hættulegum vatnsföllum og leitt knapann heilan heim þegar hann var orðinn alveg rammvilltur í myrkri og hríð og sá þann kost einan, að láta hestinn sem hann reið ráða för. Þannig var líka með forustusauði. Þeir gátu bjargað heilli hjörð með sér frá að farast í stórhríðum, með því að spá rétt í veðrið og halda til húsa í tæka tíð. Kettir gátu líka spáð. Það voru öðruvísi spár. Þeir spáðu gestakomum. En ég trúði víst ekki nóg á þeirra spár til þess að fylgjast með hvort þær rættust, enda hafði ég ekki séð neitt skráð í bækur um að þær hefðu yfirleitt ræst. Hundar voru mikil nytjadýr á heimili til að hjálpa mönum að hafa stjórn á hinum dýrunum. Ef til vill hefur þá dreymt fyrir gestakomum. Ég sá hundinn okkar dreyma og urra uppúr svefni en hann gat ekkert sagt frá neinu þegar vaknaði. Svo ég snúi mér að öðru. Síðan húsbóndinn hér á heimilinu fékk þetta áfall sem ég hefi áður lýst hér á blogginu, þá getur hann ekki fengist vil allt það sama og áður. Þessvegna hefi ég reynt að fara oftar í bókasafnið og velja þjóðlegan fróðleik og ævisöguþætti sem hann hefur helst gaman af að lesa og ég líka. Seinast fékk ég bók sem heitir, Á lífsins leið" þar sem fjöldi þjóðþekktra manna segja frá, þeirra á meðal Styrmir Gunnarsson fyrrverandi ritstjóri Morgunblaðsins. Honum var sem unglingi komið í sveit eins og tíðkaðist hér á landi á þeim tíma er hann var að alast upp.(Bls.153 Hjá góðu fólki.) Hann var í fimm sumur á bænum Hæli í Flókadal. Greinilega hefur hann lifað sig inní hlutverk sitt þar. Hann segir: Þótt réttarferðir væru skemmtilegar og ég yrði fjáreigandi, var ég lítið fyrir sauðfjárbúskap. Á Hæli tók ég ástfóstri við kýr og mér þótti fjósið skemmtilegasti vinnustaðurinn. Enn þann dag í dag líður mér bezt í fjósinu á Hæli. Mér fannst gaman að mjólka og skemmtilegt að moka flórinn. Ég rak kýrnar á morgnanna og sótti þær á kvöldin. Flutti mjólkina á hestvagni hálftímaleið til móts við mjólkurbílinn.. Svo telur hann upp þá, sem hann hitti og voru í sömu erindagjörðum að flytja mjólk frá sínum bæjum.. Þá segir hann: ,,Ég fylgdist vel með mjólkurbókhaldinu, þar sem skráð var nytin í hverri kú og fitumagnið í mjólkinni. Ég kynnti mér skírslurnar yfir kýrnar mörg ár aftur í tímann. Ég las mér til um kýr í Búnaðarblaðinu Frey.. Áhugi minn á kúm hefur ekki minnkað með árunum. Það yljar mér alltaf um hjartaræturnar, þegar Morgunblaðið birtir fréttir og myndir af nythæstu kúm á landinu." Þetta sagði Styrmir og það gleður mig að lesa þetta og ég sé að Drengurinn minn er í góðum málum, að þykja vænna um kýr en önnur dýr. Sat, 27 Oct 2012 22:27:00 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/630780/ Hvað er að frétta? Það er helst að frétta að Ásgrímur útskrifaðist af sjúkrahúsinu og kom heim mánudaginn þrítugasta júlí. Hann fer í sjúkraþjálfun tvisvar í viku, þriðjudaga og fimmtudaga klukkan 12. Af því ég þarf að bíða eftir honum þá datt mér í hug að fá að gera eitthvað á meðan hann er í boltaleik við sjúkraþjálfarann til að styrkja jafnvægið, þá fæ ég að ganga á bretti sem á stendur: Bannað að hlaupa á þessu bretti". Ég passa því að stilla það á ekki of mikinn hraða svo ég skemmi nú ekkert í tækjasalnum, annars veit ég ekkert af hverju þetta bann er sett á þetta eina bretti. Ég er nú ekki meira en fimm sex mínútur á brettinu og fer þá í fleiri tæki. Þessi hálftími líður nú fljótt og á eftir förum við heim og þá er að leggja í stigann upp á aðra hæð. Hann er frekar ógnandi fyrir þá sem ekki hafa gott jafnvægi eða hættir til svima. Þetta hefur gengið slysalaust hér heima en húsbóndinn varð nú samt fyrir því 1. september að hrasa í lágum stiga í öðru húsi en slapp furðulega vel miðað við að stakkurinn hans skarst sundur yfir vinstra herðablaði og hann fékk rauða rönd þvert yfir bakið sem blæddi þó ekki úr. Hann hefur ekki haft nein óþægindi af þessu. Neðri vörin sprakk og þurfti að sauma einhver spor en það var svo lystilega gert að enginn tekur lengur eftir því. Það má því segja um slysin hjá okkur báðum að þau hafi frekar verið sýndarslys en veruleika. Samt orðið til þess að mér finnst ekki svo eftirsóknarvert að búa í húsi með útitröppum lengur. Breyting gæti þýtt að fórna fögru útsýni en ávinna annað í staðinn. En svo ég snúi nú að öðru þá sá ég auglýsta dagsferð eldri borgara á Suðurnesjum. Ég fékk áhuga fyrir þessari ferð. Það átti að sækja um far fyrir þriðja september en ferðin skyldi farinn þann 6. Ég renndi upp að skrifstofu SBk fyrir hádeigi þann 1.Sept. Það fór eins og mig grunaði, að skrifstofan var lokuð. Ég var orðin of sein. Ég ákvað samt að prófa á mánudag, sem ég og gerði. Þá var allt upp pantað en ég var sett á biðlista. Svo hringdi konan í mig sama dag og sagði ég gæti fengið pláss. Þetta var ákveðið og greitt samstundis. Ég mætti svo á Nesvelli þann 6. September. Við brunuðum svo af stað þaðan í gríðar stórri rútu og héldum sem leið lá í átt til Reykjavíkur. Beygt var við ákveðin gatnamót þar sem leiðin lá til Bessastaða og sá vegur valinn, því hér var höfðingjadjarft fólk á ferð sem heimsækja vildi æðsta mann þjóðarinnar. Hann sýndi okkur þann heiður að vera heima en frúna sáum við ekki. Hún hefur ef til vill verið í útlöndum að mæta í hans stað þar sem viðeigandi hefði verið að hann mætti. Þetta er getgáta. Þegar til Bessastaða kom var okkur fyrst skipt í tvo hópa þar sem annar átti að skoða kirkjuna á meðan hinn hópurinn skoðaði kjallara hússins. Svo var skipt aftur svo enginn gat sagt að hann hefði farið nokkurs á mis. Eftir það fór svo aðal móttökuathöfnin fram í stórum sal þar sem forsetinn heilsaði okkur öllum með handabandi og bauð okkur velkomin. Það fannst á að honum þótti við ætla okkur lítinn tíma því margt væri að sjá og skoða. Hann drap á ýmislegt úr sögu þessa merka staðar og að lokum var okkur boðið uppá kaffi og köku. Þá vorum við þegar orðin á eftir áætlun. Næst lá fyrir að koma sér til Reykjavíkur og skoða Alþingi og Landnámsgarðinn. Þar var sami háttur hafður að hópurinn skipti sér og sumir fóru í Alþingi og aðrir í Landnámsgarðinn. Það var nú bara gaman að koma í Alþingishúsið fannst mér. Allt var svo fágað og friðsælt. Engir þar til að kasta milli sín fjöreggi þjóðarinnar, Ég á við sjálfstæði þessa lands. Það var sem sé sumarfrí. Það hæfir ekki að varpa rýrð á þá þjónustuna sem þar fer fram, miklu heldur eigum við að biðja fyrir þeim sem þar starfa, að Guð snúi verkum þeirra til góðs fyrir land og lýð. Ekki vantar þá nú eljuna suma hverja að minnsta kosti. Svo lá nú leið okkar þangað sem við áttum að fá súpu. Einhvern vegin kom það svo fyrir mínar sjónir að við hefðum átt að vera fyrr á ferðinni. Það var komið svo margt fólk. En þetta hafði nú allt góðan endi og við fengum ágæta súpu og gátum valið á milli tveggja tegunda. Við áttum að skoða Sjóminjasafnið en ég kom mér nú hjá því. Það er langt síðan mér fannst ég verða svo þreytt í fótum við að ganga um og skoða söfn og standa kyrr við að lesa áletranir o.s frv. Leið okkar lá nú líka að Vesturgötu 7, Félagsmiðstöð eldri borgara þar sem við fengum kaffi og kræsingar. Svo áttum við eftir að fara aftur niður að höfn og þeir sem vildu eða treystu sér gátu farðið um borð til að skoða eitthvert skip. Ég fór nú ekki og það voru fleiri sem ekki lögðu í það. Fyrir bragðið veit ég ekki hvað skipið hét. Þetta var full dagskrá hjá okkur þótt einhverju væri sleppt. Heimferðin gekk ljómandi vel og við vorum svo heppin með veðrið. Ég var svo næstum fyrirfram viss um að Guð mundi gefa gamla fólkinu gott veður. Bestu þakkir fyrir samveruna. Þóra Pálsdóttir. Fri, 14 Sep 2012 22:39:36 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/625296/ Ný reynsla Þið eruð búin að lesa um það sem kom fyrir húsbóndann en hann er nú ekki einn um það að prófa eitthvað nýtt. Það varð nú samt ekki eins alvarlegt hjá mér eins og honum. Þann 11 júlí var ég að koma frá því að heimsækja hann og hugsaði mér að líta inní blómabúð á leiðinni heim. Það var nú lítið að sjá innandyra en útandyra var mikið samsafn af blómum. Þau voru nú mörg hver vesöl og vindbarin að sjá og ekki virði verðmiðans, útsalan kemur ekki til með að bjarga þeim en önnur voru nú sprækari. Ég ætlaði ekki að kaupa nein dýr blóm en mér finnst gaman að horfa á þau. Mig dreymdi um það fyrr i sumar að kaupa fáeinar stjúpur í kassa til að hafa á svölunum en af því ég frestaði framkvæmdinni þá voru allar stjúpur uppgengnar í landinu er ég ákvað mig. Samt fannst mér þó ekkert orðið áliðið sumars en það er ekki alltaf gróði að vera lengi að hugsa sig um. ,,Sá sem sífellt horfir í skýin sáir ekki." Nú ég endaði þarna með því að velja nokkrar fjólur í potti, fór svo og borgaði og ætla á eftir að ganga út um dyrnar eins og vanalega. Ég hefi aldrei séð eða tekið eftir að þessar dyr væru lokaðar. Búmm. Ég Hafði í staðinn gengið á lokaðan glervegg og kastast frá honum niður í gólfið. Það hópaðist þarna að mér fólk sem fór að bisa við að koma mér á fætur aftur. Þetta var mikið högg heyrði ég einhvern segja. Það staðfestist með því að það þaut strax upp stærðar kúla til hægri við hvirfilinn. Ég skil ekki hvernig ég fór að því að fá áverka á þennan stað en hvergi annarstaðar á líkamann. Ég man nú ekki fyrir víst hvort það var þarna eða á sjúkrahúsinu eða hvoru tveggja að ég var spurð hvort ég ætti ekki börn, sjálfsagt til að, þau gætu tekið einhverja ábyrgð. Jú sagði ég, eitt í Danmörku, eitt í Noregi og eitt á Akureyri. Ég hefði nú getað sagt að ég væri ekki alveg umkomulaus samt, þótt ættingjarnir væru ekki alveg í handraða en ég var ekki alveg viss um að ég væri nógu veik til að fara á sjúkrahús. Þetta er rosastór kúla segir einhver. Ég þreifaði og fann það og hún var rök. Einhver smá vilsa kom í hendina en ekkert blóð. Einhver viðstaddra tók á sig ábyrgð fjarverandi ættingja og hringdi á sjúkrabíl. Svo var farið að spyrja mig ýmissa skynsamlegra spurninga eins og um ártal, nafnúmer og fleira sem ég svaraði óhikað. Svo kom sjúkrabíllin. Þeir hefðu nóg að gera, hugsa ég,ef öll heimili hefðu jafnmikla þörf fyrir þjónustu þeirra eins og mitt heimili, það er svo stutt síðan þeir fóru með manninn minn á sjúkrahúsið. Það var ung stúlka á vaktinni sem tók á móti mér. Hún fór nú líka að prófa hvað ég vissi mikið um sjálfa mig og umhverfið sem ég hrærðist í. Mér fannst hún hefði viljað láta taka mynd. En nú eru röntgenfræðingar ekki á vakt eftir klukkan 4 á daginn á þessu sjúkrahúsi. Það þyrfti þá að fara til Reykjavíkur. Mér fannst nú það liggja fyrir að ég fari heim og bið um að fá lánaðan síma. Hún vildi vita í hvern ég ætli að hringja og ég segist ætla að hringja í tengdadóttur mannsins míns, sem ég og gerði. Bað hana að koma og sækja mig. Hún sagðist koma strax og stóð við það eins og vænta mátti. Það varð að samkomulagi þeirra á milli að hún tæki ábyrgð á mér yfir nóttina. Svo ég fór með henni heim. Háttaði í góðum tíma en sofnaði ekki blund. Var eitthvað svo uppveðruð þótt ég finndi ekkert til. Ég hugsa nú að Dísa hafi heldur ekkert sofið. Hún hefur ábyggilega tekið ábyrgðina alvarlega. Um morguninn bað ég hana að aka mér heim og síðan hefur þetta gengið ágætlega. Kúlan enn ekki horfin en er horfin til betri vegar. ´´ Mon, 06 Aug 2012 18:10:41 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/624433/ 27 júlí 2012 Hættu að lesa og farðu að skrifa smá pistil á síðuna þína, segi ég við sjálfa mig. Það er eitthvað sem hefur verið fjarlægt mér að undanförnu enda orðið langt síðan ég hefi reynt að skrifa. Það er helst í fréttum að 16 júní kom það fyrir bónda minn að hann átti í erfiðleikum með að rísa uppúr sófanum sem hann sat í. Mér brá því að þetta var alveg nýtt. Ég reyndi að hjálpa honum og það hafðist. Hann komst í rúmið þótt hann svimaði mikið. Stuttu seinna var hann aftur kominn fram og allt virtist í lagi. Morguninn eftir kvartaði hann um svima, sjónskerðingu og höfuðþyngsli. Ég varð smeyk og hringdi strax í sjúkrahúsið þótt helgidagur væri, bæði sunnudagur og 17 júní. Ég fékk mjög hlýleg og hvetjandi andsvör í símann. Mikið var ég fegin. Við máttum koma strax. Við af stað og þurftum að bíða um stund því fleirum þurfti að sinna þennan morgunn. Svo birtist ungur læknir og umsvif hans vöktu mér traust. Hann lét engan drátt á verða er hann hafði skoðað hann og sendi hann þegar í blóðprufu og myndatöku sem ekki sýndi neina blæðingu. Hann sagði að hár blóðþrýstingur gæti gefið öll þessi einkenni sem um væri að ræða en útilokaði ekki að um annað gæti verið að ræða. Hann pantaði með hraði tíma fyrir hann hjá augnlækni í Reykjavík sem tæki á móti honum um hádegi á mánudegi. Ég er nú ekki vön að aka inní Reykjavík en treysti því að Ásgrímur gæti sagt mér til. Ég vil alltaf leggja snemma af stað ef eitthvað kæmi uppá í ferðalaginu svo við vorum komin langt á undan tímanum. Settumst bara inn og biðum en þurftum ekki að bíða lengi því fljótlega var kallað á hann. Af einhverjum ástæðum virtist sá tími vera laus. Þannig komumst við fyrr að. Útúr þeirri skoðun kom að hann væri með gláku á byrjunarstigi. Það var að vísu gott að vita það sem fyrst. Það er víst mikils um vert til að geta hafið lyfjagjöf án tafar. Læknirinn skrifaði uppá glákudropa og boðaði hann aftur í viðtal 4. júlí. Þá bauðst vinur okkar til að aka honum inn eftir og þáðum við það. Sagði þá læknirinn að þrýstingurinn í auganu hefði minkað mikið. Gott var nú að heyra það. Honum hafði liðið svona upp og ofan og áfram verið með þyngsli í höfðinu og svima öðru hverju. Þann fimmta júní fór ég með hann á heilsugæslustöðina til að láta mæla blóðþrýsting. Læknirinn sem skoðaði hann fyrst hafði mælt svo fyrir, þar sem hann var að láta hann prófa Blóðþrýstingslyf. Þann sjöunda júlí voru komin ný einkenni. Þá var hann búinn að fá dofatilfinningu í tungu og munn og víðar í vinstri hlið. Vorum sammála um að hringja í sjúkrahúsið og máttum koma strax. Minnir að mér væri ráðlagt að kalla á sjúkrabíl. Allavega gerði ég það. Sjúkrabíllinn kom innan stundar og þeir leiddu hann niður tröppurnar. Okkur var svo boðin hvíldarinnlögn fyrir hann og þáðum við það. Hann missti aldrei mál eða hugsun og lamaðist ekki. En jafnvægið raskaðist og sjónin skertist. Hann var svo rannsakaður frekar og tekinn mynd aftur. Eftir það kváðu þeir þetta vera blóðtappa í höfði. Hann var svo aftur sendur inní Reykjavík miðvikudag 18 júlí til frekari myndatöku og einhverrar annarar ransóknar í Dómus Mediga. Sonur hans fór með hann. Mikið er gott að eiga svona góð sjúkrahús og yndislegt fólk sem vinnur þar. Ásgrímur hefur verið í alveg markvissri þjálfun hér á sjúkrahúsinu í Keflavík og farið ótrúlega mikið fram með jafnvægið þótt svimi og höfuðþyngsli geri vart við sig. Nú telja þau ekki lengur þörf á að hann gangi með grind og stafur látinn nægja. Í dag kom Ásgrímur heim í helgarleyfi.og verður fram á sunnudag. Svo á ég von á að hann komi fljótt alkominn. Margir hafa beðið fyrir honum og okkur báðum og hringt og spurt um hann. Þeim eru færðar bestu þakkir og fyrst og fremst þeim Guði sem hlustar á bænir barna sinna. Sat, 28 Jul 2012 21:52:27 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/614675/ Laugardagur Laugardagsmorgunn 5.Mai 20l2 lögðum við hjónin af stað uppí Vindáshlíð á landsmót Gídeonfélaga á Íslandi. Við vorum vöknuð klukkan hálf sjö. Áætlunin var að leggja af stað hálf átta. Ég er ekki vön að fara svona snemma á fætur, er meiri seinniparts manneskja. Veðrið var alveg unaðslega fagurt, glaða sóskin og heiður himinn. Frekar lítil umferð var á Reykjanesbraut á þessum tíma. Klukkan rúmlega 8 höfðum við Hamrahlíðina í Mosfellssveit á hægri hönd. Hammrahlíðin vekur upp þægilegar minningar því að þar settumst við að um tíma er við, móðir mín og bróðir fluttumst austan úr æskusveitinni okkar á sínum tíma fyrir margt löngu. Ætlunin var að fara uppúr Mosfellssveit og þá leiðina í Vindáshlíð. Ég hafði aldrei farið þá leið áður eða komið í Vindáshlíð. Ásgrímur hafði aftur á móti farið þangað á mót fyrir allmörgum árum. Þar sem hann er oftast svo ákaflega minnugur á leiðir sem hann hefur farið áður þá var hann alveg öruggur og datt ekki í hug að tefja sig á að lesa á leiðarmerki, sem sett höfðu verið upp vegfarendum til leiðbeiningar. Ég aftur á móti er ekki frábitin að vilja lesa þann fróðleik, sem sannmálugt fólk hefur sett upp á svona vegvísa til að varna einföldum frá að villast af réttri leið. Tilraunir mínar til þess runnu nú allar út í sandinn því auðvitað var bílstjórinn að flýta sér. Þetta fór allt vel og við náðum því að geta borðað morgunmatinn með þeim fyrstu í Vindáshlíð. Svo var bænastund í salnum klukkan 10. 10.15. flutti Bill Valters, framkvæmdastjóri. Alþjóðaútbreiðsludeildar erindi sem hann nefndi. Vinna fólk fyrir Krist. Klukkan 11 15 var Vitnisburðarstund. Klukkan 12 Hádegisverður. Klukkan 13 Aðalfundur Gideonfélagsins á Íslandi. Það sem honum tilheyrði og á eftir kom entist til kl.15. Þá var kaffi. Þar eftir fundir nýrra stjórna. Á meðan máttu þeir sem engu þurftu að stjórna, um frjálst höfuð strjúka, fram að hátíðakvöldverði k 7. Það var ágætt að geta aðeins heilsað kunningjum sem við höfðum ekki séð lengi. Eftir kvöldmat átti að vera hátíðasamvera. Við ákváðum að fara heldur heim strax eftir matinn, þar sem við erum ekki svo ung lengur. En ferðalagið gekk ágætlega fram og til baka. Sun, 20 May 2012 23:36:08 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/607413/ Það er nú orðið langt síðan ég hefi haft drift til að taka pennann. Ég verð nú annað hvort að taka mig á eða hætta. Það er nú af gæludýrunum að segja, að Ástareldarnir halda áfram að vaxa, hver í sínum potti og er farið að glitta í smá óútsprungna blómknappa á einum þeirra. Burknarnir halda áfram að vaxa. Þó er ég ekki alveg ánægð með þá , finnst þeir leggja allt í lengdina en finnst þeir hugsa minna um þversum blaðvöxtinn sem hefur svo mikið að segja uppá fegurðina. Friðarliljan er eðlilega heilbrigð að sjá. Svo keypti ég Hortensíu mest af því að mér fannst hún svo ódýr. Hún var í uppvexti með 4 blómbrúska sem enginn vissi hvernig yrðu á litinn. Ég lifði í voninni um að þeir yrðu bláir enda sagt í bókinni Trivsel med stueplanter að þeir gætu orðið það en því aðeins, að moldin væri blönduð með alominium sulfat Ég mundi aftur til minna unglingsára þegar ég dvaldi um tíma á Háteigsveginum hjá bróður mínum og mágkonu. Þá stóð á skrifborðinu hans Hortensía með undurfögrum og stórum og bláum blómbrúskum. Þessi Hortensía heima hjá mér stækkaði nú líka, aðallega þó blómbrúskarnir sem voru í upphafi eitthvað út í grænan lit urðu hvítir og mjög fallegir en ég beið eftir bláa litnum. Ég hafði stjanað við hana og passað að hún hefði nóg vatn enda sagt í bókinni að hún gæti þurft vökvun tvisvar á dag. Einn daginn sá ég að henni var brugðið eins og hún hefði fengið slag. Henni versnaði sjúkdómurinn meir og meir. Seinast var ekkert eftir nema fimm blöð með litlu lífi og einn deyjandi blómbrúskur sem bíður sinnar aftöku. Þetta fannst mér nú heldur dapurt að missa helstu skrautjurtina úr hópnum. Það minnti mig á að meira þurftu margir foreldrar að reyna áður fyrr eða uppúr næstsíðustu Aldamótum, þegar fjöldi af ungu fólki og efnilegu var lostinn af berklaveikinni. Margir féllu, eða urðu ekki samir síðan. Þá varð mikil sorg á mörgum heimilum. Á því tímaskeiði var berklahælinu á Vífilsstöðum komið á fót og seinna öðru á Kristnesi í Eyjafirði. Enn er hægt að rekast á fólk sem gekk í gegnum þetta erfiða tímabil. Ég held að fólk sem gengið hefur í gegnum mikla erfið leika, hafi oft meiru að miðla af lífsvisku. Wed, 04 Apr 2012 19:26:04 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/600950/ Siglufjörður Daginn eftir jarðarför Irene fórum við til Siglufjarðar. Ásgrím langaði auðvitað að skreppa þangað og var búinn að hugsa sér að taka bílaleigubíl en vinur hans bauðst til að fara með hann og var ég ákaflega fegin því. Fyrir mér var nú spursmál um gott veður og færi. Ég ákvað að fara líka þótt við værum hjá dóttur minni sem ég sé ekki mjög oft. Ferðin gekk mjög vel en mikill var nú snjórinn á Siglufirði og verið að ryðja götur um kvöldið. Fyrst fórum við á sjúkrahúsið að hitta Elínu sem orðin er háöldruð og Ásgrímur búinn að þekkja lengi. Viðdvölin á sjúkrahúsinu varð nú ekki löng því við fórum að hitta vinafólk okkar á eftir. Urðum að haga því ferðalagi eftir hvaða götur væri búið að ryðja. Við höfðum ekki setið lengi á þeim áningarstað þegar þurfti að færa bílinn svo ítan gæti athafnað sig í götunni. Það styttist svo í að við legðum af stað til baka. Ferðin gekk nú vel til að byrja með en ekki leið á löngu þar til bíllin fór að andvarpa og endaði fljótlega með hjartastoppi, svona eins og gerist stundum hjá bílum. Bílstjóranum tókst að hnoða honum í gang og það entist nokkra metra, misjafnlega marga í hvert skipti. Það var eingöngu fyrir óþreytandi og nær óteljandi uppvakningar tilraunir Bílstjórans, að við að lokum náðum til Ólafsfjarðar og lögðum bílnum þar við bílaverkstæði, stórlega fegin að vera þó þangað komin og setja ekki eftir á óheppilegri stað, eins og inni í göngum. Það var náttúrlega enga þjónustu að fá svo seint að kvöldi á verkstæðinu. Þá var um það að ræða að fá einhvern bíleiganda frá Akureyri til að sækja okkur. Ásgrímur talaði við vin sinn á Akureyri, sem reyndist fús til að vinna miskunnarverkið með því að koma og sækja okkur. Segja mátti að þessum degi lyki nú vel, að því leyti, að við gátum sofið um nóttina í góðu rúmi og öruggum kringumstæðum. Morguninn eftir, sem var laugardagur, ók dóttir mín okkur út á flugvöll og gekk sú flugferð samkvæmt áætlun. Bíllin beið okkar þar sem við höfðum skilið við hann við flugvöllinn. Það er alltaf samkoma hjá okkur í Keflavík kl.11 á sunnudögum. Morguninn eftir fannst okkur við vera orðin svo mikil gamalmenni, svo við héldum áfram að sofa ögn enn, blunda ögn enn, eins og segir á einum stað í Biblíunni og þar er það talið hafa válegar afleiðingar, en þar er nú víst átt við, ef það væri gert að reglu. Svo kom nú mánudagurinn og þá styttist í næstu jarðarför. Þriðjudaginn 10 janúar átti að jarða Jón Arndal Stefánsson bróður Ásgríms. Hann fæddist í Reykjavík 7, desember 1920 en andaðist 26. desember 2011. Jarðaförin fór fram frá Dómkirkjunni að viðstöddu fjölmenni. Veðrið var nú ekki sérlega gott um morguninn hér í Keflavík, næstum því blindbylur. Kristinn sonur Ásgríms og kona hans ætluðu líka að fara og við fengum að vera með þeim svo það var nú gott, þar sem þeirra bíll er stærri og stæði betur í storminum. Auðvitað hefur Guðs varðveisla mest að segja við slíkar kringumstæður. Ekki var nú hægt að aka hratt til að byrja með, vegna þess að skyggni var svo lítið, allt þar til komið var inn fyrir Kúagerði. Eftir það var sæmilegra veður til Reykjavíkur. Við komum auðvitað allt of snemma en það gerðu fleiri. Betra að ætla sér nógan tíma eins og veðrið var um morguninn. Hægt að dvelja við minningar frá liðnum samverustundum, þegar við litum inn til þeirra hjóna, Jóns og Auðar í Reykjavík er við vorum þar á ferð. Jón ólst up á Siglufirði og Akureyri og gekk þar í Barnaskóla. Stundaði nám einn vetur í Iðnskólanum á Akureyri, Þar eftir í Bændaskólanum á Hvanneyri. Það var 1947 að hann braust í að komast til Bandaríkjanna, til Tulsa Oklahoma til að læra flugvirkjun og réðst eftir það, til Flugfélags Ísland og sinnti þar hinum margvíslegustu störfum til 1990. Það er víst óhætt að segja að þau hjón hafi lagt ást á Norðurlandið sérstaklega Hrísey því þar hafa þau lengst af dvalið á sumrin hin síðari ár. Við höfum oftar en einu sinni heimsótt þau í Hrísey. Þar áttu þau hús og gátu boðið gestum sínum gistingu, sem við höfum þegið. Þeim virtist hvergi líða betur en í eyjunni sinni. Ótrúlegt hve Jón náði sér eftir áfall sem hann varð fyrir svo að hann þurfti að læra málið upp á nýtt. Það leyndi sér ekki að þar fór viljafastur maður og mér fannst það undravert að sjá hann geta ekið traktornum um eyjuna sína. En svo kom kallið er hann var heim kominn úr síðasta sumarleyfinu. Alltaf var jafn indælt að koma til þeirra. Ekki varð þeim hjónum barna auðið en ólu upp fjögur fósturbörn. Sem betur fór eignuðust þau á þann hátt fjölskyldu, sem mun láta sér annt um Auði í ekkjudómi hennar. Eftir athöfnina í kirkjunni var erfidrykkja á Flughótelinu. Veðrið mátti heita þokkalegt og okkur gekk vel heim. Thu, 23 Feb 2012 21:55:06 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/600097/ Að kveðja Öllu er afmörkuð stund, og sérhver hlutur undir himninum hefur sinn tíma. Að fæðast hefur sinn tíma og að deyja hefur sinn tíma Préd. 3:2. Vinkona okkar á Akureyri Irene Gunnlaugsdóttir Gook sem fæddist í London 11ágúst 1909 lést á hjúkrunarheimilinu Hlíð Akureyri 19 des 2011. Hún var jarðsett frá Akureyrakirkju 5. janúar 2012. Fórum við hjónin norður að útför hennar. Foreldrar hennar voru Arthur Charles Gook trúboði. Hann fékkst við margt á langri leið. Aðal verkefni ævi hans var að boða trú á frelsarann Drottinn Jesúm Krist. Arthur var vararæðismaður Breta til margra ára á Akureyri og svo Irene dóttir hans eftir hann. Móðir Irene var Florence Ethel (fædd Palme) kona Arthurs. Hún lenti í mjög erfiðri fæðingu að fyrsta barni þeirra. sem kom andvana og að líkindum náði hún ekki fullri heilsu. Henni fannst loftslagið eiga illa við sig. hér og varð það að ráði með þeim hjónum að hún flytti út með börnin, líka til þess, að þau gætu gengið í enskan skóla. Hann leit svo alvarlegum augum á köllun sína frá Drottni um að þjóna honum á þessu landi að hann kaus heldur að lifa hér á landi aðskilinn fjölskyldu sinni löng tímabil, en þau heimsóttu hvort annað og sameinuðu fjölskylduna þannig með löngum hléum. Má því segja að þau hafi kostað miklu til og að Þeir sem nutu ávaxta af starfi þeirra hér, skuldi þeim þakkir. Börn þeirra hlutu svo menntun sína í Englandi. Irene útskrifaðist með hjúkrunarmenntun 1935 og þar eftir fór hún í ljósmóðurfræði, heilsufræði og heimahjúkrun. Hún starfaði svo í Englandi og mikið var að gera á stríðsárunum. Þegar móðir hennar lést 1938 ákvað Irene að flytja til Íslands til að aðstoða föður sinn. Með tímanum þvarr heilsa föður hennar og hann þoldi illa hið kalda loftslag og taldi sér líða betur úti. Hann flutti svo út til Englands ásamt seinni konu sinni. Irene giftist 1961, ekkjumanni í söfnuðinum Guðvini Gunnlaugssyni kennara og fékk með honum þrjú stjúpbörn, 15,18 og 20 ára. Það var yndislegt að lesa það sem Auður Guðvins svo og börn hennar og barnabörn skrifuðu um Irene og Morgunblaðið birti daginn sem hún var jörðuð. Þar birtist Irene svo ljóslifandi fyrir augum að betur verður ekki lýst. Mér fannst svo mikið til um hve þau létu sér annt um hana stjúpbörnin hennar og þeirra fjölskyldur, sem sýnir mér að þau vináttufræ, sem hún sáði í sálir þeirra báru ríkulegan ávöxt henni sjálfri til heilla. er halla fór degi. Ég er þakklát fyrir árin sem ég átti með þessu fólki. Þegar ég flutti til Akureyrar þá leigði ég fyrst hjá Guðvini og Þóru fyrri konu hans en hún var systir Sæmundar fyrri mannsins míns. Þau voru þá að flytja frá Svalbarðseyri til Akureyrar þar sem Guðvin var búinn að fá kennarastöðu. Þau höfðu tekið á leigu stóra hæð og leigðu okkur mæðgum 2 herbergi útfrá sér. Þakka Guði fyrir gott fólk sem ég fékk að kynnast frá því fyrsta er ég kom norður, þeirra á meðal var Irene Gook. ______________ Sat, 18 Feb 2012 21:08:53 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/594407/ HEILSA GÆLUDÝRANNA Kæru vinir, það er orðið langt síðan ég skrifaði síðast. Allt gott að frétta af nýju gæludýrunum mínum, það er blómunum. Burknarnir eru duglegir að koma með nýja sprota og þeir lengstu hafa sumir náð meira en hálfum metra á lengd. Friðarliljan mín var að keppast við að koma blómum á legg en ég vildi heldur að hún að hún legði meira í grænu blöðin svo að ég klippti blómin niður við rót. Ég veit ekki hvort hún er að reyna að leika á mig af því að ég eyddi hvítu blómunum. Nú blómstrar hún grænum blómum að hluta til en það leynast nú ekki fræknúbarnir innan í blöðunum. Þeir sýna að hér eru ekki blöð ein á ferðinni, en hvítu blómin sem komið hafa í bland eru agnarlítil og pervisin. Það er ef til vill óþarfa bjartsýni að halda að blóm og jurtir geti hugsað og villt um fyrir vörslumanni en ég yrði ekkert hissa þótt það ætti eftir að koma í ljós. Ástareldurinn sem ég fékk í afmælisgjöf í september hefur vaxið og er farinn að blómstra í annað sinn en grænu blöðin eru sum að verða gulleit og veit ég ekki hverju sætir eða hvort það geti verið af ofvökvun. Við fórum norður í land og ég tók hin blómin og setti í vatn í baðkerið en skildi Ástareldinn eftir í stofunni því hann er ekki drykkfeldur og dugar eitt staup í nokkra daga. Honum hefur ef til vill leiðst einsemdin í húsinu. Það er allt of þröngt um hann í pottinum og ég verð að reyna að skipta honum. Upphaflega hafa verið settir þrír afleggjarar í pottinn. Burknarnir voru aftur á móti svo greinilega glaðir yfir að fá að fara í alvörubaðker og þeim hefur farið mikið fram. Ég er að lesa skemmtilega bók sem heitir ,,UNDRAHEIMUR DÝRANNA". Eftir MAURICE BURTON, Dr. Sc. Hún er þýdd af Dr.Brodda Jóhannessyni og Guðmundi Þorlákssyni, prentuð á Akureyri 1955. Þar segir ,, Sannleikurinn er sá, að ekki verða sett skörp mörk, sem geta staðist, milli plantna og dýra, því að engin slík mörk er að finna í náttúrunni. Enda þótt við tölum um grasafræði og dýrafræði sem tvær aðskildar fræðigreinar, þá getum við þó ekki aðgreint þær til fulls, en stundum er þó þægilegra að hafa þessa skipting". Sun, 15 Jan 2012 17:04:50 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/550438/ Nýmóðins gæludýr Ég er uppalin á heimili þar sem venjulegt var að hafa einn til tvo ketti og einn hund. Þetta voru ekki bara gæludýr heldur þátttakendur í rekstri heimilisins. Kötturinn sá um að vernda heimilið fyrir músum og hundurinn sá um að hjálpa til við rekstur á sauðfé og einnig að tilkynna um gestakomur. Okkar hundur fór þó aldri með offorsi móti gestum eins og mér finnst vera alltof algengt. Eigendur þeirra virðast ekki hugsa um að kenna þeim neina mannasiði. Aumingja póstarnir sem vita ekki hvort heldur þeir megi vænta sér lífs eða dauða þegar villidýrin eru utan dyra er þá ber að garði. Ég mundi gjarnan vilja hafa kött ef maður væri ekki svo bundinn yfir þeim. Þá getur maður ekki farið að heiman í neina langferð. Ég hefi því hugsað mér að hafa blómin mín nýkomnu fyrir mín gæludýr. Samt þurfa þau nú að drekka. Mér var sagt um burknann að hann þyrfti ekki svo mikla birtu né mikla vökvun en honum finnst líklega eins og mér að loftið vera heldur þurt, því hann er duglegur að drekka og líka duglegur að koma með nýja sprota. Ég er búin að skipta honum í tvennt og það líður varla langt þangað til að hann verði kominn í þriðja pottinn. En svo ég minnist nú aftur á vandkvæði þess að hafa venjuleg gæludýr, þá búum við hér í fjölbýlishúsi og rétt utan við stéttina á neðri hæðinni er leiksvæði fyrir börn. Þar er meðal annars sandkassi sem ég óttaðist að minn köttur, ef ég ætti, mundi álíta vera náðhús fyrir ketti hússins. Útaf þeim misskilningi gæti komið óþarfa nágrannakrytur og leiðindi, sem ég væri þá orðin orsök í. Salómon segir í Orðskviðunum: ,,Deil ekki við neinn að ástæðulausu, ef hann hefur ekki gjört þér neitt mein". Ég held að í því felist að maður eigi ekki að ögra nágrönnum sínum. Wed, 09 Nov 2011 23:45:49 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/546725/ Þar sem mér hefur stundum fundist loftið í íbúðinni okkar of þurrt, datt mér í hug að leita í gömlum blaðaúrklippum sem ég hafði geymt, til að finna grein sem heitir ,, Í Garðinum heima." Hún er eftir Hafstein Hafliðason. Eftir að hafa farið í gegnum slatta af greinum af mataruppskriftum og öðru tagi fann ég loks greinina. Skrifuð er hún 5. janúar 2006 en hún er svo knappt klippt að ég sé ekki hvort hún hefur birst í Fréttablaðinu eða Morgunblaðinu. Greinin er vissulega áhugaverð fyrir alla sem hafa áhuga á að breyta umhvarfi sínu til batnaðar. Hann segir að grænar og glaðlegar pottaplöntur geti gert mikið til að lífga uppá heimili okkar og vinnustaði um leið og þær bæti vellíðan okkar til mikilla muna, leynt og ljóst. Hann segir enn fremur: ,,NASA og geimferðirnar. Undanfarna áratugi hafa verið gerðar ítarlegar rannsóknir á þýðingu grænna innanhússplantna þ.e. þeirra plantna, sem við köllum í daglegu tali pottaplöntur. Áherslur hafa verið lagðar á að meta hvert gildi þær hafa fyrir fólk í heimahúsum, skrifstofum, sjúkrastofnunum og, en ekki síst, í geimferðum. Bandaríska geimferðastofnunin, NASA, var lengi í fararbroddi þessara rannsókna og gekk úr skugga um það, að pottaplöntur skiptu miklu máli í vistkerfi geimferja og geimstöðva. Fyrst og fremst með því að draga úr rafmengun (þ.e. Þær binda skaðlega plúsjóna og sleppa hollari mínus-jónum) í vistarverum geimfaranna og stuðla að hreinsun og endurnýjun andrúmsloftsins í geimskipunum auk þess að halda loftrakanum í jafnvægi ". Ég þori nú ekki að hafa meira eftir manninum þótt greinin sé mun lengri, svo ég verði ekki sökuð um ritstuld eða annað óleyfilegt athæfi, þótt ég telji að þessi vísindi ættu að komast til sem flestra. Ég ákvað að gera eitthvað í mínum málum heima fyrir, þótt gluggasyllurnar séu svo mjóar að þar sé útilokað að hafa blaðmiklar jurtir í þeim. Maðurinn minn hafði smíðað tvö lítil, vel frambærileg, blómaborð fyrir mörgum árum og það þriðja var líka nothæft. Með því að raða húsgögnunum öðruvísi gat ég raðað blómaborðunum við gluggann. Nú lagði ég leið mína í blómabúð til að vita hvort ég sæi eitthvað álitlegt í uppvexti þar. Keypti þar eina jurt sem ég gat þó ekki fengið að vita nafn á. Svo var ég á ferð inní Reykjavík og leit inná basar ég held hjá Kristniboðsfélagi kvenna. Þar sá ég þennan yndislega fallega burkna, svona þéttan og þriflegan. Ég ákvað að kaupa hann á stundinni. Þessi verður áreiðanlega vel fallinn til að halda loftraka í skefjum og draga úr rafmengun hugsa ég. Nú var ég svo heppin að fá eitt pottablóm á afmælisdaginn minn, blómstrandi Ástareld. Svo átti maðurinn minn afmæli og mér fannst upplagt að gefa honum pottablóm. Ekki lakara að það kæmi mér líka til góða að geta notið gjafarinnar til jafns við þiggjandann. Svona fer manni fram með útsjónarsemi með aldrinum. Þetta var blómstrandi friðarlilja, sem spáir góðu um framtíðina. Ég var annars áður búin að farga öllum blómum nema einu af þeirri ástæðu að ég fékk gjarnan í kaupbæti með þeim litlar svartar flugur sem, mér fundust ekki skemmtilegar í sambúð. Þær eru náttúrlega undraverð sköpun Guðs vegna flughæfni sinnar en hennar vegna verða yfirráð þeirra í lofthelgi heimila svo yfirþyrmandi. Verð bara að vona að nú takist betur til. Fri, 14 Oct 2011 10:05:14 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/544844/ Ferð til Hornafjarðar framh.3. Svo rennur upp 10. júlí 1951 Við klæðumst og þvoum okkur úr Fnjóská, borðum morgunmat og tökum okkur upp klukkan hálf tíu. Kaupfélag Svalbarðseyrar hafði útibú við brúna á Fnjóská. Þar keyptum við okkur appelsínur. Þá héldum við um Ljósavatnsskarð. Förum framhjá Hálsi sem er kirkjustaður. Brátt höfum við Ljósavatn á hægri hönd og erum stödd við Goðafoss í Skjálfandafljót klukkan hálf 11. Loft er þykkt en allgott skyggni. Þetta er fallegur foss en ekki feiknarlegur og ljótur eins og Dettifoss. Nú héldum við yfir í Reykjadalinn, þar er Laugaskóli. Svo er komið upp á Laxárdalsheiði, Þar er allstórt vatn á vinstri hönd sem heitir Másvatn( Það gæti heitið Máfsvatn, Hitt gæti verið prentvilla hjá mér eða á kortinu. Svo komum við í Mývatnssveitina um klukkan 12 minnir mig, við vera hjá Skútustöðum. Þar er ljómandi fallegt. Við ókum fram með vatninu allt til Reykjahlíðar en Skútustaðir eru sunnanmegin vatns en Reykjahlíð norðanmegin vatns. Kristín og Gísli voru þar boðin í mat af manni sem ók framúr okkur á Laxárdalsheiði. Við hin ókum afsíðis frá staðnum og borðuðum úti undir beru lofti eins og okkar var vani. Svo sóttum við Gísla og Kristínu og héldum upp frá Reykjahlíð, gegnum Námaskarð og austur örævin í átt til Grímsstaða. Sólskin var ekki en skyggni allgott svo við sáum til Herðubreiðar og tókum af henni myndir. Klukkan hálf fjögur vorum við komin að Jökulsá. Þar fóru allir útúr bílnum og teknar voru myndir af hinni nýju voldugu brú. Sumir gengu yfir hana til að mæla lengd hennar með skrefum sínum en hvort þeim bar öllum saman er annað mál. Ekki er langt frá brúnni heim að Grímsstöðum á Fjöllum en þaðan liggur leiðin til Víðidals og er það löng leið milli þessara bæja. Frá Víðidal fórum við í Möðrudal og keyptum okkur þar kaffi. Mig minnir að klukkan væri þá um 6. Jón í Möðrudal hélt uppi gleðskap fyrir okkur. Talaði margt og söng hátt, ástavísur fyrir ógiftu piltana og sló með bók í höfuð þeirra til frekari áherslu. Benni sagði að hann mundi betri söngvari en Haukur Mortens og samsinnti Jón það. Að lokum sýndi hann okkur kirkjuna sem hann hafði sjálfur byggt. Það var gaman að koma þarna. Eftir það fórum við af stað og ókum lengi, lengi yfir sandauðnir og fjalllendi, allt niður í Jökuldal. Nú fór hugurinn að snúast um mat og hvíld og hugðum gott til að kaupa okkur mjólk á einhverjum sveitabænum, fyrst við vorum komin miður í byggð. Við áttum eftir að komast að raun um það, að á því kvöldi voru seint hýstar kýr á Jökuldal. Á einum bænum var meira að segja látinn í ljós efi um að þær yrðu hýstar það kvöld, vegna annríkis við rúning sauðfjár. Á Hauksstöðum var síðasta tilraun gerð til að fá mjólk keypta en ekki voru kýr þar komnar í hús. Mjólkina getum við fengið og hana nóga ef bíða viljum og tjaldstæði er okkur vísað á í námunda. En með því að við álitum að tognað gæti á biðtímanum, þá vísum við öllum mjólkurþorsta á bug og sættum okkur við algjört tómthúsfæði þetta kvöld. Við ókum svo þar til við fundum tjaldstæði er okkur leist á, í námunda við yndislegar blágresis brekkur. Ég er annars ekki alltof hrifin af landslaginu þarna. Jökulsáin öskugrá og óreið setur auðvitað sérstakan blæ á þennan dal, bæði í sjón og raun. Bæirnir standa sitt hvoru megin ár og sumir tiltölulega stutt hverjir frá öðrum en bæjarlækurinn (áin) gerir bilið breitt á milli og leiðina langa. Dagurinn næsti 11 júlí varð okkur hagstæður hvað veðurfar snertir, því það er bjart og fagurt. Ég man ekki hvað klukkan var er við tókum okkur upp en þá eigum við stutta leið ófarna að brúnni á Jökulsá. Hróarstunga verður á vinstri hönd en Fellin til hægri. Það styttist óðum að Lagarfljótsbrú. Fljótið er breytt og brúin því löng. Fagurt þótti mér á Fljótsdalshéraði og lögurinn þess stóra prýði. Á Egilsstöðum var verslunarstaður. Þar keyptum við okkur gosdrykki, appelsínur og annað matarkyns. Daníel þurfti að fá gert við bílinn og fékk að vita, að verkstæði sé á bæ talsvert fjær. Þar sem hann býst við að viðgerðin taki nokkurn tíma, talaði hann um að skila okkur fyrst í Hallormsstað sem er 30 kílómetra frá Egilsstöðum en frá því er þó horfið er við höfðum ekið fram að Tunguhaga á Völlum, Þá lýst okkur best á að nota tímann til að sjóða mat og borða hann, meðan gert væri við bílinn. Tunguhagi stendur á bökkum Grímsár. Bárum við nú pjönkur okkar niður í brekkuna við ána og er þaðan til mynd af Sigríði Halldórs og Palla, þar sem þau eru að sjóða kartöflur á prímusnum í réttarskýli nokkru við ána. Búið var að skilja mjólkina í Tunguhaga, því eins og allir vissu var mjólk skilin á morgnanna og kvöldin í sveitum annars á nóttinni ef seint var háttað eins og á Jökuldalnum. Það þurfti því að blanda mjólkina aftur sem við báðum um í Tunguhaga og sú blöndun var ósvikin hvað rjómanum viðkom.Sólskin var og góður þurrkur á nýslegna töðuna á túninu. Þá lá nú við að mann langaði að taka á hrífu, en við vorum eins og kaupstaðarbúar í sumarfríi og sumir af ferðalöngunum óðu berfættir í Grímsá sér til hressingar og tilbreytni. Er viðgerð var lokið á bilnum ókum við yfir brúna á Grímsá og komum á vegamót. Lék þá nokkur vafi á hvor leiðin væri sú rétta en aðra hvora urðum við að fara. Er við höfðum ekið nokkurn spöl sannfærðumst við um að við værum á rangri leið og snerum til baka og fórum hina leiðina er lá til norðurs, en um Vallanes er beygt til suðvesturs og ekið meðfram Lagarfljóti til Hallormsstaðar. Það er fögur sjón á slíkum degi að horfa yfir löginn yfir í Fellin. Við dvöldum æðilengi á Hallormsstað. Þar týndum við Ragnhildi og leituðum hennar með hrópum og köllum um skóginn og fundum hana eftir nokkra leit. Við fengum að sjá gróðrarstöðina og sýnumst lítil á myndum sem teknar voru af okkur framan undir trjánum því trén eru svo há. Þar sáum við tré,sem okkur var sagt að væri þá hæsta tré á Íslandi. Áður en við yfirgæfum Hallormsstað fengum við okkur kaffi á hótelinu en kaffisalan er rekin í Húsmæðraskólanum á sumrin. Þá var (Lóa þae)Vilborg komin á kunnugar slóðir því hún hafði áður sótt þangað menntun sína í matargerð og vefnaði og sjálfsagt mörgu fleiru. Þetta voru hinar þörfustu stofnanir, húsmæðraskólarnir. Við risum frá borðum södd og sæl og stigum upp í bílinn, barst þá að eyrum okkar Bjölluhljómur og fengum við brátt skýringu á honum. Kýrnar fikruðu sig niður skógi vaxna hæð og frá þeim barst hljómurinn. Er þetta eflaust gert svo auðveldara sé að finna þær í skóginum. Nú voru þær að koma heim því komið var að kvöldi. Við ókum svo sömu leið til baka þar til yfir brúna á Grímsá var komið. Nú er Skriðdalurinn fram undan. Við förum yfir Gilsá og framhjá Litla og stóra Sandfelli. Þar sem ég sé hesta á þessari leið gef ég þeim nánar gætur því mér finnst að á þessum slóðum kunni að mega vænta að sjá brúnan hest sem ég þekki en ekki mundi ég hvað bærinn hét sem hann var seldur til. Seinna fékk ég að vita að þetta var rétt hjá mér og þetta voru hans heimahagar. Ég kynntist seinna bóndanum frá þeim bæ og dóttur hans og vann með henni nær heilann vetur. Hún átaldi mig fyrir að hafa farið fram hjá og bauð mér heim og þeim sem með mér kynnu að verða á ferðalagi öðru sinni. Þetta var útúrdúr. Arnhólsstaðir heitir samkomustaðurinn að ég held og er skammt frá Þingmúla. Enn er óákveðið hvort við förum yfir Breiðdalsheiði þetta kvöld en er nær dró heiðinni verður það ofan á. Um það leyti skrifuðu einhverjir í dagbækur sínar. ,, Allur harðfiskur búinn". Það var vani okkar að vera öðru hverju eitthvað að nasla á leiðinni. Sigurjón sá um loftræstinguna í bílnum og hlaut af því viðurnefnið Rúðumeistari.Brátt lítum við af hárri heiðarbrún og horfum yfir Breiðdalinn. Vatn er á heiðinni sem heitir Heiðarvatn. Mál er að hátta er niður af heiðinni er komið. Þá verður þó fyrst að fá sér einhverja næringu. Við Benni röltum langan veg eftir vatni í kaffi en fáum enga sérstaka viðurkenningu fyrir þann vatnsburð, þótt okkur finnist við eiga það skilið. Ekki tími ég að skríða strax niður í poka minn þegar gengið hafði verið frá eftir matinn, Kýs heldur að reika um brekkurnar og njóta hinnar íslensku sveitanáttúru, fegurðar blágresis og annarra blóma er vitna um hinn mikla Skapara með skrúða sínum. Veðrið helst gott þessa nótt og einnig daginn eftir, sem er 12 júlí. Þá þurftum við líka á sérlega góðu veðri að halda. Þá er fyrst ekið eftir Breiðdalnumí og mörg eru hliðin sem þarf að opna og loka. Palli frá Holtahólum stendur sig vel í því, bæði að opna og loka. Ekki dugir að skilja opin hlið eftir sig. Í Heydölum tökum við bensín. Þar var verið að byggja íbúðarhús að okkur sýndist. Svo förum við framhjá Eyjum, Skjöldólfsstöðum og Ási og út fyrir Streytishorn.Skammt frá Fagrahvammi á Berufjarðarströnd tökum við tíma til að matast. Þar fóru Benni og Daníel heim til að fá mjólk, sem þeir fengu gefins og vel úti látna. Líka fregnuðu þeir um veginn fyrir Berufjörð og fengu ekki uppörvandi fréttir af honum. Samið var við Hjálmar bónda um flutning á dóti okkar yfir fjörðinn svo bíllinn yrði sem léttastur og líka fengum við lánaðar skóflur og önnur vegagerðarverkfæri. Lóa, sem gekk altaf undir því nafni, þó hún héti Vilborg, hafði við orð að fylgja dótinu eftir yfir fjörðinn en Hjálmar sagði okkur að við skyldum vara okkur á því að verða eftir. Þá kæmi ef til vill einhversstaðar í ritgerð, að allur óþarfi hafi verið skilinn eftir.Við komum snöggvast að Berufirði og var sagt að kaffi væri alveg til, svo að við drukkum það. Þar bjó þá Nanna Guðmundsdóttir sem var kennari minn þegar ég var 9 ára, og þau systkin bjuggu þar fleiri. Svo var haldið áfram og farið yfir Berufjarðará og þá er komið í Selnes. Þar var nýbýli sem heitir Lindarbrekka. Byggingarnar voru fallegar en mér fannst umhverfið voðalega grýtt. Berunessbóndinn leiðbeindi okkur og gekk allt vel yfir Fossána. Eftir það fór vegurinn að versna fyrir alvöru og þurfti að gera miklar vegabætur svo hægt vari að koma bílnum áfram. Að lokum voru piltarnir orðnir svo þyrstir og slæptir að þeir sendu okkur fram að Urðarteygi til að reyna að fá keypt kaffi, sem við svo skyldum færa þeim. Við leggjum svo af stað og héldu víst allir að Urðarteigur væri nær en raun varð á. Við gengum lengi,lengi og óðum berfættar yfir á sem á vegi okkar varð. Við vorum alltaf að gá eftir bænum. Loks sáum við kýr á beit og hugðum að nú mundi skammt til mannabyggða en það reyndist langur vegur enn.Dreifðum við okkur nú svo við sæjum sem viðast yfir og loks sáum við bæinn þar sem hann stóð niður við sjóinn. Mann sáum við standa að slætti á túninu. Lagði hann frá sér orfið og gekk til bæjar og inn þegar kvennaskarann dreif að. Er við kvöddum dyra kom út unglingsstúlka falleg og bauð okkur í bæinn. Sögðum við okkar farir ekki sléttar og bárum upp erindið, hvort kaffi mundi falt handa vegagerðarmönnum og var það auðsótt. Grennsluðumst við eftir hve langt mundi til Djúpavogs og hvort það mundi bílfær vegur. Fengum við að vita að þangað mundi vera tveggja tíma gangur og ekki allur bílfær en hægt væri að fara á Trillu. Ákváðu þá Sigríður halldórs, Ragnhildur og Lóa að fá Trillu með sig út að Framnesi en við hinar fórum aftur inn eftir með kaffið þegar það var tilbúið og við sjálfar búnar að drekka kaffi og spenvolga mjólk því það var komið kvöld og nýbúið að mjólka. Eldhúsgluggarnir í Urðarteygi voru nýmálaðir og vöruðum við okkur ekki á því þar sem við settumst við gluggana svo olíuflaskan gekk á milli okkar til að þrífa af okkur málninguna. Ein af okkur hafði stutt báðum höndum í gluggakistuna til að horfa út um gluggann. Eg vona að það hafi einhver málning verið eftir til að bæta hylja fingraförin og bæta skaðann.Við hinar flýttum okkur nú með kaffið til piltanna og urðum ekki lítið hissa er við sáum hve vel þeim hafði gengið í vegagerðinni á meðan við vorum í sendiferðinni. Fegnir urðu þeir kaffinu og eftir það mjakaðist hópurinn með bílinn hægt og hægt. Sumstaðar þurfti að hlaða kannt svo hægt væri að koma bílnum áfram en seint og um síðir erum við komin á ruddan veg og erum þá fegin að setjast inn í bílinn, þótt ekki sé hægt að aka hart því vegurinn var mjög hólóttur. Nú stefnum við til Djúpavogs en viljum þó hafa tal af fólkinu í Framnesi svo að ferðafélagar okkar, sem þar eru, viti um ferðir okkar. Þar sem við erum ókunnug er farið heim að bæ einum sem við höldum að geti verið Framnes og fólk vakið af værum blundi. Þetta reyndist þá vera Teygarhorn. Næst hittum við á réttan bæ og voru samferðakonur okkar gengnar til náða ásamt öðru fólki þar.Eftir stutta stund erum við á Djúpavogi og höfum þá verið um 12 tíma úr Berufirði en þar vorum við að mig minnir klukkan hálf fjögur. Nú þurftum við að vekja upp kaupfélagsstjórann því hann geymdi lykla að húsi því, sem geymdi dót okkar. Við spurðum hann eftir tjaldstæði og vísaði hann okkur á tún nokkurt rétt hjá. Ekkert fundum við vatn í kaffi þá enda vatnsskortur í þorpinu um þetta leyti. Háttum við svo en ekki verður svefntími langur. Við vöknum í glaða sólskini. Það er Föstudagur. Daníel byrjar á því að leita að vatni í kaffi og fær það. Svo fórum við að koma okkur af stað og veitti ekki af, því kona nokkur kom og fór að breiða drílur á túninu við tjaldið og henni fannst víst við ekki eiga að vera þarna. Sagði hún að það ætti að slá túnið aftur. Páll hélt nú að það myndi nú mega slá það aftur, þótt við hefðum tjaldað þar. Hún hefur ef til vill haldið að við ætluðum að vera fram yfir haustréttir. Það má líka draga í efa, að kaupfélagsstjórinn hafi haft nokkra heimild til, að leyfa okkur að setjast þarna að um nóttina.Áður en við yfirgáfum Djúpavog skrapp ég snöggvast heim til Friðbjargar frænku minnar en það gafst ekki langur tími, því framundan var langt ferðalag. Við ókum svo inn að Framnesi, til að taka samferðakonur okkar. Þar var okkur boðið uppá skyr og þáðum við það. Klukkan mun hafa verið um 12 þegar við fórum frá Framnesi. Nú ókum við inn fyrir Hamarsfjörð og þá kom Álftafjörðurinn. Við stoppuðum aðeins á hlaðinu á Geithellum og Einar bauð okkur upp á kaffi. Ég hugsaði að ekki vantaði gestrisnina á þeim bæ. Við vildum ekki tefja og héldum áfram og allt að Starmýri. Þar verður alllangt stopp,því nú þarf bíllinn viðgerðar við svo að við getum treyst honum yfir Lónsheiði. Ásta dóttir Guðlaugs á Starmýri bar okkur hinar myndarlegustu veitingar. Ekki man ég hvað klukkan var, þegar við fórum frá Starmýri en þá var að koma úrfelli og fengum við þoku og rigningu nokkra yfir Lónsheiði en betra er við komum niður í Lónið. Á Stafafelli bíður okkar kvöldverður og setjumst þar öll til borðs nema Lóa. Hún fór heim til systur sinnar á Brekku. Einnig þar hafði verið hafður viðbúnaður til að taka á móti okkur en við gátum auðvitað ekki borðað á báðum bæjunum. Við kveðjum nú Ragnhildi húsfreyju, þar sem hún er komin heim til sín, og þökkum góða samfylgd því hún hefur reynst okkur ágætur ferðafélagi. Er við höfðum þakkað fyrir okkur og kvatt á Stafafelli komum við að Brekku. Sighvatur ætlaði að leiðbeina okkur yfir Jökulsá. Á Brekku er lagt að okkur að taka lífinu með ró og sofa af næstu nótt. Við vildum nú heldur ná lengra á þessu kvöldi. Sighvatur lagði þá á hest sinn og reið á undan okkur til árinnar. Einnig kom stór bíll frá vegagerðinni á móti okkur og ók á undan yfir. Allt gekk vel. Á almannaskarði biðu okkar, Gumundur frá Viðborðsseli, bróðir Sigurjóns,sem var með okkur, einnig Arnór og Einar frá Árbæ bræður Benedíkts, sem var með okkur. Okkur þótti vænt um að sjá Mýramenn. Við ókum svo niður Almannaskarð og komum í Nesjasveitina sem alltaf er falleg. Nú ríkti þar ró og friður sumarnæturinnar. Í Austurfljótunum var nokkurt skólp en okkur gekk vel og Mýrabílarnir óku á undan. Þeir vissu hvar leiðin lá yfir hvert ræsi. Suðurfljótunum man ég vart eftir, þau hafa víst verið mjög vatnslítil þá. Þá vorum við komin á Mýrarnar. Sigurjón kveður okkur hjá Viðborðsseli því þá er hann kominn heim. Næst stoppum við, við hliðið á Tjörn til að skila Lóu. Þá kom Benedikt bróðir hennar hlaupandi niður að hliði til okkar og bauð okkur systkinin velkomin þar að vera. Ekki hægt að hugsa sér betri móttökur. Man ég óljóst eftir hlöðnu borði í eldhúsinu. En nú vorum við orðin syfjuð og gott var að hátta niður í dúnmjúkt rúm með drifhvítum sængum eftir alla útileguna. Öll eigum við víst ánægjulegar endurminningar úr þessari ferð sem okkur var gefið að vera þátttakendur í á sumrinu 1951. Lokið við ferðasöguna 21 apríl 1952. Þ.G.P. Sat, 01 Oct 2011 00:28:45 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/543702/ Ferð til Hornafjarðar. Framh.2. Morguninn eftir var yndislegt veður. Eftir þvott og snyrtingu og hitt og annað sýsl var morgunverður tilreiddur. Daníel fór heim að Laugabakka til að fá lofti dælt í dekkin og tók þetta allt nokkurn tíma svo við fórum ekki snemma af stað. Allir voru ánægðir og fengust ekki um tímann. Skammt var út á Hvammstanga en þangað fórum við samt ekki heldur héldum áfram austur. Í Víðidalinn komum við, og brátt erum við á þeim slóðum þar sem mörg staðanöfn eru kunn þeim, sem lesið hafa Horfna góðhesta eftir Ásgeir frá Gottorp. Það mun hafa verið nálægt Brekku í Þingi, sem við fórum útúr bílnum og þar var tekin mynd, þar sem mörg okkar raða sér í kringum landakortið. Við vorum með gömlu herforingjakortin og þau dugðu okkur býsna vel. Þarna blöstu Þingeyrar á móti okkur, Þingeyrasandur og Hópið og Húnafjörður fyrir utan. Á Blönduósi erum við klukkan 11 en dveljum þar stutt. Næst látum við Refasveitina á vinstri hönd og leiðin liggur um Langadalinn en eftir honum rennur Blanda.Og satt er það langur er hann. Skammt frá Holtastöðum í Langadal lítum við sveitabýli sem vekur sérstaka athygli okkar vegna snyrtimennsku er lýsir sér í allri umgengni þar. Þetta var Geitaskarð. Þar bjó Þorbjörn Björnsson sem margir könnuðust við. Þar litum við fallegra hlið heldur en við sáum við nokkurn annan bæ á alli ferðinni. Þarna máttum við til með að fara út og taka myndir. Þá var líka ákjósanlegt myndatökuveður. Þegar ég er að skrifa þessa sögu er ég að hugsa hvort þetta verði einhver skáldsaga hjá mér þegar ég skrifa staðarlýsingar eða þvíumlíkt. Þá fór ég svo mikið eftir kortunum góðu þegar ég skrifaði þetta fyrir mörgum árum. Nú eru þau ekki lengur innan handar. Jæja, áfram var ferðinni haldið þennan fallega dal á enda og gaman að líta niður í hann er við komum upp á heiðina fyrir ofan Bólstaðarhlíð klukkan hálf þrjú. Þaðan sáum við fram í Svartárdalinn. Ef til vill ætti ég heldur að segja inn í dalinn. Ekki veit ég hver er málvenja á þessum slóðum. Fyrr en varir erum við komin yfir sýslumörkin og Skagafjörðurinn blasir við okkur af Vatnskarðinu, víður og fagur. Mér fannst þó mest til um eyjarnar þrjár sem blöstu við, Drangey, Málmey og Þórðarhöfði. Við erum komin að Víðimýri og þar sem ákveðið var að heimsækja Hóla í þessari ferð beygjum við til vinstri út á Sauðárkrók. Sæmundarhlíðin er á vinstri hönd og nú förum við framhjá ýmsum þekktum bæjum svo sem Glaumbæ og Reynistað. Frá Sauðárkrók höldum við í austur og förum fyrst yfir vestari Héraðsvötn þar sem þau falla í skagafjörðinn. Svo komum við í Hegranesið sem er innan í Héraðsvötnum eða þau renna sitthvorumegin við nesið. Við vissum um einn Hornfirðing sem byggi þar, Ólaf Eiríksson bróður Einars á Hvalnesi í Lóni. Töldum við okkur sjá á bæinn hans. Við fórum svo yfir austari Héraðsvötn. Þar var hliðvörður í kofa sínum og kona hjá. Fannst okkur þá lífið ekki eins tómlegt fyrir hann og ella hefði verið ef einn byggi. Nú ókum við eftir Viðvíkursveitinni og áfram áleiðis til Hóla. Skammt frá Hólum stönsuðum við og tókum fram nestisskrínur okkar og nutum þess vel að fá matarbita. Heim að Hólum héldum við svo og stönsuðum þar um það bil tvo tíma. Faðir skólstjórans fylgdi okkur um staðinn og fræddi okkur um gamalt og nýtt. Nutum við því ólíkt betur en ella, þess er séð varð. Við fórum upp í turn þann er reistur hefur verið til minningar um þá Hólafeðga Jón Arason og syni hans. Kirkjuna skoðuðum við og gamlan sveitabæ sem þar er til sýnis. Fjósið komum við í og ein kýrin var að bera. Áður en við fórum frá Hólum keyptum við okkur kaffi er okkur var borið af stúlku í þjóðbúningi. Frá Hólum fórum við klukkan 11 mínútur yfir 8. og héldum sömu leið til baka að vegamótunum austan Héraðsvatna. Þar beygjum við til suðurs. Hofstaðir eru á vinstri hönd. Þá minnist ég Þrastar, hins fagra og góða hests sem búnaðarblaðið Freyr birti einu sinni forsíðumynd af. Hann var frá Hofstöðum í Skagafirði. Nú ókum við eftir Blönduhlíðinni. Þarna var mjög þéttbýlt. Flugumýri er næsti kirkjustaður sem við förum hjá. Þá Miklibær og loks Silfrastaðir. Þá var klukkan hálf 11 að kvöldi, skyggni allgott að öðru en þoku ofan til í fjöllum. Þarna fórum við útúr bílnum og Sigga Sigurðar fór að leika sér við kálfana sem voru á beit í girðingu ofan við þjóðveginn. Þeir voru til með að taka gamni og jafnvel að láta verða úr því grátt gaman, því allt í einu leit út fyrir að fólska væri hlaupin í stærsta tarfinn, svo að hann myndi ráðast á hana. Palli Ólafs var tilbúinn að koma henni til hjálpar en þess þurfti þó ekki. Vegurinn beygði nú meira til austurs og norðausturs. Við ókum eftir Norðurárdalnum sem er þröngur og fátt um bæi. Á þessum slóðum munum við hafa ekið fram á menn sem voru að reka stóð á fjall. Við vorum komin upp á Öxnadalsheiði og förum yfir sýslumörkin milli Skagafjarðar og Eyjafjarðar. Brátt sjáum við Bakkasel og erum komin niður í Öxnadal. Þá fórum við að huga að tjaldstæði og er við höfðum fundið það, er tjöldum slegið og matur upp tekinn. Vatn höfðum við úr ánni er rennur eftir miðjum dalnum. Þessa nótt sofa þær í bílnum, Sigríður og Ragnhildur og allar nætur aðrar, sem eftir voru ferðar. Þessa nótt var veður heldur kaldara en nóttina áður, þó ekki teljandi kalt. Morguninn 9 júlí rennur upp. Byrjað er að hita morgunkaffi og sjóða kartöflur. Vilborg sauð egg sem hún hafði varðveitt óbrotin alla leið úr Reykjavík. Klukkan er að ganga 11 þegar lagt var af stað. Við fórum framhjá Hrauni og þá er sungið, ,,Þar sem háir hólar hálfan dalinn fylla." Við fórum framhjá Bakka, Steinsstöðum og Bægisá og sjáum til Möðruvalla í Hörgárdal. Eftir stutta stund erum við á Akureyri. Sólin skein og hópurinn dreifðist. Daníel fór að athuga um möguleika að fá gert við bílinn. Sigríður og Ragnhildur fóru að heimsækja konu úr Lóni. Palli stakk af inní bíl sem við mættum. Við hin förum að sjá okkur um og fórum að skoða Akureyrarkirkju, sem er tignarlegt hús og stílhreint. Við mæltum okkur mót allt fólkið, kl. 2 hjá Hótel KE.A. En er að þeim tíma leið fengum við að vita að ekki fengist gert við bílinn fyrr en klukkan 5. Leist okkur þá að nota tímann til að skreppa fram í Eyjafjörð. Grösugt er og búsældarlegt í Eyjafirði.Við komum heim að Grund og fengum lánaða kirkjulyklana og skoðuðum kirkjuna eins og okkur sýndist. Fagurt er á Grund og mikið fyrir það, sem mannshöndin hefur gert til að prýða þann stað. Frá Grund fórum við fram að Saurbæ og skoðuðum torfkirkjuna. Þaðan fórum við til Akureyrar aftur. Daníel fór með bílinn á verkstæði en við fórum að sjá Lystigarðinn, sem er mjög fagur. Þura frá Garði vann í honum við að hirða hann. Þar var tekin mynd af hópnum. Maður nokkur kom þar og gaf sig á tal við okkur og vildi vita hvort við værum einar á báti hvað hjúskaparmál snerti og ráðlagði okkur að afla okkur félaga í ferðinni. Varð Kristín fyrir svörum og sýndi honum sinn kærasta. Virtist manninum verða tómlega við og gaf sig ekki að henni frekar. Þegar við höfðum séð garðinn dreifðist hópurinn. Sumir fóru í sundlaugina. Ég fór með Sigríði og Ragnhildi í húsið sem þær höfðu farið í fyrr um daginn og drukkum þar kaffi. Um klukkan hálf átta var bíllinn tilbúinn. Þá var haldið af stað og ekið upp á Vaðlaheiði. Vegurinn liggur í mörgum hlykkjum yfir hana. Fagurt var að horfa yfir Akureyri og Eyjafjörð. Við héldum svo niður í Fnjóskárdalinn og keyptum mjólk í Nesi, sem er rétt niður við Fnjóská og tjölduðum svo í Vaglaskógi. Gengum um skóginn í kvöldkyrrðinni og nutum þeirra unaðslegu áhrifa er ilmur trjáa og niður Fjóskár veitti, áður en lagst var til svefns. Thu, 22 Sep 2011 19:33:03 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/542814/ Klukkan korter yfir 10 að morgni sjöunda júlí rann bifreið með 11 ferðalanga fulla eftirvæntingar, frá bílaverkstæðinu á Lágafelli. Þetta verkstæði sem ég tala um var einu sinni heygeymsla í eigu Thór Jensens þegar hann rak mikið kúabú á Korpúlfssöðum. áður fyrr. Ferðalangarnir eru að leggja upp í langferð þar sem margt getur skemmtilegt skeð. Þetta eru flest Hornfirðingar. Í bílstjórasæti sat Daníel Pálsson bróðir minn. Bílinn hafði hann nýlega keyptan einhvern hertrukk sem rúmaði þennan hóp. Við hlið Daníels sat Páll Ólafsson frá Holtahólum. Í næsta sæti fyrir aftan þá sat Benedikt Sigurjónsson frá Árbæ og Sigríður Sigurðardóttir kona hans og Þóra Pálsdóttir systir Daníels. Þar fyrir aftan sátu Ragnhildur Guðmundsdóttir frá Stafafelli í Lóni, Sigríður Halldórsdóttir frá Stórabóli og Sigurjón Bjarnason frá Viðborðseli. Í aftasta sæti voru, Vilborg Bjarnadóttir frá Tjörn, Kristín Kristjánsdóttir frá Einholti og Gísli unnusti hennar. Fyrsti áningarstaður er ákveðinn í Hvalfirði þar sem allir eru boðnir til kaffidrykkju hjá Guðríði Sæmundsdóttur frá Stórabóli. Úrkoma er töluverð á leiðinni fyrir Hvalfjörð. Saga Harðar og Helgu rifjast upp og allir eru sammála um, að Helgu hefði ekki orðið mikið um að taka 200 metrana. Í Hvalfjörðinn komum við klukkan að verða eitt og var okkur þar búin hin prýðilegasta matarveisla hjá Guðríði og hennar manni. Þar vann þá einnig Katrín systir hennar af Höfn og sáum við hana aðeins. Engir hvalir voru við bryggjuna en þá hefðum við viljað sjá. Eftir um það bil hálfan annan klukkutíma héldum við af stað og fórum Draghálsleið. Nokkuð rigndi öðru hverju, en er upp í Svínadalinn kom fengum við þurt að mestu og gott skyggni. Héldum við sem leið liggur yfir Geldingadraga og komum suður í Skorradalinn yndislega. Ég skal nú ekkert fullyrða um hvort vísun til átta sé rétt hjá mér. Þekkti nú engin eygtamörk á þessum slóðum. Liggur vegurinn svo á kafla meðfram Skorradalsvatni, sem mun vera nokkrir kílómetrar að lengd. Svo ókum við fyrir enda vatnsins og uppá Hestháls, yfir hann og komum niður í Lundareykjadalinn fórum þvert yfir hann og áfram er haldið uns beygt er til hægri inn í Reykholtsdalinn, því heimsækja vildum við Reykholt. Þar fórum við úr bílnum. Litum Snorrastyttuna, gengum kringum skólann og komum að Snorralaug. Þaðan var svo haldið og yfir Hvítá ekki langt frá Síðumúla og næst stoppað á Lundum en þar var Ragnhildur fædd og uppalin og þar bjó nú bróðir hennar. Eftir að við höfðum haft nokkra viðdvöl þar og þegið hinar prýðilegustu góðgerðir, stigum við upp í bílinn og rendum af stað. Ákveðið var að stoppa næst í Hvammi í Norðurárdal en þar bjó systir Ragnhildar.Ekki vildum við eyða þar miklum tíma og afþökkuðum því góðgerðir en gengum um úti og sáum kirkjuna meðan Ragnhildur heilsaði upp á fólk sitt. Veður var kyrrt og fagurt. Unglingur kom ríðandi neðan grundirnar og rak á undan sér stóran hóp kúa heim til kvöldmjalta. Áfram var svo ferðinni haldið Norðurárdalinn til enda en þá tekur við Holtavörðu heiði. Fornihvammur var síðasti bærinn, en er upp á heiðina kom lentum við í þoku dálítinn tíma. Þegar að sæluhúsinu kom fórum við út úr bílnum og litum inn í það en það var ný málað. Skammt frá var Holtavörðuvatn, Tröllakirkja og Snjófjöll á vinstri hönd. Fyrr en varir erum við komin niður af heiðinni og Hrútafjörðurinn blasti við. Við fórum framhjá hverjum bænum eftir öðrum. Hjá Oddstöðum er Vilborg send þangað heim með peninga til að kaupa þar mjólk. Hún kom með peningana aftur og einnig mjólkina, sagðist hafa fengið á einn koss líterinn og voru allir ánægðir með það er hana sendu. Hjá Þóroddsstöðum sprakk dekk og annað á Hrútafjarðarhálsinum. og varð af því nokkur töf. Við ókum svo áfram framhjá Melstað sem er kirkjustaður og tjölduðum við Miðfjarðará hjá Laugabakka, á flötinni vestan við ána. Þá mun hafa verið lágnætti. Tókum við fram nestisskrínur okkar og fengum okkur hressingu. Þar eftir lögðumst við til svefns. Vilborg var þá í tjaldi með Gísla og Kristínu en við vorum 8 í okkar tjaldi en það mun hafa verið gamla vegavinnutjaldið. Fólkinu gekk misjafnlega að festa blund og þeir sem lengst vöktu urðu mannaferða varir og þess að bíll stoppaði stutt frá og okkur barst mannamál að eyrum. Að lokum var ekið brott og fullkomin kyrrð komst á. Framhald Fri, 16 Sep 2011 20:58:36 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/540033/ Ferð í Grafarvog 20 ágúst 2011 Þá lögðum við hjónin af stað að heimsækja Jensey Skúladóttur og Guðmund Sigurdórsson mann hennar. Til frekari skýringar þá er Jensey dóttir Heklu sem nú er látin en hún var fósturdóttir Ásgríms og Sigurlaugar fyrri konu hans. Þau systkin börn Heklu kalla Ásgrím afa sinn.Fyrst hringdi nú Ásgrímur til að vita hvort þau hjón yrðu heima. Guðmundur sagði að Jensey yrði heima eftir klukkan 4 en þá færi hann í vinnu. Við ákváðum þá að fara og hitta Jensey. Rétt á eftir hringdi Trausti bróðir Jenseyjar sem á heima stutt frá henni var staddur þar. Hann bauð okkur að koma fyrst til sín. Dóttir sín ætti afmæli. Leiðinni var lýst fyrir Ásgrími og hann er nú svo snjall og minnugur að rata. Þetta er okkur þó ókunnugt svæði.Veðrið var alveg yndislegt allan daginn. Skýjafar mikið um himininn hér milli Reykjanesbæjar og Reykjavíkur. Þótt ekki væri svo mikið að sjá á jörð niðri annað en hinn fjarlæga fjallahring þá var tilbreytnin þeim mun meiri er til himins var horfteins og svo oft hér á Suðurnesjum. Ferðin gekk mjög vel og tafalaust þar til komið var að þessum blessaða Berjarima. Þá tók dálítinn tíma að finna rétta númerið. Þegar þangað kom stóð yfir stórveisla og margt úr fjölskyldunni saman komið. Systkinin 4.Trausti, Helga, Jensey og Ásgrímur yngri svo og þeirra makar sem gift eru og börn þeirra og minnsta kosti eitt barnabarn. Einnig auðvitað úr frændgarði móður afmælisbarnsins. Mikið mannvænlegur hópur öll börnin hennar Heklu og þeirra afkomendur. Svo var Hörður seinni maður Heklu einnig staddur þarna.Trausti fór svo með okkur og sýndi okkur allt húsið og garðinn sem þau hafa verið svo dugleg við að breyta og laga og gróðursetja nýtt í. Ákaflega vinalegur köttur var í einu herberginu uppi á lofti sem varð auðvitað til að gera mótökurnar enn hlýlegri fyrir svona kattavin eins og mig. Á eftir fórum við heim til Jenseyjar með henni og skoðuðum þeirra hýbýli sem líka eru prýðileg og staðsett við Básbryggju. Sem virðist mjög skemmtilegur staður. Við stoppuðum þar svo dálitla stund að spjalla og svo kom nú tíminn til að halda heim. Það gekk allt vel á leiðinni og við urðum ótrúlega lítið þreytt eftir þetta ferðalag Sun, 28 Aug 2011 21:43:26 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/533043/ Ferð norður í land Fimmtudaginn 30 júní seinni partinn lögðum við þrjú af stað til Akureyrar Kristinn Ásgrímsson, Ásgrímur faðir hans og ég. Við höfðum talað um það hjónin að fara í ágúst norður en nú hafði andlát Jóhanns Pálssonar borið að og ætluðu þeir feðgar að fljúga norður í jarðarförina og koma samdægurs aftur en þá reyndust öll sæti uppgengin. Niðurstaðan varð að við skyldum þá fara öll í okkar litla jeppling og Kristinn æki norður daginn fyrir en flygi svo suður sama dag strax eftir jarðarförina, því þá voru nóg sæti laus í flugi en fyrirhuguð var vinnuferð austur í Kirkjulækjarkot, sem hann ætlaði að taka þátt í. Þetta var því ávinningur að Kristinn æki þó aðra leiðina, svo ég ákvað að fara líka. Sjálf hefi ég ekki getað ekið síðan ég slasaðist í öxlinni. Nú er hún smámsaman að lagast. Það er nú ekki annað frá þessu ferðalagi að segja en að ferðin gekk vel og auðvitað eru það góð tíðindi útaf fyrir sig. Veðrið var gott. Ég tók með mér bók sem heitir:Gamla hugljúfa sveit, eftir Þorstein Geirsson. Af mönnum og málefnum í Austurskaftafellssýslu. Ég lét þá feðga alveg um samræður. Ég las bókina og komst að því, að ég var minna þreytt að lesa bókina heldur en að virða fyrir mér umhverfið úr bílnum á hraðferð. Er nálgast tók norðurland eystra lagði ég samt bókina til hliðar. Við náðum til Akureyrar í góðum tíma til að fá nógan svefn. Daginn eftir fór svo jarðarförin fram frá Hvítasunnukirkjunni á Akureyri, Jóhann hafði verið þar forstöðumaður í áratugi. Þar á eftir unnu þau hjón í Hlaðgerðarkoti. Ásgrímur maðurinn minn og hann höfðu þekkst frá æskuárum. Ég hafði líka kynnst þeim hjónum Huldu Sigurbjörnsdóttur og Jóhanni eftir að ég kom til Akureyrar og Þau kynni voru góð. Minnist ég sameiginlegra samkoma Fíladelfíu, Hjálpræðishersins og Sjónarhæðar sem haldnar voru öðru hverju um tíma frá 1951. Fengu þeir þá Nýja bíó um páska fyrir samkomur sínar. Fannst mér gegnum það samstarf og aðra viðkynningu að Jóhann muni hafa umgengist aðra trúarsöfnuði af tillitssemi. Það segir nokkuð um manninn, því allt vill nú lagið hafa þegar fólk með mismunandi áherslur ákveður að ganga að einu verki. Mér fannst það sem viðeigandi framhald af samstarfi fyrri ára að húsakynni Hersins voru nú lánuð undir erfidrykkjuna. Veðurspáin fyrir Laugardaginn var góð. Ákváðum við því, að nota hann til að fara í Hrísey til að heimsækja Jón bróður Ásgríms og Auði konu hans. Þau hjón búa í Hrísey á sumrin. Við nutum þess að aka út á Árskógssand í ágætu veðri og taka ferjuna til Hríseyjar. Hún er aðeins korter yfir til eyjunnar. Jón var mættur á traktornum að taka á móti okkur og aka okkur heim. Það er gaman að ferðast í traktor endrum og sinnum en ekki mjög langt. Þetta var svona mátulegt. Þau hjón tóku okkur fjarska vel og vildu endilega hafa okkur lengur en eina nótt en við höfðum nú ekki gert ráð fyrir að vinna okkur sveitfesti þar, þó eyjan sé yndisleg. Á sunnudagsmorgun tókum við ferjuna fyrir hádegi og vorum komin til Akureyrar um 12. Eftir hádegi fórum við að hitta vinkonu okkar Irene Gook sem dvelur á elli heimilinu á Akureyri. Hún hafði nýlega dottið inná snyrtingu og meitt sig en sem betur fer hafði hún nýlega verið búinn að fá öryggishnapp um únliðinn svo hún gat fljótt fengið hjálp. Við stoppuðum dálítinn tíma hjá henni. Hún er alltaf ánægð og þakklát, segir alla vera svo góða við sig. Á eftir fórum við til Guðrúnar systur Ásgríms. Hún býr i sinni íbúð við Víðilund. Seinna litum við inn til Eiðs og Helgu sem eru búin að vera miklir vinir okkar til margra ára. Reyndar áttum við eftir að líta inn hjá fleirum en varð ekki af í þetta sinn. Daginn eftir kvöddum við dóttur mína og hennar heimili og héldum til Siglufjarðar. Hannes, fóstursonur Ásgríms frá 12 ára aldri, átti þar íbúð sem hann hafði leyft okkur að nota eins og við vildum. Veðrið var gott og hjón sem við þekktum á Siglufirði, buðu okkur í kaffi. Ég fann mig ekki vel fríska svo að Ásgrímur fór einn. Daginn eftir var ég heldur ekki vel hress, Borðaði þó kjötsúpu sem Ásgrímur keypti í fiskbúðinni og tók heim með sér. Hún var góð og vel úti látin annars hélt ég mig mest í bólinu. Seinna um kvöldið ókum við upp að kirkjugarði og Ásgrímur leitaði að leiðum ættmenna sinna, Mér fannst samt erfitt að ganga um þann garð. Efast um að annar brattari kirkjugarður finnist á landinu. Vinaleg staðsetning. Liggur í faðmi fjallsins að ofan og fast að byggðinni að neðan. Þar er nú skammt milli bústaða lifenda og dauðra. Nú er garðurinn orðinn fullnýttur og farið að jarða annarsstaðar. Þótt vel færi um okkur á Siglufirði og í boði væri að vera þar lengur fannst mér, að best mundi að herða sig upp og halda áfram ferðinni. Það var líka kominn tími hjá Ásgrími að sinna ákveðnu verki sem hann og annar maður eru vanir að sjá um fyrir A.B.C. Við vorum heppin með veðrið er við lögðum af stað á miðvikudag. Fórum um klukkan 2 frá Júlíusi og Svövu, hjónum sem við þekkjum. Á leiðinni stoppuðum við í Brekkukoti í Óslandshlíð en þar hafði Sigurlaug fyrri kona Ásgríms dvalið part af bernsku sinni. Hann átti þarna heimboð þegar hann ætti leið um. Er við höfðum Þegið góðgerðir þar, héldum við ferðinni áfram en henni var heitið að Laugabakka í Miðfirði. Þar býr frænka Sæmundar fyrri mannsins míns. Hún var búin að bjóða okkur að koma og gista ef við værum á ferðinni. Hún er orðin ekkja en dætur hennar búa skammt frá. Hún bauð okkur uppá kjötsúpu og áttum við þar góða gistingu. Fórum ekki á fætur fyrr en um klukkan 10 og borðuðum morgunmat. Ekki að tala um að sleppa okkur fyrr en við hefðum borðað hádegismat líka. Ég var nú hressari og við fórum þaðan í yndislegu veðri. Stoppuðum í Borgarnesi og fengum okkur ís. Reyndum að hringja í Hörð á Akranesi en enginn ansaði svo hann var sjálfsagt ekki heima. Við fórum því ekki þangað en héldum áfram heim með viðkomu heima hjá Hannesi til að skila lyklunum. Vorum komin hingað í Njarðvíkina um sex leitið. Það er stundum þannig með eldra fólk að þreytan kemur eftirá. Við reyndum það ekki sýst Ásgrímur. Það reyndi á hann að aka. Ég hefi ekki getað það síðan ég slasaðist í öxlinni. Þetta lagast smámsaman vona ég, En við erum Guði þakklát fyrir varðveislu og ánægð með túrinn öllum þakklát sem juku ánægju okkar í ferðinni en þetta er nú gott í bili. Wed, 13 Jul 2011 12:18:50 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/526307/ . Hryllingsmynd Það var 31 maí 2011, sem við fengum að horfa á mynd í sjónvarpinu af meðferð sláturdýra, sem flutt höfðu verið frá Ástralíu til Indónesíu og áttu að enda líf sitt í sláturhúsi þar. Við horfðum á þetta stutta myndskeið og það gekk alveg fram af okkur og fleirum. Að horfa á dýrin bundin niður, liggandi á hliðinni, bundin á streng og verið að draga þau fram og aftur þannig og ekki nóg með það, heldur var líka verið að sparka í höfuð dýrs sem engin ráð hafði til varnar. Sannarlega er þörf á því, að þeir sem eiga dýr sem þeir vilja selja þangað í sláturhús fylgist með því hvað bíður þeirra er þangað kemur. Það stendur í Biblíunni "Hinn réttláti er nærgætinn um þörf skepna sinna en hjarta óguðlegra er hart. Orðskv 12,10". Sannarlega er þarna þörf á dýravinum. Ég skil svo sem ekkert í að sólin skuli skína á fólk sem fer svona hræðilega illa með dýr. Hvað er eiginlega að þessum mönnum? Hefur þessari aðferð verið haldið við gegnum margar kynslóðir öld eftir öld? Þarna er þörf á rannsóknarblaðamennsku. Við sáum nú ekki hvað þessi pintingaforleikur dauðans stæði lengi yfir eða hvernig aflífunin sjálf fór fram. Trúað gæti ég að það hafi nú ekki gefið hinu eftir, sem sýnt var. Við sem þjóð meðal þjóða, höfum ef til vill ekki efni á að segja margt Við erum alltaf að drepa litlar manneskjur fyrir fæðingu eins og flestar aðrar þjóðir gera sem við berum okkur helst saman við í okkar upplýsta heimi, Förgunin fer ekki fram í hundraðatali, heldur í mörgum hundrum þúsunda ef ekki gott betur, víðsvegar um heiminn. Til hvers? Jú, til þess meðal annars að litlu manneskjurnar éti okkur ekki út á gaddinn. Þær þurfa mikið til sín í mat, menntun og klæðnaði. Það er kreppa. Það var það víst líka þegar lögin, sem leyfa þetta, komust í gegnum þingið á sínum tíma. Ég man að ég las eða heyrði að því loknu, að það hefði. vantað peninga til að hafa þetta öðruvísi en gert var. Á þeim tíma sem ég og mínir jafnaldrar fæddumst, var líka lítið um peninga hjá mörgum en helgi lífsins var í hærra gildi þá. Getum við ekki haft það eins í dag og var fyrir lagasetninguna. Leift þeim að lifa, sem í dag eru á válista, og vera svo tilbúin að lifa eða deyja með þeim eins og forverar okkar gerðu gegnum söguna, þegar eldgos, harðindi og farsóttir hrundu hallærum af stað. Það dóu nú aldrei allir og óvæntir hvalrekar á fjörum urðu stundum hinum hungruðu til saðnings. En hvað verður um helgi lífsins í hugum fólksins ef svo heldur sem horfir? Er hún einskisvirði að halda í? Hún mun hrapa ef ekki verður snúið við. Ég ímynda mér að eftir um 50 ár að óbreyttu, munu einnig aðrir en þeir ófæddu verða metnir hvort verðugir séu, að fá lífspassann lengur. Sat, 04 Jun 2011 18:11:44 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/524841/ Fimmtudagur 26.mai 2011-05. Það var 9.maí, sem ég lenti í slysi inn í Reykjavík sem ég sagði frá í síðustu blogg færslu. Það eru batnandi horfur með batann. Herðasvæðið og vinstri handleggur eru ekki orðin góð. Var byrjuð að fá meðferð við vinstri öxl en hún versnaði við að detta. Vinstri handleggurinn vill ekki hjálpa þeim hægri til að lyfta leirtauinu upp í efri skápa og ekki hjálpa til að aka bílnum og alls ekki setja stefnuljósin á sem eiga alfarið að vera á hans ábyrgð. Mér er svo sem engin vorkunn með það, þar sem ég hefi einka bílstjóra í heimilinu. Læknirinn áleit að ég mundi ekki vera með beinþynningu fyrst ég brotnaði ekki. Ég sagðist vera lengi búin að taka kalk og magnecium sem hefði ef t.v. eitthvað að segja, hver veit ? Sjúkraþjálfarinn minn er nú að reyna að semja við handlegginn og fá hann til að hætta verkfallinu með því, að liðka mig í axlarliðnum og með því að láta mig lyfta lóðum ásamt ljósa meðferð. Vonandi tekst það á endanum. Sjálf reyni ég að gera æfingar heima sem læknir á Akureyri hafði kennt mér fyrir mörgum árum eftir að brjáluð meri stökk með mig á girðingu, með svipuðum afleiðingum fyrir öxl og handlegg. Þá sá ég hættuna fyrir en gat með engu móti stjórnað hrossinu. Það var mun óþægilegra. Núna vissi ég ekkert um hættuna fyrr en ég skall í stigann. Nú er komið kvöld og farið að rigna. Vona að það rigni nú rösklega í öskusveitunum. Það er erfitt hjá þeim. Mikið er samt gott að hugsa um alla hjálpsemi og sjálfboðaliðastarfsemi á landinu okkar þegar áföll skella á. Við höfum sannarlega mikið að þakka fyrir. Mér finnst sjálfsagt að biðja fyrir lögreglu, hjálparsveitum og öllu sjálfboðaliðastarfi sem unnið er í landinu okkar öðrum til gagns. Fri, 27 May 2011 00:05:36 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/522753/ Minnisverð tíðindi. Fyrir viku síðan var ég á ferð inní Reykjavík og á leið niður breiðan stiga í stóru húsi ásamt mörgu fleira fólki. Ég er vön að halda mér með hægri hendi í handrið þar sem það gefst og eins gerði ég í þetta sinn, til að skapa mér öryggi, þótt ég hafi aldrei dottið í stiga áður svo ég muni. Ég veit að það getur orðið gömlu fólki örlagaríkt að detta, hvað þá í steyptum stiga. Líklega var ég komin lengra en niður í miðjan stiga þegar ég féll niður til vinstri í tröppurnar. Það sýna bláir og gulir flekkir á vinstri hlið. Söfnuðust að mér indælar stúlkur sem náðu í bréfþurkur og stoppuðu blóðrennsli úr sári á vinstra fæti, sem þær sögðu að þyrfti að sauma. Einhver hafði hringt á sjúkrabíl og kom þá maður fljótlega á Bifhjóli að ég held. Hann beið svo með okkur þó nokkra stund eftir sjúkrabílnum sem ók mér til Borgarspítala. Maðurinn minn sem hafði nú ekki verið langt í burtu kom á eftir í okkar bíl. Við biðum svo þó nokkuð því þar var svo mikið að gera. Alltaf mest á mánudögum Ég var svo sem ekkert illa haldin en hafði þó versnað í vinstri öxl sem ég var lengi búin að finna sársauka i við vissar hreyfingar. Ég var nýlega byrjuð að fara í meðferð á heilsuræktarstöð út af því. Það var tekin mynd sem sýndi engin merki um beinbrot. Svo kom ungur læknir og saumaði sárið. Með það var ég útskrifuð ásamt verkjatöflum og spá um myndarlegt glóðarauga í fyllingu tímans, sem stóð sannarlega undir nafni. Ég er Guði þakklát að það snerti þó ekki augað sjálft en það kom stór og mikill dökkfjólublár rammi utan um augað, sem náði niður á kinn og uppá enni. ,, Maðurinn minn benti mér á að ég gæti sett upp sólgleraugu." Mon, 16 May 2011 01:01:13 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/518276/ Úr Hörpustrengjum. Besti vinur á jörð er Jesús, jafnan þegar mætir sorg og neyð. Hann fær þerrað heitust tár , hann fær læknað dýpstu sár. Besti vinur á jörð er Jesús. Kór: :,: Minn einasti vin er Jesús:,: leita ég hans hjálpar hér. Hann mig ber á örmum sér. Besti vinur á jörð er Jesús. 2. Ó hvað Guðs son er góður vinur! Gegnum tár mér skín hans friðarsól. Í hans skauti ég mig fól. Ó það blessað friðarskjól! Besti vinur á jörð er Jesús. 3. Þótt ég dvelji í dimmum skugga. Dynji Jórdans bylgjur kringum mig, Hug minn enginn ótti slær af því Drottinn minn er nær. Besti vinur á jörð er Jesús. 4. Nær í ljóssalinn loks vér komum, lítum vér hans náðarauglit bjart. Sætt vér honum syngjum prís, sælir Guðs í Paradís. Besti vinurinn vor er Jesús. Peter Bilhorn - Sbj.Sv. Þú sem þetta lest, ef til vill hefur þessi dagur verið einn af erfiðustu dögum lífs þíns. Mundu þá: Vertu skjótur til sátta við andstæðing þinn, meðan þú ert enn á veginum með Honum Matt 5:25. Sælir eru miskunnsamir því að þeim mun miskunnað verða Matt 5:7. Thu, 21 Apr 2011 01:06:38 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/516977/ Skemmtiferð Það hafði verið ráðgerð skemmtiferð af Mýrum til Suðursveitar og ætluðum við systkinin frá Rauðabergi og Elías sem líka átti heima þar að verða þátttakendur í þeirri ferð. Ekki var fastákveðið hverjir ætluðu að fara en við bjuggumst við, að það yrðu bæði stúlkur og piltar. Við ætluðum að verða samferða þeim sem færu frá Holtaseli og fórum þangað fyrst og hittum þar Inga bróður Elíasar. Við töldum víst að hann ætlaði að fara en þegar til kom var hann ákveðinn að vera heima en sneri sér að mér og spurði hvort hann ætti að hafa hestaskipti við mig. Ég varð bara alveg steinhissa og efaðist sjálfsagt um að honum væri alvara. Við þekktumst ekki svo mikið. Mér hafði nú einhvern veginn skilist að hann liti heldur niður á Stjarna minn sem reiðhest og hver kærir sig um það, að litið sé niður á reiðhestinn manns. Það er nóg að finna það sjálfur að hann er enginn skörungur og ekki nógu ferðmikill á neinum gangi til þess að geta fylgt atgerfishestum eftir. En Yngi rétti mér bara beislið sem hann var vanur að nota við Rauð sinn og svo mátti ég taka hann og skilja Stjarna minn eftir í haganum hjá Holtaselshrossunum, þar til við kæmum aftur. Rauður var stór og myndarlegur hestur og ekki minnkaði hann er komið var á bak, háreistur og ferðmikill á töltinu. Þegar við komum út að Holtum komst ég að því að engar stúlkur ætluðu að fara þaðan og ég yrði eina stúlkan í ferðinni. Mér fannst þetta nú leiðinlegt að það voru aðeins karlmenn sem ætluðu að fara frá Holtum en ég gat nú ekki farið að hætta við ferðina út af því, sér í lagi þegar ég var búin að fá Þennan dásamlega hest sem bar mig inn í sérveröld þar sem aðrir hlutir urðu léttvægir í samanburði. Hann kveinkað sér ekki á grjótinu hesturinn sá og ég held að hann hefði getað borið mig landshluta á milli án þess að sýns þreytumerki Hann virtist sameina svo þrek og aðra gæðingskosti. Margt er gleymt frá þessu ferðalagi en Rauður gleymist ekki. Aðeins einu sinni mörgum árum síðar kynntist ég jafningja hans. Þó voru þeir ólíkir um sumt því sá Rauður var skeiðhestur en Ynga-Rauður var fjórgangshestur. Þegar við bróðir minn Daníel ásamt móður okkar fluttum úr Hornafirði, settumst við að um tíma í Mosfellssveit í hverfinu undir Hamrahlíðinni. Þar kynntumst við hjónum Sigríði Aradóttur og Jóni Hallssyni. Þau áttu einn son. og voru að vestan og fluttu svo vestur að Þorbergsstöðum í Dalasýslu. Þá talaðist svo til að ég færi þangað til þeirra og yrði hjá þeim part úr sumrinu. Jón hafði yndi af hestum og vildi endilega að ég fengi að prófa Rauð sinn sem kominn var um tvítugt. Svo kom nú tækifærið er við vorum á ferðalagi ásamt fleira fólki. Allir voru ríðandi. Ég er búin að gleyma núna á hvaða degi það var en tel að það hafi verið á sunnudegi því aðra daga var fólkið upptekið við hin árstíðabundnu sveitastörf. Þessi Rauður var nú naumast eins háreystur eins og Ynga Rauður en fór þó vel undir manni. Hann virtist búa yfir feykilegum flýti og orku á skeiði. Það var rétt eins og hann vildi segja. ,,þú skalt bara njóta ferðarinnar. Um götuna og ferðahraðann sé ég sjálfur. Heiður okkar legg ég ekki í annarra hendur og að sveigja mig til hægri eða vinstri er vita þýðingarlaust"Það besta var, að ég hefði alls ekki viljað hafa hann öðru vísi en hann var. Ég var alveg ásátt með að hann réði fyrir okkur báðum og götunni.Yndi mitt af þessu ferðalagi hefði aðeins verið hálft ef ég hefði getað sagt Rauð fyrir um ferð og hraða. Það var þó eitt sem ég var hugsandi útaf. Hvort Jóni fyndist ég ekki ríða alltof hart á tvítugum hestinum? Nú en hann þekkti hestinn og lánaði mér hann samt. Hann vissi eflaust hvers vænta mátti af Rauð sínum í samreið og vitað líka að honum hætti ekki til að hlaupa upp eða vera með einhverjar óvænta uppákomur. Wed, 13 Apr 2011 22:11:54 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/510057/ Passíusálmar voru lesnir á þessum tíma vetrar á því heimili, þar sem ég ólst upp. Faðir minn las sálmana og einnig Vigfúsar hugvekjur sem pössuðu við efni sálmanna, ein hugvekja við hvern sálm. Ég man ekki svo mikið eftir þessu en þó man ég eftir að hafa legið upp í rúmi tilbúin undir svefninn, því lesið var á kvöldin og enn í dag get ég stundum haldið áfram með setningar ef ég heyri fyrripart lesinn. Þetta voru bestu skilyrði hjá mér að hlusta og mér fannst Jesús hafa verið góður. Að auki fékk ég tilfinningu fyrir rími og stuðlum. Það er svo miklu léttara að læra og muna það, sem þannig er tilreitt, annars eins og vanti matarlím í búðing, setningar loða ekki saman í minninu. Ég læt hér koma 6 vers úr fyrsta sálmi. 1.Sálmur Um herranns Kristi útgang í grasgarðinn. Með himnalag 1. Upp mín sál og allt mitt geð, upp mitt hjarta og rómur með. Hugur og tunga hjálpi til, Herrans pínu ég minnast vil. 2. Sankti Páll skipar skyldu þá: Skulum vér allir jörðu á kunngjöra þá kvöl og dapran deyð, sem Drottinn fyrir oss auma leið. 3. Ljúfan Jesúm til lausnar mér langaði víst að deyja hér, mig skyldi og lyst´ að minnast þess mínum Drottni til þakklætis. 4. Innra mig loksins angrið sker, æ, hvað er lítil rækt í mér. Jesús er kvalinn í minn stað, of sjaldan hefi ég minnst á það. 5. Sál mín skoðum þá sætu fórn sem hefur oss við Guð Drottinn vorn fordæmda aftur forlíkað, fögnuður er að hugsa um það. 6. Hvað stillir betur hjartans böl En heilög Drottins pín´og kvöl? Hvað heftir framar hneyksli og synd en Herrans Jesú blóðug mynd. (Úr útgáfu 1947 eftir handriti höf.) Fri, 11 Mar 2011 19:19:50 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/502573/ Skúffur (framh) Ég fékk svo far með þessu fólki, sem ég gat um og lét sleppa mér í nágrenni Hallgrímskirkju og rölti svo niður Skólavörðustíg og niður á Óðinsgötu þar sem mágur minn og kona hans búa. Mér fannst orðið svo langt síðan ég hafði séð þau. Þau búa reyndar í Hrísey á sumrin. Eftir að hafa stoppað þar smátíma og þegið góðgerðir ákvað ég að rölta eitthvað um á Laugavegi að líta í búðir. Þá var komið élja og leiðindaveður og ég ákvað að leita að strætisvagni sem færi inní Kleppsholt. Ég komst inn í einn sem talinn var líklegur. Þá sagði bílstjórinn um leið og ég rétti fram fargjaldið 350 krónur,,Ætlarðu ekki að kaupa kort? Það er svo miklu ódýrara. Þetta var vingjarnlegur maður og söm var hans gerð þótt ég keypti ekki kort. Hann benti mér líka á annan vagn sem mér hentaði betur að taka og lét mig hafa skiptimiða. Ferðin gekk vel og ég rataði alveg úr vagninum og heim til bróðurdóttur minnar og manns hennar en hjá þeim gisti ég um nóttina. Morguninn eftir var sæmilegt veður og bróðurdóttir mín ætlaði að fara með mér í búðir og aðstoða mig en fyrst langaði mig að líta inn til einnar frænku minnar sem ég hafði ekki hitt svo lengi. Bróðurdóttir mín fylgdi mér þá fyrst til hennar og kom með mér. Hún sá ábyggilega ekki eftir því, því að þetta var alveg yndisleg frænka. Við sátum hjá henni dágóða stund og þágum góðgerðir. Svo var nú stefnan tekin þaðan og á Verðlistann því þar taldi frænka mín best að byrja. Ég vildi nú fyrst líta á kjóla en það var nú eitthvað lítið um þá en aftur fullt af drögtum. Frænka mín vildi nú fara í fleiri búðir en létum þó taka frá fyrir okkur dragt og sögðumst koma aftur fljótlega ef við ætluðum að kaupa hana. Ég man nú ekki lengur í hvað margar búðir við fórum. Frænka mín var svo skotfljót að skjótast á milli á bílnum sínum. Á einum stað sá ég kjól sem mér fannst fallegur en sá að hann gat ekki gengið við öll sömu tækifæri eins og dragtin. Það er auðvitað verðmunur sagði frænka en ég hugsaði að dætur mínar yrðu ánægðari að sjá mig í dragtinni svo ég ákvað að taka hana og fórum aftur þangað. Afgreiðslukonan kom nú með blússu sem henni fannst passa vel við dragtina en mér fannst það óþarfi en frænka mín vildi endilega gefa mér hana ef hún passaði sem hún og gerði. Þá var nú aðalerindinu lokið og ég ákvað að fara heim með rútu Í staðinn fyrir að fara að láta bóndann sækja mig í myrkri. Hann reyndar sér mjög vel til að lesa í hálfrökkri og ekki vefst fyrir honum að rata. Maðurinn hennar frænku minnar ók mér svo á Umferðamiðstöðina en þaðan gekk rútan. Fri, 04 Feb 2011 16:51:46 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/501593/ Skúffur eru góðar geymslur Það er orðið langt síðan ég hefi haft mig upp í að skrifa nokkuð á síðuna. Driftin í lágmarki því giktin hefur bara viljað eiga mig ein og sagt að ég eigi bara að liggja í rúminu því við það hverfi bakverkurinn, sem hann og gerir en hann er ekkert fluttur að heiman. Ég hefi nú samt getað eldað matinn og reynt að fara með rykmoppu yfir gólfin og það er í lagi fyrir mig að setja í bíl. Hefi vonað að þetta fari að batna. Nú hefi ég þó komið einhverju í verk sem lengi hefur dregist. Þannig var að dóttir mín sendi mér eitt sinn peninga í jólagjöf með tilmælum um að ég keypti mér eitthvað fallegt. Ég sá nú ekkert á þeim tíma sem mig langaði í svo ég stakk umslaginu niður í skúffu og þar fékk það að liggja æði lengi Um þessar mundir hefur gamla fólkið í landinu almennt komist að því, að hvergi sé fé þess betur borgið en einmitt niður í skúffu eða undir koddanum eins og fólk gerði áður fyrr. Peningar geta nefnilega smitast af sjúkdómi sem gengur í bönkunum og er einhverskonar uppdráttarsýki og þess vegna er gömlu fólki ráðlagt að varast bankana. Þetta kom líka vel út hjá mér því að seint og síðarmeir sá ég fallega rauða úlpu létta og sæmilega hlýja sem smellpassaði. Ég var svo mörg ár búin að eiga svarta sem var farin að láta ásjá. Nú var tíminn kominn að nota gjöfina og hana gat ég keypt mér hér í Keflavík. Fékk afgang og lét í skúffuna. Svo komu fleiri jól og fleiri gjafir bættust við í skúffuna. Ég gerði nú ráð fyrir að gefendurnir vildu nú heldur að ég keypti eitthvað eigulegt utan á mig fyrir peningana svo þeir gætu séð að þeim hefði verið vel.varið. Ég var nú helst að hugsa um kjól en hafði ekki fundið neinn hér í nágrenninu, sem mér þótti henta. Þá var bara að drífa sig í höfuðstaðinn. Þá langaði mig líka að heimsækja kunningja mína um leið sem mér finnst ég sjá alltof sjaldan. Nú frétti ég allt í einu að kunningjafólk ætlaði í bæinn og ég gat fengið far. Ég hringdi í bróðurdóttur mína og bað um gistingu og maðurinn minn sagði að ég skyldi bara hringja þegar ég ætlaði heim.(framh.) a Sun, 30 Jan 2011 00:15:38 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/492403/ Skólagangan hófst hjá mér þegar ég var átta ára og þá undir skólalok að vori. Þessi fræðsla stóð í eina viku að mig minnir. Mig minnir ég vera þá til húsa hjá Sæmundi og Guðrúnu sem bjuggu í Stórabóli. Þetta var fljótt að líða og ég man ekki eftir neinu er festist í mínu minni. Næsta vetur var kennsla í Viðborðsseli fyrir okkur börnin fyrir ofan Djúpá. Þá sá Nanna Guðmundsdóttir úr Berufirði um kennsluna. Ég held að ég hafi nú ekki fengið nema mánaðarkennslu af því ég hafi fengið kíghóstann á þeim vetri. Ég man þó að Nanna kenndi okkur stelpunum útsaum og ég saumaði í puntuhandklæði sem ég átti lengi. Um vorið fór hún með okkur í útsýnisferð uppá Rauðabergsfjall og það reyndist okkur minnisverður atburður. Fórum upp Landamótsgjótu og vestur eftir fjallinu og komum niður hjá Staffelli að mig minnir, allavega komum við Hálsdalsmegin niður. Næsta vetur var okkur kennt í Holtum bæði af fjallabæjum og austurmýrum ásamt Einholti Hólmi og Brunnhól. Mér og Petrínu Steinadóttur á Viðborði var komið fyrir hjá Magnúsi Hallsyni og Guðrúnu Benediktsdóttur er bjuggu í upphúsum í Holtum. Þau gerðu nú vel að taka okkur tvær til veru. Skólinn stóð þó ekki nema annan hvern mánuð. Hinn mánuðinn áttum við að lesa skólbækur heima. Þetta heimili var rólegt og samanstóð af húsbændum og dóttur þeirra Álfheiði sem var heimasæta. Á heimilinu var líka Álfheiður móðir húsfreyjunnar. Hún var alveg blind en síprjónandi í höndunum. Ég hugsa að það hefði verið leitun að léttlyndari manneskju en Álfheiður var, þrátt fyrir aldur og sjónleysi. Hjá þeim var líka Hjalti frændi húsfreyju en ég man samt ekki eftir honum á heimilinu svo ég hugsa að hann hafi frekar verið að sumrinu. Kennarinn hét Hróðmar Sigurðsson frá Reyðará í Lóni. Hann hafði áhuga á að við lærðum fleira en hann gat kennt okkur og fékk stúlku Jonnu í Digurholti til að kenna okkur söng. Hún átti orgel og hafði lært að spila. Svo við löbbuðum einn daginn til hennar inn að Digurholti. Þá kom nokkuð í ljós, sem ég hafði fram að þeim tíma ekki haft neinar áhyggjur af. Ég var semsé laglaus. Þetta var ekki skemmtilegt og að hlusta á kennarana ræða þetta. Jonna sagði ,,Já hún heyrir það alveg þegar hún fer útaf." Ég er nú ekki viss um að svo hafi verið. Mér kann að hafa fundist öruggara að láta sem minnst á það reyna. Það virtist alveg vanta í mig þessa móttakara, sem fólk hefur til að taka á móti mismunandi tónum og geyma þá í höfðinu. Textinn getur setið eftir en tónarnir fljúga burt. Stundum finnst mér í dag, ég geta fylgst með röddum kvenna sem eru á mínu raddsviði. Þetta hefur nú ekki komið svo mikið að sök síðan ég giftist því mennirnir mínir hafa verið blessaðir með svo sterkri rödd að til mín hefur ekki heyrst þótt ég raulaði með. En svo ég snúi mér aftur að heimilinu sem ég dvaldi á þá var oft sungið á kvöldin og þrátt fyrir fötlun mína á þessu sviði tók ég þátt og Álfheiður yngri sagði undir vorið, að ég hefði mikið lagast en hvort hún sagði það aðeins af góðum hug, til að styrkja sjáfsmynd mína veit ég ekki. En það var annað sem ég lærði. Undir lok skólans um vorið skyldi haldin samkoma og áttum við nemendurnir að taka þátt í henni. Ég átti að lesa upp kvæðið Burnirótina og Magnús húsbóndinn á heimilinu ákvað að leiðbeina mér við að lesa kvæðið. Hann lét mig lesa það svo oft og vel og leiðrétti mig og hvatti til betri árangurs þar til hann var ánægður með útkomuna og ég fékk hrós fyrir eftir samkomuna. Ég held að einum skólbróður mínum hafi þótt fullmikið í hrósið lagt og sagði að ég læsi ekkert betur en þau hin nema kvæði. Það var alveg rétt hjá honum. Ef til vill hefði ég líka lesið vel annað efni ef ég hefði haft Magnús að kennara þegar ég lærði lestur. Þetta var gott og hlýlegt heimili hjá Magnúsi og Guðrúnu. Að næstu nágrönnum höfðum við Bjarna Þorleifsson og Lússíu konu hans ásamt þeirra börnum. Þau elstu, Þóra og Guðmundur voru á líku reki og við Petrína. Mig minnir að þeirra bær væri nefndur Austurhús. Allt var nú gott milli þessara bæja og enginn nágrannakrytur en það gegndi öðru máli með hanana á bæjunum. Þá höfðu flest heimili hænur til að verpa eggjum sem voru virkilega blessuð uppbót á fábreitt mataræði hjá fólki í sveitum á þessum tímum. Sjálfsagt þótti að hafa einn hana með, enda hópurinn ekki svipur hjá sjón ef hanann vantaði. Hann færði hópinn i æðra veldi með tignarlegu gali sínu, virðulegu látbragði og litadýrð landnámskynsins. Nú hittust tveir þessara hópa í Holtum eitt sinn milli bæjanna tveggja og sló þegar í bardaga milli leiðtoganna. Ég horfði í fyrsta sinn á hanaat og aldrei síðan. Þetta var blóðug orusta og heiftin mikil og ég horfði lengi í forundrun á aðfarirnar sem tóku þó að lokum enda eins og aðrar styrjaldir hafa gert. Ég vissi ekki til að þeim slægi saman aftur. Þeir hafa ef til vill sæst á það eftir orustuna hvar landamerkin skyldu framvegis liggja milli heimila þeirra, þótt enginn sýnilegur múr væri reistur. Minningin um þessa orustu hefur lifað með mér æ síðan greinilegri en flestar aðrar minningar, rétt eins og minningin um bardagann milli hrútanna tveggja heima hjá mér, sem hleypt var af básum að vori til eftir innistöðu yfir veturinn. Þeir börðust hart en það flaut þó ekki blóð eins og þarna. Mon, 06 Dec 2010 22:14:00 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/488201/ Munnmök. Föstudaginn 22 október 2010 birtist í Fréttablaðinu þáttur undir nafninu Á rúmstokknum. Eftir Siggu Dögg kynfræðing þar sem hún er að veita ungri stúlku svar við tveimur spurningum. Það er seinni spurningin, sem ég vil ræða ögn um. Spurningin hljóðar svo. ,, ? Ég er búin að vera í föstu sambandi í rúm tvö ár og við erum mjög hamingjusöm. Það er reyndar eitt sem böggar mig pínulítið og það er að kærasti minn er stanslaust að biðja um munnmök, sem er svo sem allt í lagi, nema mér finnst bara bæði frekar vond lykt og bragð af vininum og langar þessvegna ekkert sérstaklega mikið til að veita honum það sem hann biður um. Er ekki dónalegt af mér að nefna þetta við hann, ég vil nefnilega ekki að hann verði sár, og er ekki eitthvað hægt að gera til að bæta stöðuna?" Svo fær hún svör frá kynfræðingnum en ég ætla ekki að skrifa þau..Þau er hægt að lesa í Fréttablaðinu Það er greinilegt að stúlkan er í vanda og leitar hjálpar. Mér þótti nú líklegast að munnmök þýddu að skiptast á kossum en var ekki alveg viss. Nú sá ég að þetta var tóm tjara hjá mér. Orðið þýddi hér vægast sagt, mjög ógeðslega athöfn. Hvernig hefur svona ófögnuður komist inní sambönd unga fólksins?. Það er sjálfsagt auðvelt að kúga stúlkur sem melludólgar hafa stolið og hneppt í kynlífsþrældóm, til svona athafna en hver getur álitið þetta eðlilegt form á samlífi fólks, sem ætlar jafnvel að eyða ævinni saman? Spurning hvort þau eigi nokkurn tíma eftir að geta borið virðingu hvort fyrir öðru. Virðing stuðlar að velsæld í öllum mannlegum samskiptum. Þótt stúlkan láti sig hafa þetta núna meðan hún er svo ung og óframfærin og hrifin af stráknum. Hvað verður þegar hún með hækkandi aldri, eflist að andlegu þreki og sjálfstæði og verður meira hundleið á þessari niðurlægingu? Er þetta e.tv .nútímaleg getnaðarvörn af því að önnur reynist of umhendis fyrir strákana? Það er auðvitað mikið mál að sitja uppi með óvelkomið barn þegar allir eru uppteknir við nám og störf, íþróttir og leiki. Enginn hefur tíma aflögu, nema sá nýkomni. Hann gæti verið með leyfi uppá 100 ár og þarf engan veginn að verða sístur í sinni ætt. Nú berast þau tíðindi að eyrum að Íslendingar setji met, meðal nágrannaþjóða, í nýsmitun kynsjúkdóma. Ég gæti trúað að margt fólk eigi eftir að iðrast þess síðar meir að hafa tekið þátt í áhættusömu líferni, sem leiddi til þess, að konan varð ófrjó fyrir lífstíð. Þá sannast það að:,, Því brosað var fram á bráðfleygri stund, sem burt þvær ei áragrátur." Það er nú ekkert lítið sem sum hjón og fleiri vilja á sig leggja til að fá kjörbörn úr fjarlægum heimsálfum til að bæta úr barnleysi sínu. Vilja jafnvel taka að sér sjúk börn heldur en að fá engin. Það er Guðs gjöf að geta eignast afkvæmi og fólk ætti að varðveita heilbrigði sitt þess vegna m.a. Fyrir áratugum sýndist það manndómsmerki að vera með tóbakspípu eða vindil milli varanna. Sumir þeirra eru horfnir yfir landamærin fyrir tímann og aðrir bundnir við öndunarvélar. Reyktóbakið sjálft komið út í kuldann, sem sýnir að það er hægt að hefja áróður á ýmsum sviðum með árangri, ef málsmetandi menn taka sig saman. Unglingar þarfnast verðugra fyrirmynda, sem þora að láta sér upphátt um munn fara orð eins og bindindi og sjálfstjórn í kynferðismálum. Sat, 13 Nov 2010 17:35:35 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/478174/ Nafn næstu biðstöðvar tilkynnt í hátalara þessi fyrisögn birtist í Morgunblaðinu 11 september 2010 . (Og áfram)Strætó bs.endurnýjar upplýsingakerfi í strætisvögnunum. Nú stendur yfir Endurnýjun á upplýsingakerfum allra strætisvagna Strætó bs. sem mun gera fyrirtækinu kleift að bæta þjónustu sína umtalsvert á komandi misserum. Seinna í fréttinni segir:,, Margir eldri borgarbúar muna eflaust þá gömlu tíma þegar vagnstjórar kölluðu upp nöfn næstu biðstöðvar". Ja hvort ég man, þá var nú minni vandi að ferðast með vögnum þegar ég var ung og átti um tíma heima í Reykjavík. Ég þarf sjaldan á því að halda núna enda hefi ég ekki átt heima í Reykjavík. En í sumar vildi svo til að maðurinn minn þurfti að mæta á Gideonfundi sem halda átti í aðalstöðvum K.F.U.M og K.við Holtaveg. Ég ákvað að nota ferðina og fara að hitta hjón sem ég hafði verið samtíða þegar ég átti heima í Kleppsholtinu fyrir um 40 árum. Maðurinn og fjölskylda mín höfðum þar áður verið samsveitungar austur í Hornafirði. En nú höfðum við lengst af haft landið á milli okkar. Ég fyrir norðan og þau fyrir sunnan. Nú var ég flutt suður en samt höfðum við aðeins einu sinni hittst. Við höfðum ætlað að heimsækja þau fyrir um ári síðan en þá vildi svo til að konan var að fara út úr húsi og beið bíll eftir henni, svo ekki varð úr heimsókn í það skipti. Nú vafðist fyrir okkur að finna götuna og ég vildi að maðurinn minn færi til að mæta á réttum tíma á fundinn. Þegar ég svo hafði fundið húsið kom í ljós að aðeins var nú konan ein eftir en maðurinn dáinn. Þetta hafði farið framhjá okkur. Við kaupum ekki Morgunblaðið og hlustum sjaldan á dánartilkynningar. Konan tók mér tveim höndum og reiddi fram góðgerðir eins og henni var eiginlegt. Við ræddum svo allengi saman en þegar ég fór frá henni ákvað ég að ganga niður Laugaveginn eins og í gamla daga þegar ég var um tíma hjá bróður mínum og mágkonu á Háteigsveginum. Mér þótti svo gaman að ganga niður Laugaveginn. Ég rölti alla leið niður á torg. Þar ákvað ég að líta inní Kolaportið. Mér finnst svo gaman að skoða gamalt dót þótt ég sé ekki að kaupa neitt. Svo var svo notalegt að setjast þar og fá sér hressingu eftir gönguna. Næst lá nú fyrir að leita að réttum strætisvagni til að fara með inn í Kleppsholt. Ég var svo heppin að vagninn sem stoppaði við torgið eftir smástund, átti leið um Langholtsveg. Ég spurði hvað farið kostaði.Ég hefði átt að vera betur undirbúin. Það kostar ekkert í vagninn í Reykjanesbæ. .Ég hafði ekki krónurnar tilbúnar og flýtti mér að ná í sæti til að geta talið uppúr veskinu og var svona ljónheppin að það dugði rétt fyrir farinu. Bjóst ekki við að það félli í góða jörð að bjóða seðla, þeim sem eru alltaf að flýta sér og væri ef til vill brot á góðri hegðun hjá farþega. Ég vil ekki hugsa um skömmina, hefði ekki haft fyrir farinu en oft reyni ég, að það er fylgst með mér og séð fyrir því sem ég hefi þurft á að halda umfram það sem mín viska hefur náð. Þá var nú eftir að koma fargjaldinu á réttan stað. Ég hefi enga æfingu í að ganga um gólf í strætisvagni á ferð og var hrædd við að missa jafnvægið. Stoppin voru svo stutt og ekki til að reiða sig á rauðu ljósin. Loks hefi ég upp hugann.Legg af stað til að skila fargjaldinu og segi vagnstjóranum að ég ætli að fara til höfuðstöðva K.F.Ú M við Holtaveg og fregna hvar sé best að fara út Hann kannast nú ekkert við húsnæðið sem ég er að tala um svo ég bið hann að hleypa mér út á stoppistöð næst miðju á Langholtsvegi. Ég gangi bara þaðan .Veit ekkert hvort þetta passi, þótt ég ætti heima í Kleppsholtinu um tíma fyrir meira en 40 árum. Svo þegar hann er á leiðinni upp frá Sundlaugunum dettur mér í hug að það sé nú ef til vill vissast fyrir mig að fara út á næstu stöð og ganga þaðan en villtist og hugsa að auðveldast nái ég áttum ef ég komist uppá Kleppsveg. Varð af langur gangur. Komst þó að lokum uppá Kleppsveg og svo Langholtsveg, fann Holtaveg og komst í tæka tíð fyrir fundarlok hjá Gideon mönnum. Thu, 23 Sep 2010 23:27:36 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/470896/ Fráhvarf Það er orðið nokkuð langt síðan ég hefi skrifað nokkuð á síðuna mína //thorapals,123.is/ Stafar það mest af því að dóttir mín Guðný útbjó síðu handa mér á Facebook Ég hafði eitthvað hugsað um það áður en hætt við af ótta við að verkefnið yrði mér ofviða Það er auðvitað gaman að geta komist í samband við fjarlæga ættingja og það hefur dóttir mín eflaust verið með í huga og vonað að þetta yrði mér til ánægju, þökk sé henni fyrir það. Mér fannst samt, er ég var komin á Facebook, að ég vera kominn í framandi heim, að sjá boðskapinn sjaldan dagsettan eða tekið fram hvaða ári eða öld hann tilheyrði. Þetta laukst þó upp fyrir mér af tilviljun. Þegar ég beindi örinni að því sem sagt var um aldur ummælanna sem reyndist mældur í mínútum. Þá um leið hvíslaði tölvan að mér leiftursnöggt dagsetningu og mínútu þeirri sem boðskapurinn hafði verið færður til bókar Sun, 15 Aug 2010 21:19:06 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/465896/ Minning mætrar trúsystur. Þriðjudaginn 13 júlí fór fram jarðarför Jóhönnu Jóhannsdóttur frá Dómkirkjunni. Jóhanna var ættuð frá Akureyri dóttir Jóhanns Steinssonar smiðs, sem tók við forstöðumannsstarfi Sjónarhæðarsafnaðar eftir Arthur Gook. Kona Jóhanns hét Sigríður. Ég kynntist þessu fólki fyrir mörgum árum. Það bar þannig til að ég kynntist Sóleyju Jónsdóttur frá Árskógssandi þegar hún var að læra hjúkrun í Reykjavík og við sóttum báðar kristið samfélag á Bræðraborgarstíg 34. Hún fór svo eftir útskrift, að vinna á elliheimilinu í Skjaldarvík við Eyjafjörð. Gegnum þau kynni réði ég mig til afleysinga smátíma í Skjaldarvík. Þar eftir fór ég austur að Ástjörn í Kelduhverfi til að vinna við sumardvalarheimili fyrir börn, sem söfnuðurinn á Sjónarhæð hafði komið á fót. Þegar þeim tíma lauk hafði ég ekki enn fengið að vita hvort ég fengi pláss í ljósmæðraskólanum um haustið. Yrði það ekki ætlaði ég að vera fyrir norðan um veturinn. En nú vantaði mig húspláss meðan ég beið eftir tilkynningu að sunnan. Nú kom fólk frá Akureyri austur að Ástjörn til að taka við af okkar flokki, sem höfðum verið með börnin þann tíma sem við höfðum tekið að okkur. Og meðal þeirra sem komu var Jóhanna Jóhannsdóttir. Þegar hún vissi mínar kringumstæður bauð hún mér strax að fara heim í herbergið sitt á Akureyri og dvelja þar um tíma meðan hún væri við Ástjörn. Jóhanna bjó heima hjá foreldrum sínum á Akureyri og þetta varð til þess, að ég kynntist þeirri ágætu fjölskyldu betur. Það sem ég dáðist mest að hjá þeim var, hve þau voru vel hæf í að taka á móti gestum og láta þeim líða vel hjá sér. Einhvern heyrði ég segja, að maðurinn dáist mest að þeirri dyggð hjá öðrum sem hann er sjálfur fátækastur af. Það gat alveg passað hvað mig snerti. Þessi hjón, foreldrar Jóhönnu áttu sex dætur en ég kynntist bara tveimur þeirra. Sumar þeirra voru giftar og farnar og hinar farnar eða á förum í nám á þessum tíma. Kynnin við þessar tvær héldust nógu lengi til þess að vita, að þær varðveittu vel arfinn úr foreldrahúsum hvað gestrisninni viðkom og varðveislu trúarinna allt til elliára. Sama hlýlega, glaða og upplyftandi andrúmsloftið mætti manni. Það var missir fyrir fámennan söfnuð að missa Jóhönnu suður og einnig hinar systur hennar sem ekki urðu lengur stoðir í söngstarfinu í hinum litla söfnuði. Hún Jóhanna hafði líka hjálpað til í barnastarfinu og á saumafundum með telpum en svona er lífið. Hún giftist góðum kristnum manni Geirlaugi Jónssyni og flutti til Reykjavíkur ári eftir að ég giftist fyrir norðan. Eftir það urðu strjálar heimsóknir vegna fjarlægðar en samt hélst samband og alltaf var jafn indælt að koma á heimili þeirra á Grensásveginum. Guð gaf þeim tvær dætur. Ég vil senda þeim og eftirlifandi eiginmanni ásamt systrum Jóhönnu innilega samúðarkveðju. Þakka góðum Guði fyrir að hafa fengið að kynnst svo góðri trúsystur sem Jóhanna var. Sun, 18 Jul 2010 23:32:50 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/461661/ Bjargast úr lífshættu Elín Steingrímssen vinnur á útvarpsstöðinni Lindinni. Hún safnar bænasvörum hjá fólki. Um daginn kom hún til mín tilbúin að skrásetja eitthvað eftir mér en ég var ekki viðbúin og fannst ég ekki muna eftir neinu á stundinni og sagði henni það. Eftir á fór ég að hugsa að ég hefði þó átt að muna eftir einu atviki sem skeði þegar ég var 12 ára. Þá sótti ég barnaskóla sem haldinn var í Holtum sem eru nokkuð miðsvæðis í minni sveit á Mýrum A-Skaft. Á meðan var ég til heimilis í Stórabóli hjá Sigríði Halldórsdóttur. Það var of langt að ganga heiman að frá mér og svo var Djúpá á miðri leið. Um helgar máttum við fara heim til okkar á laugardögum þegar veður leyfði og vera fram á sunnudag. Ég hlakkaði alltaf til að fara heim. Stundum var mér fylgt og stundum var ég sótt að heiman og stundum var ég samferða Bjarna Þorleifssyni sem bjó í Holtum en hafði fjárhúsin sín fyrir ofan Djúpá Nú átti að fylgja mér einn laugardag en mér hefur alltaf fundist leiðinlegt að láta aðra hafa mikið fyrir mér og fullyrti að ég gæti vel farið ein í svo góðu veðri og álitið var að mannheldur ís væri kominn á ána. Þegar áin var á haldi gátum við sem heima áttum á fjallabæjunum stundum farið einar heim. Svo þetta varð að ráði, mest líklega fyrir það, að minni greind var treyst. Svo brokkaði ég af stað og fór beinustu leið inn Holtalandsbakka. Segir ekki meira af ferðinni fyrr en ég kom að Djúpá. Á henni reyndist ísin ekki traustari en svo að þegar ég gekk útá brakaði í. Mér var illa við að þurfa að snúa aftur því ég var komin um helming leiðarinnar heim Ég hugsaði að ísinn gæti haldið mér það sem eftir væri eins og hann hafði gert þennan spöl frá landi sem ég var komin. Svo stika ég áfram en er naumast komin hálfa leið yfir ána þegar ísinn brast. Vatnið tók mér í brjóst og ég varð mjög hrædd. Ég varð svo létt í vatninu og því óstöðug á fótunum. Sem betur fór var þarna lítill straumur annars hefði ég flotið undir ísinn. Ég vissi að mér þýddi ekki að hljóða eða hrópa. Enginn maður mundi heyra til mín. Ég bað sífellt til Guðs í örvæntingu minni og minntist þess nú sem ég hafði lofað þegar ég var veik af kíghóstanum að vera betur undirbúin næst ef Guð leyfði mér að lifa. Nú fannst mér eg ekki heldur undirbúin. Ég rétti handleggina uppá skörina og vóg mig upp en hún lét undan og brast og ég seig aftur niður. Ég hafði samt aldrei sleppt skólatöskunni sem var létt,fyrirferðarlítil og fáar bækur í henni. Þetta var gjöf frá ömmu minni Sigríði Skarphéðinsdóttur. Þetta endurtók sig nokkrum sinnum að ég vóg mig upp á skörina og hún brast. Hafði ég þannig von um að geta brotist til lands en sú von brást því nú fór að dýpka svo ég treystist ekki til að brjóta lengra og sneri við til baka og vonaði að mér tækist að brjóta þá leiðina. Þar endurtók ég tilraunir mínar en þá fór á sömu leið svo að mér fannst jafnvel dýpka örar en áður þar til mér fannst ég ekki geta fótað mig lengur og sneri við í dauðans ofboði hrædd við að fljóta undir ísinn. Nú sýndust orðið litlar líkur til að ég kæmist lifandi upp úr ánni en áfram hélt ég að biðja. Ég svamlaði nú samt aftur til þeirrar áttar er vissi heim og fór að sem áður, rétti handleggina upp á skörina og spyrnti fótum í botninn um leið og ég vóg mig upp. Vatnið lyfti undir mig og hvað lífsvon mín tendraðist þegar ég fann að skörin lét ekki lengur undan og uppá hana komst ég og ísinn hélt mér þann stutta spöl sem eftir var til lands. Ekki var nú allt búið þótt ég væri komin uppúr. Þá var eftir dálítil kvísl af ánni sem rann norðar og á henni var ís sem ég þorði ekki út á. Þarna stóð ég nú hrædd og skjálfandi þar til ég tek eftir manni sem var að koma utan Móa austan frá Seli. Ég vissi að leið hans mundi liggja nálægt ánni þar sem ég var. Beið ég því drjúga stund. Er hann nálgaðist hrópaði ég á hann og bað hann að hjálpa mér. Þetta var Sigurður bóndi í Holtaseli á leið heim til sín. Áttum við því samleið drjúgan spöl þar til leiðin skiptist og við héldum hvort heim til sín. Þegar ég kom heim varð ég auðvitað að fara úr öllum fötunum, en ekkert varð mér meint af volkinu enda var logn og hlýindi í veðrinu. Ég varð nú ekki margmál um það sem við hafði borið, slík voða hneisa fannst mér, að hafa ekki haft betra vit fyrir mér. Þegar ég kom í skólann á mánudaginn var sagan af svaðilför minni komin á undan mér og er Petrína skólasystir mín fór að spyrja mig út í atburðinn, þá fékk hún litlar upplýsingar og sagði þá:,,Þú villt bara ekkert um þetta tala." Bækurnar sem voru í töskunni fóru ekkert að taka þátt með mér í að hagræða sannleikanum til að bjarga mannorði mínu og gera lítið úr atvikinu. Þeim var nokk sama enda báru þær með sér, að hafa lent í kaffæringu og litur runnið til í þeim. Þær urðu aldrei samar eftir. Það sás ekkert á mér þegar búið var að þurrka fötin. En það var hins vegar gætnari manneskja sem gekk útí lífið eftir að þessi atburður gerðist. Thu, 24 Jun 2010 16:05:52 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/457584/ Árleg ferð eldra fólks. Við höfðum farið upp í Vatnaskóg á föstudegi og komið heim næsta sunnudag. Þá kom annað ferðalag til greina næsta fimmtudag sem var uppstigningardagur. Þannig var að Doris vinkona okkar í næsta húsi, ætlaði að fara í ferðalag með eldra fólkinu í Fíladelfíu í Reykjavík, sem það fer að ég held á hverju ári eftir að sérstökum vetrar samverustundum líkur. Hún var búin að láta skrifa sig og vinkonu sína sem ekki gat farið þegar til kom. Vildi hún þá fá okkur með sér ef pláss væri laust í rútunni, sem reyndist vera. Vorum við boðin velkomin í hópinn. Við áttum að mæta fyrir klukkan níu á fimmtudagsmorgni hjá Fíladelfíu í Rekjavík annað hvort hálf níu eða korter fyrir, eftir því sem sá er svar gaf, hefur treyst okkur til að vakna nógu snemma, geri ég ráð fyrir. Ásgrímur á nú ekki bágt með að vakna á morgnana, Ég hefi nú líka alltaf lagt það á mig þegar á liggur, þótt ég sé ekki af náttúrunnar hendi til þess gerð. Ekki stóð á Doris. Hún bauð okkur að vera með sér í bílnum til Reykjavíkur. Við vorum að ég held rúmlega 30 í rútunni sem fór frá Fíladelfíu. Var nú haldið leiðina upp í Mosfellssveit.Þar átti ég heima um tíma fyrir margt löngu. Þegar við systkinin Daníel og ég ásamt móður okkar fluttum austan úr Hornafirði þá lá leiðin þangað sem nú er þorp við Hamrahliðina. Þá var þar braggahverfi. Bróðir minn Sigurbergur og annar maður Snæland Grímsson ráku þá Mosfellssveitarrútuna. Einnig ráku þeir bílaverkstæði í stóru húsi er verið hafði hlaða og súrheysgryfjur sem tilheyrðubúskapi thor Jenssen. Þeir létu brjóta glugga á súrheyis gryfjurnar og gera tvær íbúðir í enda hússins. Fengum við efri íbúðina en bílstjóri sem vann hjá þeim þá neðri með sína fjölskyldu. Bróðir minn Daníel fékk vinnu á bílaverkstæðinu til að byrja með. Seinna gerðist hann bílstjóri hjá þeim. Sigurbergur og yndislega konan hans hún Ingunn Grímsdóttir áttu dálítinn sumarbústað skammt frá verkstæðinu. Sigurbergur hafði fengið Sigjón frænda okkar úr Borgarhöfn til að smíða hann. Þau bjuggu þar yfir sumarið. Einn dag varð mér gengið niður að bústað. Þá liggur mágkona mín upp við bústaðinn og virtist orðin rænulítil. Hún hafði lengi haft fótasár og hafði nú orðið fyrir því að rífa sig á fætinum á vír þarna hjá bústaðnum. Slagæð hafði rifnað og henni var að blæða út .Ég held að það hafi verið Snæland sem ók með hana á ofsahraða niður á Landspítala en það vildi svo vel til að Sigurbergur var að koma heim í þessum svifum, einhversstaðar frá og hann var að minnsta kosti kominn nógu snemma niður á spítala til að gefa konu sinni blóð því hann hafði passandi blóðflokk. Við getum sannarlega talað um farsæl endalok og skjótan bata í þessu tilfelli. Nú er löngu búið að rífa litla bústaðinn og verkstæðishúsið og byggja önnur hús þarna. Hverfið er orðið að þorpi.og þorpið hverfur fljótt augum þegar rútan rennur hjá. Ferðinni er haldið áfram og upp fyrir hæðina sem Lágafellskirkja stendur á. Þá er beygt til hægri og Reykjalundur verður á vinstri hönd. Þar er svo farið upp á heiði og komið á Nesjavallaleið. Veðrið var indælt. Vegurinn sléttur en skelfilega bugðóttur og mjór. Það mun vera betra að fara með gát á þessum vegi í vetrarhálku. Við virtum fyrir okkjur Nesjavallavirkjun úr nokkurri fjarlægð og svo lá leiðin að Ljósafossi. Þar fyrir ofan hefur Eiríkur Sigurbjörnsson aðstöðu með sína kristilegu sjónvarpsstöð Ómega. Hann tók á móti okkur með konu sinni og syni, gekk með okkur um og sýndi okkur staðinn. Eiríkur er nú svolítið sérstakur. Sem betur fer sýnist hann ekki vita af því, alltaf góðlegur á svip og ekki líklegur til að fara með jarðýtu á næsta mann. Nú virðast Íslendingar líka vera komnir á þá skoðun að lundin hafi mest að segja þegar kjósa skal fólk í ábyrgðarstöðu. Þau á Ómega báru okkur svo veitingar, áður en lagt var í næsta áfanga sem var reyndar til Selfoss en þar beið okkar ágætis hádegisverður, kjötsúpa að hætti hússin. Hvítasunnusöfnuðurinn á Selfossi er búinn að endurnýja samkomusalinn sinn ásamt sætum, mjög myndarlega og breyta íbúðinni sem var í samkomuhúsinu í matsölustað Allt ber vitni áræðni og iðnum höndum, ásamt smekkvísi. Frá Selfossi fórum við til Hvolsvallar. Þar litum við inn á Sögusýninguna og þar er margt að skoða. Þessu næst var haldið í Fljótshlíðina og komið að Kirkjulækjarkoti. Þar tóku á móti okkur hjónin Gylfi og Kristín.Þau byrjuðu á að dekra við okkur í borðsalnum og þar eftir fór hann með okkur út í hina hlýlegu og vinalegu kirkju. Ég hafði aldrei komið í hana áður þótt ég hafi komið nokkur skipti á Kotmót. Svo sagði hann okkur frá endurfæðingu afa síns Guðna. Sá maður hefur greinilega viljað sýna trú sína í verki. Hann hóf innan lítils tíma að byggja kirkju. Nú gerði mikinn storm og kirkjan fauk. Þá hófst hann aftur handa og byggði kirkjuna upp annað sinn. Þá kviknaði eldur og kirkjan brann. Þá byggði hann hana upp í þriðja sinn. Geri aðrir betur! Hann stóð nú ekki einn í þessu því fjölskyldan stóð með honum bæði í trú og framkvæmdum.og synir hans voru smiðir líka. Þessi kirkja rúmar ekki stórmótin sem haldin eru síðsumars. Til þess var fengin stærðar tívolískemma úr Hveragerði og byggð upp þarna. Það er mikið hús Örkin. Einnig hefur þarna verið byggður stór skáli til að hýsa samkomugesti. Hann rúmar auðvitað ekki alla sem koma því að þeir eru orðnir svo margir. Fjöldi er þar í tjöldum yfir mótsdagana. Er við höfðum hresst okkur á veitiingum fóru þau með okkur út í Örkina til að líta augum hana bæði innan og utan ásamt umhverfinu. Þá var kominn tími til að kveðja og halda heim og bar ekkert sérstakt við á leiðinni. Við vorum komin í góðum tíma til baka og mér heyrðist fólkið almennt vera mjög ánægt yfir ferðinni. Við vorum það líka. Sérstaklega hafði ég gaman af að heyra af kirkjubyggingunni. Í Hebreabréfinu 13:7-8 stendur: ,,Verið minnugir leiðtoga yðar, sem Guðs orð hafa til yðar talað. Virðið fyrir yður hvernig ævi þeirra lauk, og líkið eftir trú þeirra. Jesús Kristur er í gær og í dag hinn sami og um aldir." Wed, 02 Jun 2010 01:39:17 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/455860/ Ferð í Vatnaskóg Föstudaginn 7 maí 2010 lögðum við hjónin af stað á Gideonmót sem halda átti í Vatnaskógi í þetta sinn, í húsakynnum K.F.Ú M. Satt að segja hafði ég unnið svo lítið fyrir þetta félag á liðnu ári að mér fannst varla viðeigandi fyrir mig að sýna mig á þessu móti. Maðurinn minn sagði: Þú kemur bara með mér". Ég veit nú ekki hvort það stendur í lögum Gideona að konur þeirra skuli njóta einhverra hlunninda út á athafnasemi eiginmanna sinna en væri svo er hann áreiðanlega búinn að standa sig vel í að dreifa orðinu . Það varð endirinn á þessu máli að ég ákvað að drífa mig með. Við ákváðum að fara nógu snemma af stað til þess að geta komið við hjá Jóni bróður Ásgríms og Auði konu hans. Þau búa í Reykjavík .Jón hefur gengið í gegnum veikindi á undanförnum mánuðum og afturbati er á réttri leið. Þau stefndu á að fara til Hríseyjar fyrir Hvítasunnu. Þar er þeirra annað heimili og sælureitur yfir sumarið. Er við höfðum stoppað um stund og drukkið miðdagskaffið með þeim héldum við af stað uppá Kjalarnes. Þar hinkruðum við eftir vinum okkar tveimur sem við höfðum sammælst við að verða samferða í Vatnaskóg. Það var heldur dimmt yfir og lítið hægt að gleðjast yfir útsýninu kringum Hvalfjörð en ferðin gekk vel. Mótið var sett á Föstudagskvöld. Við hjónin fengum gott herbergi í Lerkiskála og allur vðurgerningur var framúrskarandi góður og samt ódýr, fannst mér. Sérstakur hátíðakvöldverður var framreiddur á Laugardagskvöldi eins og venja hefur verið á Gideonmótum. Það var gott bragð að því sem inn um munninn fór og einnig að því sem eyrun tóku á móti. Við gátum því alveg tileinkað okkur það sem Páll postuli ráðlagði Filippímönnum er hann sagði við þá ,,Að endingu bræður, allt sem er satt,allt sem er göfugt,rétt og hreint, allt sem er elskuvert og gott afspurnar, hvað sem er dyggð og hvað sem er lofsvert, hugfestið það," Mótið stóð til hádegis á sunnudegi og endaði með hádegisverði áður en lagt væri af stað heim. Þá var veðrið orðið ljómandi bjart og gaman að aka fyrir Hvalfjörð og heim í slíku veðri. .. Mon, 24 May 2010 02:57:17 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/450247/ Heyjað í Haukafelli Þegar heyskap var lokið í Dældinni tók Haukafellið við, eftir að við fengum það. Það var jörð sem komin var í eyði og bróðir minn hafði fest kaup á til að nota það með. Þannig var hægt að fá meiri heyskap svo hægt væri að fjölga fénu. Bróðir minn Daníel Var fæddur 1915 og tók við búi af föður okkar 1938. Þá var faðir okkar 76 ára. Hann var 22 árum eldri en mamma. Og bjó þá orðið við skerta heilsu. Ég man aldrei eftir honum við heyskap í Dældinni. Hann gat ekki orðið ferðast á hestbaki vegna þess, að hann gekk með slæmt kviðslit. Hann sinnti þá heyskap heima fyrir þegar við vorum á engjum. Landareign jarðarinnar Haukafells var mest fjalllendi, töluverðu skógarkjarri og yngri björkum vaxið. Við þurftum nú aðallega á túninu að halda, sem var að vísu ekki stórt en munaði samt um. Fyrst var fremra túnið slegið þar sem þorp af tóftum minnti á þá tíð er héðan sást reykur úr strompi og ljós sást skína úr glugga á vetrarkvöldum, frá Rauðabergi séð. Einnig sást þvottur blakta á snúrum í björtu veðri. Nú var hér eitt lítið eyðibýli. Frá Haukfelli sást víða yfir sveitina. Mér finnst samt sveitin miklu fallegri utan frá sjónum séð og upp til fjallanna. Frá Haukafelli horft, ber mikið á aurunum, sem árnar úr dölunum hafa flæmst um og borið fram á liðinni tíð. Fallegt er að horfa til Haukafells og heiðarinnar, sem björkin prýðir, þótt enginn stórskógur sé. Kostur var það við þessar engjar hve berjaland er nærri. Skrapp ég þá inn á hálsinn í matartímanum. Þar voru bæði bláber og krækiber, ekki samt í miklum mæli. Hundurinn Glói notaði sér það stundum líka, að skreppa inná hálsinn, þegar við vorum að slá og raka. Honum þóttu bláberin greinilega góð. Innan við hálsinn var gamla túnið sem einnig var slegið. Það var eins og djúpur hvammur og sést þaðan lítt til mannabyggða. Þar voru líka rústir því þar stóð bærinn fram til 1880. Heyrt hefi ég talað um tvennt er olli því að hann var færður fram fyrir hálsinn. Annað var, að jökullinn þótti nálgast hratt á skömmum tíma en hitt að Kolgrafardalsáin hafi tekið hann af. Sennilega voru þetta samverkandi þættir. Áin var nú samt ekki búin að brjóta allan bakkann niður, sem gamli bærinn hafði staðið á. Ég hugsa með undrun um, hvað hafi getað komið þeim, sem setti bæ þarna fyrst niður, til að velja þennan umlukta stað til aðseturs. Hvort að hann hafi sem minnst viljað sjá og vita til sinna nágranna. Ekki gott fyrir mig að giska á það, sem aldrei hafði nema gott og af góðum nágrönnum að segja. Þarna stóð bærinn fram til 1880. Fyrir framan hálsinn sást næstum yfir alla sveit og til hafs en innan við hálsinn sást enginn bær, aðeins yfir á Fláfjallsmýrina og Fláfjallið hinum megin við Kolgrafardalsána Jöklarnir eyddust mjög hratt á því tímabili sem ég átti heima á þessum slóðum og hafa eflaust haldið því áfram. Á fáum áratugum hafði jökullinn eyðst af stóru landflæmi er hann áður huldi. Ummæli heyrði ég um það, að fyrrum hafi Haukafellsengjar verið fyrir vestan Fláfjall, þar sem jökullinn réði nú ríkjum á þessum tíma. Ekki veit ég hve sönn þau eru en í bithaga var slegið á Fláfjallsmýri og í höfðanum fyrir ofan bæinn. Svo var oft sóttur heyskapur austur í Grænukeldu í Holtalandi. Rekafjöru átti Haukafell fyrir Borgarlandi. Borg átti aftur á móti skógarítak á Kolgrafardal, Borgarskóg í Haukafellslandi. Má af því marka að myndarlegar hríslur hafi þá vaxið í Haukafellsheiði og Kolgrafardal eins og felst í sjálfu nafninu á dalnum. Einholt á 40 sauða göngu á Flánum vestan á Fláfjalli. Kannski er það gjöf til kirkjunnar í Einholti upphaflega.( Sjá Byggðasögu A-Skaft.) Mér varð oft hugsað til þeirra sem á liðnum tíma höfðu háð hér sína lífsbaráttu og lifað hér bæði súrt og sætt. Heyrt hafði ég að eitt sinn hefðu þrjú börn sömu hjóna veikst af barnaveiki og .verið flutt héðan í einu til greftrunar.Á okkar tíma hefur komið meiri hvíld frá farsóttum.Margur má þakka fyrir bólefnið. Mon, 26 Apr 2010 20:53:30 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/447838/ Fagur sumardagur Ótölulegur fjöldi grasmaðka er komast á legg í túninu á Rauðabergi. Þeir hamast við að éta grasið sem á að vera aðalfæða mjólkurkúa heimilisins í vetur. Mjólkin er ein af aðalfæðutegundum heimilisfólksins svo þetta horfir ekki vel fyrir fjölskyldunni ef hún vissi hvað væri að gerast en hún veit ekki neitt um það. Átvöglin nota hvorki diska né hnífapör og ekkert glamur heyrist. og enginn veit að vetrarforði kúnna sé í hættu Skapari allrar fæðukeðjunnar og allra átvaglanna sá að við svo búið mátti ekki standa. Þótt að vinnukonustéttin á Íslandi megi heita alveg útdauð stétt, þá átti skaparinn alveg urmul af vinnukonum til að senda og stoppa veisluna hjá grasmöðkunum. Það voru kríurnar sem fengu boðsbréf í maðkaveislu. Þær urðu svo himinglaðar og þjöppuðu sér vel saman í einn ósigrandi, argandi og gargandi innrásarher. Þær voru alveg tilbúnar að taka í lurginn á hverjum sem dirfðist að valda ónæði.Heimiliskötturinn hafði fengið sér göngutúr út á tún og upp í Grjót, sem svo voru kölluð, þar sem túnið lág næst fjallinu. Hann hafði fullan rétt á því. Þetta var nú hans tún því hann var jú einn af fjölskyldunni og hafði sitt heimilisfang á þessum bæ. Kríurnar höfðu ekki heimilisfesti á Rauðabergi en það var stutt fyrir þær að skreppa. Ég hugsa að þær hafi haft einhverja ömun af því, að kötturinn skyldi líka vera boðinn í veisluna. Kríur eru þannig að þær eru fljótar að hóta, öllum kvikindum á svæðinu stríði, og eins og inngróið í þær að enginn megi við margnum. Kötturinn trúi ég hafi hugsað í sínum rólegheitum, að gaman væri nú að fá nýjan kjötbita milli tannanna. Þótt það væri ekki búið að segja hann til sveitar, þá er nú alltaf skemmtilegra hjá sjálfum sér að taka og kjöt var ekki dagleg fæða. Hann gat nú líka verið snöggur og hremmdi einn óvininn sem hafði hætt sér of nálægt. Sjálfsagt hafði krían ekki komið svo nærri aðeins til að skoða upp í köttinn, heldur til að sýna honum í tvo heimana, geri ég ráð fyrir. Það óðu nú ekki fleiri ofan í hann, í það skiptið. Þetta var nóg í máltíð og vel það. Kríurnar hafa líka farið saddar og sælar úr boðinu og vetrarforða kúnna var borgið. Thu, 15 Apr 2010 21:56:34 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/441731/ Nú spyr einhver, hversvegna ég komi með þessar æskuminningar á síðuna. Þannig er, að þegar ég lít sjálf til baka þá minnist ég þess að foreldrar mínir sögðu mér svo lítið frá sínum uppvexti og ég spurði heldur ekki en sakna þess nú, að vita svo lítið um bernsku þeirra og æsku. Dætur mínar hafa sagt að þeim þyki skemmtilegast að lesa það sem ég skrifa frá uppvextinum. Útfrá því fór ég að hugsa að ég hafi talað of lítið við mín eigin börn um mína bernsku og ef til vill oflítið yfir höfuð. Ég heyrði mann nýlega lýsa mælsku sumra manna með því að segja, að þeir hafi komið talandi útúr móðurkviði. Ég fylli ekki þann flokk sem á létt með munnlega frásögn. Kosturinn við tölvurnar er, að það er auðvelt að slökkva á þeim þegar lesanda finnst nóg komið. Ég ætla því að taka til þar sem ég hætti að tala um heyskapinn í Dældinni. Þótt mér þætti gaman að heyja í Dældinni get ég ekki sagt að góður reiðvegur ætti mikinn þátt í því að gera ferðina skemmtilega. Það var heldur leiðinlegur vegur niður hraunamýrarnar, víða rauðaleirskeldur sem skiptust á við staksteinóttar melgötur. Þegar komið var niður undir Viðborðssel tók við upphleyptur vegur stuttan spöl og með brú yfir einn læk og þar é eftir fórum við yfir Selkílinn og dálitla bakkareim. Þá tók við mýri undir vatni oft milli hófskeggs og hnés sér í lagi eftir rigningar og eftir það kom Borgabakki. Hann var fljótfarinn og þá kom Flóinn. Þegar lítið var í Fljótunum voru þetta aðallega tveir álar sem við fórum yfir og næstum þurr leira á milli. Ég man hve fallegar voru brautirnar í leirunni eftir skeiðhrossin Brúnku og Létti. Áður en farið var út í álinn við Borgabakka stöðvaði ég hestinn til að leyfa hundinum Glóa að stökkva á bak fyrir aftan mig.Eftir að ég eignaðist rauða hestinn frá Friðriki á Fornustekkum og fór að nota hann til reiðar þá afsagði hann algerlega þessa hundaflutninga. Hann var aðeins fjögurra vetra, lítið taminn og lítið yfirvegaður en hafði verið reyndur á kappreiðum stuttu áður en hann kom til okkar. Þá var hann svo skelfing kjaftsár eftir keðjuna. Ég gerði mér í hugarlund að það hafi verið erfitt að hægja hann niður eftir sprettina á kappreiðunum og þessvegna særst svona illa. Reyndi ég því að hlífa honum með því að hafa mjög slaka keðju meðan hann var að gróa. Er ekki frá því, að ég hafi eitthvað misst höfuðburð hans niður út á þessa miskunnsemi. Hann var nú heldur tæpur á taugum svo að þegar ég ætlaði að taka hundinn á bak var klárinn svo snöggur að víkja sér undan þannig að hundurinn hitti aldrei réttan lendingarstað og hafnaði aftur á fósturjörðinni. Þetta endaði hjá mér með fullri uppgjöf. Eftir það varð hundurinn að nota sínar eigin lappir yfir Flóann. Ef miklir hitadagar komu þá bráðnaði af jöklinum og þá gat vaxið mikið í fljótunum yfir daginn. Sumstaðar í Dældinni voru harðir valllendisbakkar sem mér þótti gott að raka og engir grasmaðkar. Stundum fórum við, Svanur stórfrændi minn, sem var þremur árum yngri en ég, að vaða berfætt í flóum og lænum, í matartímanum. Þetta fannst okkur gaman þegar hlýtt var í veðri. Jökulleirinn var mjúkur í botni ræsanna. Einu sinni held ég að við höfum vaðið alla leið austur í Þjófasker. Það var spennandi. Við sáum ekki til botns í jökulvatninu, urðum bara að prófa okkur áfram. Þetta var ekki hættulegt því að við þekktum orðið umhverfið. Svanur átti heima á Eskifirði og var hjá okkur nokkur sumur. Seinna kom svo Viðar bróðir hans og var hjá okkur fleiri sumur. Í Dældinni var ekki þegjandalegt því að oftast létu fuglarnir til sín heyra. Stundum sungu álftir á flóanum en það var lítið um þær en kríurnar görguðu og kjóarnir vældu yfir höfðum okkar af og til. Lómarnir syntu á álunum og ekki var væll þeirra minni. Sitthvað var að sjá, meðal annars fagran fjallhring. Nesjafjöllin öll og Mýrafjöllin og jöklana bláhvíta. Víða sást fólk á engjum á Holtateigum ásamt hestum og tjöldum í fjarska.. Heima á bæjunum sáust reykir líða upp í loftið. Allstaðar líf og starf Venjulegast um klukkan nýju að kvöldi var verki lokið nema um þurrkdaga. Það var hvíld að komast á hestbak aftur ef hesturinn var góður. Einu sinni fékk ég gigt eftir að hafa rakað blautt hey. Þá varð erfitt að þurfa að nota aðra vöðva til að komast á bak heldur en ég hafði notað allan daginn við rakstur. Reyndar varð ég ekki alveg laus við gigtina fyrr en slætti lauk. Thu, 18 Mar 2010 19:24:38 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/438790/ Þefhestar Miðvikudaginn 24 febrúar 2010 birti Fréttablaðið eftirfarandi fyrirsögn: Björgunarsveit vill þefhesta. Miklir möguleikar eru fólgnir í notkun hesta við björgunarstörf hér á landi. Geta hentað þegar þarf að fara yfir torsótt landssvæði.Talað er um að einn leitarhestahópur sé til í landinu. Framtíðar markmið sé að þjálfa þefhesta. Þetta verkaði nú á mig eins og furðufrétt eða 1.aprílgabb. En apríl er ekki nærri kominn og þegar ég fór að lesa um almenna leit í torsóttu landslagi þá gat það nú staðist. Oft voru hestar notaðir til smölunar annarra dýra á láglendi, en ég hefi aldrei séð hesta leita eða grafa eftir einu eða neinu eins og hundar gera, nema grasi. Sagt er í greininni, að ekki gangi að senda hvaða hest sem er til leitar. Meðal annars þurfi þeir að vera sjálfstæðir í hugsun. Einnig kemur fram að notkun hesta til leitar og björgunar sé þekkt víða um heim. Það var þetta með sjálfstæði í hugsun sem tengdi minningar mínar við hest sem ólst upp á æskuheimili mínu. Hann var undan Brúnku og brúnn að lit eins og mamman. Hann var kallaður Kolbeinn. Til hans lágu væntingar nokkrar því talið var, að reiðhestastofnar lægju að honum í báðar ættir. Hann hafði gott sköpulag og fékk gott uppeldi. Hann og félagi hans á svipuðum aldri, léku sér látlaust er þeim var hleypt út að vetri til. Svo kom sá tími að farið var að temja hann fjögra vetra gamlan. Það gekk nú áfallalaust enda folinn mannvanur öll árin fram að því. Reiðhestakostir létu þó á sér standa. Hann kunni ekkert skeið þótt Blakkur í Árnanesi væri afi hans. Þaðan af síður var nokkurt töltspor að finna. Hann hafði aðeins til að bera hræðilega gróft brokk og ætlaði ég að kreista úr honum valhopp til þess að hann mundi nú ekki alveg liða mig sundur. Þá virtist hann aðeins hafa til að bera svo gróft stökk að ég var líka fegin að hægja hann niður á því. Mér fannst bróðir minn ekki öfundsverður af þessum reiðhesti sínum Konur þola svona hlussugang verr en karlmenn vegna þess, að þær hafa brjóst sem tekur í og e.t.v. minna þjálfaða vöðva. Ég ætla rétt að vona að það sé búið núna að rækta þetta grófa brokk út úr íslensku hestakyni. Þetta er mikill galli og hentar ekki öllum. Fínt brokk er aftur á móti góður gangur til hvíldar fyrir hross frá öðrum erfiðari gangi. Kolbeinn var sá eini af okkar hrossum sem virtist halda að sér bæri að hugsa fyrir þann sem á baki sæti. Ég var að fara til bæjar sem var fjarri okkar heimili og ég hafði aldrei farið á honum þangað áður. Hann var ákaflega tregur, eins og hann vildi segja, ,,Viðhöfum aldrei farið þessa leið áður og ég veit ekkert hvar hún endar. Ég legg til að við förum heldur heim". Ekki það að hann yrði staður eða gengi aftur á bak, ekki heldur að hann rifi af mér tauminn með ofbeldi, en það var stöðugt þref útaf stefnunni. Hann lét mig alltaf finna gegnum taumhaldið hvert hann vildi fara. Hann vildi ekkert fara út í bláinn vitandi ekkert hvert leiðin lægi. Einhverju sinni um vetur fór bróðir minn á honum í kaupstaðarferð austur á Höfn. Fljótin voru ísi lögð. Ferðin gekk samkvæmt áætlun en er heim skyldi haldið skall á myrkur. Gerðist Kolbeinn þá þverreiður er komið var á fljótin. Bróðir minn trúði að hann hefði rétta stefnu svo það varð viðloðandi ágreiningur um málið milli þeirra. Þegar yfir var komið áttaði bróðir minn sig á því, að þeir komu ekki alveg á sama stað að landi eins og þeir höfðu farið frá út á fljótin um morguninn. Það munaði ekki miklu en rétt skal vera rétt sýnist Kolbeinn hafa hugsað.. Hann virtist hafa svona hárnákvæmt staðsetningartæki í hausnum eða hafa hestar svona miklu skarpari sjón en maður í myrkri? Eftir nýjustu fréttum gat það verið þefskynið, að hann hafi fundið lykt úr eigin sporum frá því um morguninn. Hver veit það?,,Engum er alls varnað". Sat, 06 Mar 2010 11:41:39 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/435916/ Sláttur hefst Þegar tún voru nægilega sprottin hófst sláttur. Þegar túnaslætti lauk var farið í hraunamýrarnar. Mér þóttu þær ekki skemmtilegt engi. Þær voru mosakenndar og þýfðar og í þeim voru rauðaleirskeldur. Í þessu heyji voru stundum grasmaðkar og líka í túninu heima. Mér fundust þeir alltaf viðbjóðslegir svona bleikir og berir á kviðnum ef þeir lágu á bakinu en ef þeir sneru bakinu upp þá voru þeir nú fallegri, dökkgrænir með gulum langröndum. Ef þeim varð eitthvað hvert við, hringuðu þeir sig í snatri. Það var þeirra fasta viðbragð ef hrífutindar rákust í þá eða álíka. Hvað þeir voru betur settir með þessa hringlegu vissi ég ekki. Þeir héldu því fyrir sig. Þeir voru ekki rándýr eins og sagt er um margfætlur í Íslenskri Alfræði orðabók bl.s.469, að þær séu flokkur liðdýra með um 2500 tegundir. ..Á Íslandi lifi fimm tegundir. Þær duttu stundum niður í rúm til okkar þegar ég var háttuð. Baðstofan var með torfþaki en samt þiljuð að innan og einhvern vegin álpaðist ein og ein af þessum rauðbrúnu íslensku margfætlum í gegnum einhverja rifu innan í súðinni og skelfingu lostin hrapaði hún og hafnaði í tilreiddu rúmi, sem ég var lögst fyrir í. Lagði snarlega á flótta og bar hratt yfir á sínum mörgu fótum. Það gerðist ekki á hverju kvöldi en einstöku sinnum. Mér þóttu þær ekki girnilegar hjásvæfur. Grasmaðkarnir gerðu ekki svona innrásir í einkalíf fólks. Þeir átu bara jurtir og grænmeti en drápu sér ekki til matar.Gátu að vísu stórskemmt tún ef mergðin var mikil. Eins og áður sagði leiddist mér að heyja í þessum mýrum. Skemmtilegt var þó að sitja undir einhverju hrauninu, sem nóg var af, og borða nestið. Flest hétu hraunin einhverju nafni. Mér fannst nú ekki gamanið við sláttinn hefjast fyrir alvöru fyrr en farið var á engjar austur í Dæld. Þangað var farið ríðandi. Það engi liggur austur undir Hornafjarðarfljótum. Mætti þó frekar segja að það liggi austur í fljótum, því fara verður yfir ála úr þeim austur þangað. Slægjurnar í Dældinni voru hólfaðar sundur og tiltekið hverjum jarðarparti hver skák eða bakki tilheyrði. Sama bakkanum gat verið skipt í þrennt. Ég ímynda mér að það hafi verið til þess að allir gætu verið ánægðir og enginn þyrfti að kvarta yfir að hann fengi aðeins elftingu í sinn hlut, meðan annar fengi góða sneið af valllendisbakka með fjölbreyttari gróðri og sumstaðar var um stargresi að ræða. Okkur tilheyrðu Rofhólmarnir tveir og Rofabakki. Svo var Stínubakki , Austurbakki. Langhólmi og Tjarnarhólmi sem Guðnýju tilheyrði. Skákarnar skiptust á milli fleiri notenda. Lækjalandskíllinn aðskildi Holtasels og Rauðabergsengjar. Einn hólminn var svo frátekinn fyrir hrossin til beitar.Þá var farið með þau þangað og komið á einu þeirra til baka og það hælt í slægjunni til kvölds. Þá farið á því aftur yfir álinn eða Flóann til að sækja hin svo við gætum farið á þeim heim. Merkikelda var rot, sem aðskildi Viðborðs og Rauðabergsengjar. Ekki efa ég að þetta hafi verið stórvitrir menn og réttlátir, sem mældu þessar skákir út í byrjun. Ég trúi að þeir hafi verið vel meðvitaðir um mannlegt eðlisfar og smámunasemi. Sá gerningur hefur eflaust verið gerður mörgum kynslóum áður en ég sá ljós þessa heims og þó. Fljótin hafa nú efalaust oft verið að breyta sér og þá flætt yfir ný svæði. Ég hefi heyrt að Fljótin hafi breytt þessu svæði mikið eftir að við fluttum burtu. Það mun hafa tíðkast að sjávar og fjallajarðir skiptust á hlunnindum. Sjávarjarðir fengju beit í fjöllum fyrir sauðfé og fjörureki kæmi í staðinn frá þeim sem ættu land að sjó. Þannig gat verið að Holtabændur fengju að reka fé í Rauðabergsfjöll og látið eftir slægjur í Dældinni í staðinn en hún var í Holtalandi. Þó er ég ekki alveg viss hvernig þessu var háttað en hitt veit ég að Holtamenn komu í göngurnar á haustin Fyrst þegar ég man eftir var heyið flutt á reiðingshestum. Við áttum aldrei marga hesta. Ástæðan var, að þeir átu hey og heyið var betur ávaxtað með því að fóðra á því sauðfé heldur en hross. Ullin og lömbin voru nú lengi vel það eina sem hægt var að nota til vöruskipta. Ég heyrði hvergi að hross væru höfð á útigangi þar sem ég ólst upp. Okkar hestar voru oftast fjórir og eitt trippi í uppvexti. Fyrst er ég man, var heyið flutt á reiðingshestum austan úr Dæld og einu sinni er ég var lítil var ég sett á milli bagga á reiðinginn á Bleik, aftan við klyfberann Gráni var næstur í röðinni og taumurinn á honum var festur í klyfberann á Bleik. Þegar komið var upp á mýrina fyrir ofan Melsenda kippti Gráni svo skarplega að gjörðin eða gjarðirnar á Bleik slitnuðu og klyfberinn, baggarnir og stelpan hrukku út í mýri. Ég mun samt ekkert hafa meitt mig og Daníel bróðir, sem teymdi lestina, tjaslaði saman gjörð og kom böggum og stelpu aftur á sinn stað. Hann var ellefu árum eldri og hefur þá verið orðinn baggafær sem kallað var. Seinna var heyið flutt á tveimur heygrindum sem voru smíðaðar ofan á öxul milli kerruhjóla. Á þessum tveimur grindum var hægt að flytja tíu bagga eða fimm hesta í ferð. Það var ekki hægt að fara með grindurnar hina venjulegu leið niður úr Hraunum og yfir Flóann. Fann bróðir minn þá aðra leið sem var að vísu helmingi lengri. Sú leið lá út á Flóðtanga og svo langleiðina sömu leið og Holtaselsmenn fóru austan úr Lækjalandi. Hægt var að fara með tómu kerrurnar til baka hina venjulegu leið. Sun, 21 Feb 2010 23:03:13 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/429397/ Þegar Gráni var folald keypti faðir minn hann af Jóni Þórðarsyni bónda í Holtaseli og gaf fyrir hann á með lambi. Hann þótti lítill þá og var það alla tíð. Þó hafa nú ýmsir stærri hestar hrokkið undan honum ef hann hefur viljað láta þá kenna á valdi sínu. Þegar hann var trippi þótti hann ódæll og vann það sér til óhelgis að vilja hlaupast út að Hólmi og sjúga þar folaldsmeri í algeru heimildarleysi. Hann var þá settur í haft sem ekki var algengt með trippi. Það var hinsvegar algengt að hefta hross sem nota þurfti, því lítið var um girðingar þegar ég man fyrst eftir, nema kringum túnin. Pabbi vann hnappheldurnar sem notaðar voru til að hefta hrossin með og fleira úr hrosshárinu til dæmis reipi til að binda heybaggana með. Hann vann líka hrosshár fyrir aðra. Ekki var hægt að vinna hrosshárið annarstaðar en í þessari litlu baðstofu okkar. Það komust fyrir þrjú fullorðinsrúm og einn beddi því hlerinn yfir stigaopinu var aftan við eitt rúmið. Milli rúmanna komst fyrir lítið borð. Niðri var eldhús og búr. Ég man að mömmu þótti mikil óþrif fylgja hrosshársvinnunni.Ég sé það núna að hjá því hefði mátt komast að miklu leyti ef hrosshárið hefði verið þvegið fyrst eins og ullin en það var ekki siður. Svo að sögunni sé snúið að Grána aftur, þá má bæta við, að hann bar litla virðingu fyrir girðingum ef hann hélt að hann hefði það betra innan þeirra. Gráni varð enginn gæðingur. Hann bar sig ekki vel og fór því ekki fallega undir manni og mér fannst hann framlágur er á bak var komið. Gangur hans var brokk og stökk og hvorugt til að hrópa húrra fyrir en hann var alltaf fús til allrar þjónustu eins og ekkert væri sjálfsagðara en að leggja sig allanfram. Með tímanum gerðist hann húsbóndi á sínu heimili og stóð í því að passa Brúnku sína sem hann var hafður með í stíu á veturna. Þegar vorið var komið og náttúran öll fór að lifna við, vildi Brúnka fara að skreppa á aðra bæi til að lyfta sér upp og hitta skemmtileg hross. Gráni var nú tregur til að skrifa uppá leyfi handa henni til þess. Einu sinni varð ég vitni að því. Þá var Brúnka komin niður á aura í átt til Holtasels. Hann hafði víst verið eitthvað annars hugar. Allt í einu verður honum ljóst hvað í býgerð sé hjá merinni. Hann leggur þá af stað og nær henni líklega miðja vega milli bæja og kemur með hana rekandi á undan sér heim aftur. Einu sinni þegar ég var smástelpa, var ég á ferð á Grána um jarðföllin en um þau liggur leið milli Haukafells og Rauðabergs. Það mun hafa verið eftir rigningu og hlaupið vatn undir jarðveginn og kviksyndi myndast. Dúaði þá jarðvegurinn eins og stigið sé á Gúmmíbelg. Ég hafði ekki lent í því áður en í þessu tilfelli hefðum við þurft að fara allmiklu ofar en hin venjulega leið lá. Hvorugt okkar Grána hafði víst afgangsvisku í kollinum til að ímynda okkur að svona gæti farið á venjulegu götunum. Hann var alltaf svo óragur þegar maður sat á baki hans. Það getur bæði verið kostur og ókostur því að þeim hrossum er hægt að beita á hvaða foræði sem er. Þarna lenti hann niður og sökk uppundir kvið. Hann ætlað nú fljótlega að brjótast upúr en sökk alltaf jafnharðan niður aftur. Varð ég nú alveg dauðhrædd um að hann mundi sökkva alveg eða bilast alvarlega í þessum miklu umbrotum Ég fór af baki og tók beislið út úr honum og hvatti hann vel með því. Hér var um lífið að tefla að hann kæmist á fast land sem fyrst. því mér fannst hann vera að linast í umbrotunum. Að lokum tókst honum að brjótast uppúr og á fast land. Varð ég þá fegnari en frá megi segja að sjá hann ganga óhaltan.Gráni og Brúnka voru mikið notuð til dráttar og bæði saman drógu þau herfi þegar farið var að rækta kartöflur og rækta tún. Brúnka hafði til að verða fúl í skapi ef upphaf verks fór ekki rétt af stöfnum að hennar dómi. Ég held að hún hafi orðið vond útaf því, að Gráni legðist ekki jafnsnemma í aktaugarar eins og hún, sem gat hafa stafað af því, að hún var stærra hross og hafi staðið aðeins framar honum þegar verk hófst. Hvað sem það var, þá sýndi hún það greinilega að hún ætlaði ekki að fara að draga tveggja hesta æki. Hún hristi sig og aktygin með og gekk aftur á bak. En þegar hún varð ánægð með upphafið gekk allt vel og bæði gerðu sitt besta. Þau drógu líka allt byggingarefni heim þegar að því kom að endurnýja húsakost yfir menn og skepnur. Sun, 24 Jan 2010 23:52:20 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/427970/ Það rigndi nokkuð í gær fyrripartinn 16 janúar enn svo varð indælisveður. Ég hafði ákveðið að fara til Grindavíkur. Átti erindi á tvo staði. Hún Rósa, gömul skólasystir mín úr Ljósmæðraskóla hafði orðið 80 ára nýlega. Fyrir tilviljun hafði ég frétt af því, og þótti vænt um það, því sjálf fylgdist ég ekki með. Ákvað nú að fara og óska henni til hamingju. Hún var semsé búin að ganga á undan með góðu eftirdæmi þegar ég átti afmæli. Það er alltaf léttara að ganga í annarra slóð. Ég ferðast nú oftast með einkabílstjóra eins og forsetinn og maðurinn minn tekur það sem sjálfsagðan hlut og spyr ekki einu sinni að því hvort hann þurfi nokkuð að koma með. Sem betur fór kom nú ekkert alvarlegt uppá hjá okkur eins og hjá forsetanum og hans ferðafélaga, þarna rétt fyrir Indlandsferðina. Höfðum heldur ekki um svo stórt mál að véla, dagana á undan,eins og þeir. Við hittum Rósu heima og vorum strax drifin að kaffiborði. Maður hennar hafði nýlega gengist undir aðgerð á sjúkrahúsi og var ekki kominn heim. Við höfum nú ekki verið mjög duglegar við að heimsækja hvor aðra, þótt ekki sé langt að fara. Hefði ég sennilega fremur átt að hafa frumkvæði þar sem ég hefði átt auðveldara með það. Samt fer nú vel á með okkur þegar við hittumst. Við stoppuðum nú ekki lengi hjá Rósu því báðar þurftum við líka að nota daginn í annað. Ég hafði nýlega frétt að ég ætti frænku í Grindavík og ætlaði að heimsækja hana. Það vildi svo til, að hún bjá ásamt sínum manni örskammt frá Rósu. Þar var mér heilsað eins og nánum ættingja sem auðvitað var. Hún heitir Þóra og er dótturdóttir Hallberu sem var systir móður minnar. Sonur þeirra hjóna býr skammt þar frá og annar inn í Hafnarfirði. Sá var nú staddur úti á Haiti með Rústabjörgunarsveitinni íslensku.Mikið finnst mér virðingarvert að svo margir gefa sér tíma til að vera í þessum björgunarsveitum okkar hér á landi og eru alltaf tilbúnir að veita hjálp þegar háski steðjar að, sem æði oft vill nú verða. Mér finnst þessar Björgunarsveitir og Lögreglan ætti að vera stöðugt í bænum okkar. Hver mundi vilja vera í landi þar sem engin regla ríkti á neinu og sérhver fengi að gera það sem honum gott þætti. Þetta eru hjá hvorum tveggja hættuleg störf. Ég var auðvitað upp með mér að heyra að ég ætti frænda þarna úti. Það munu nú ekki hafa verið neitt auðleyst eða hættulaus verkefni sem biðu þeirra þar. Við sátum og spjölluðum áfram um liðinn tíma og líðandi. Drukkum aftur kaffi og ákváðum að hafa samband. Lögðum svo af stað heim í indælu veðri. Mon, 18 Jan 2010 23:25:30 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/426584/ Guð er mikill Það segir í Ritningunni um Guð: ,,Að sjálfur er hann fyrri en allt og allt á tilveru sína í honum,, Jesús sagði við saddúkeana sem ekki gátu trúað upprisunni frá dauðum og lögðu fyrir hann snúnar spurningar ef upprisan væri hugsuð til enda. ,,En Jesús svaraði þeim:,,Þér villist, því að þér þekkið ekki ritningarnar né mátt Guðs. Mt. 22: 29. Vandi nokkurra við að trúa á yfirnáttúrlega hluti, held ég sé, að þeir hugsa um Guð eins og hann væri aðeins lítið eitt stærri og máttugri en venjulegur maður. Það gerist margt í veröldinni sem hefði einhvern tíman verið kallað yfirnáttúrlegt. Hvað með skilaboðin sem tölvan flytur á örskotsstundu, heimsálfa á milli. Þú hefur varla tíma til að snúa þér við áður en þau eru komin á leiðarenda. Fjöldi fólks trúir að þetta sé hægt og hagar sér samkvæmt því, þótt það geti ekki trúað að Guð sé til, sem lagt hefur þessa möguleika í sköpun sína. Ég dæmi þetta fólk ekki fyrir trúleysi, því ekki er trúin allra, segir Páll. Hann gat nú trútt um talað. Hann trúði ekki á Jesúm Krist til að byrja með. Við getum ekki séð Guð eða þreifað á honum. Ég hefi ekki séð eða þreifað á rafmagninu sem flýtur eftir línunum frá raforkustöðvunum en ég hefi séð hvað hægt er að framkvæma með því. Það getur lýst upp heilar borgir og þorp svo unun er á að líta þegar skyggja fer. Þannig hefur Guð lýst upp líf margra sem höfðu klúðrað því og sátu í myrkri og skugga dauðans. Þeir hafa risið upp úr myrkrinu fyrir mátt Guðs og sumir þeirra tekið að lýsa öðrum, til að höndla heilbrigt líf og lagt mikið á sig við það. Þeir á vantrú.is segjast vera á móti öllum yfirnáttúrlegum hindurvitnum og þar á meðal Guði almáttugum og Jesú Kristi. Kalla það kynjasögur og kerlingabækur. Við eigum margar þjóðsögur til af kynjaverum til lands og sjávar, en það vekur athygli mína að mér finnst þeir beita sér allra mest móti Jesú Kristi, en forynjur, drauga, afturgöngur og uppvakninga láta þeir nokkurn vegin sleppa við ávirðingar. Maður gæti haldið að þeim fyndist hann eitthvað fjarskyldari og sér um sefa. Mætti því taka hann fyrir eins og gerist í skólum stundum. Fram kemur í riti þeirra að helst megi jafna Jesú Kristi við Hitler hvað mannvonsku snertir. Ég hefi samt aldrei heyrt að Hitler hafi arfleitt óvini sína að einu eða neinu. sem þeim mætti að gagni verða, en það gerði Jesús og er bókfært hjá Matteusi 12:32.,,Hverjum sem mælir gegn mannsyninum, verður það fyrirgefið, en þeim sem mælir gegn heilögum anda, verður ekki fyrirgefið, hvorki í þessum heimi né í hinum komanda" Fyrst Jesús er svona góður við þá, að fyrirgefa þeim fyrirfram, sem ráðast á hann með tungu sinni, þá verðum við bara að hugsa vel til þeirra líka, svo við fáum ekki Jesú upp á móti okkur. Vonum að hann eigi eftir að ganga í veg fyrir þá, eins og Sál frá Tarsus forðum. Guð hefur eflaust gefið þeim góða hæfileika líka eins og honum til að reka sitt erindi, þegar þeir hafa flett sinni blaðsíðu við. Tue, 12 Jan 2010 22:44:39 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/424158/ Kæru vinir sem lítið stundum á síðuna. Ég vil byrja á að þakka fyrir allar góðar óskir og kveðjur á árinu 2009. Þegar ég kom út í gærmorgun þá var veðrið svo yndislegt hérna í Innri Njarðvík, alveg stillilogn, sem er nú fremur sjaldgæft. Mér fannst bara hlýtt þó að mælirinn væri undir núllinu. Það var sama yndislega veðrið í dag. Hérna sem við búum er svo fallegt útsýni yfir svæðið nýbyggða næst okkur og yfir sjóin hér úr Innri Njarðvík séð. Við búum á efri hæð í tveggja hæða húsi með 20 íbúðum. (Vona að það sé rétt tala hjá mér). Hefi ekki komið í þær allar. Svæðið næst okkur er mikið til byggt einnar hæðar einbýlishúsum svo við sjáum yfir þau og til sjávar og fjalla þegar gott skyggni er. Við fórum á samkomu klukkan hálf fimm í gær, í Hvítasunnukirkjunni í Keflavík Það er viðeigandi að koma saman og hlusta á uppörvandi orð inn í framtíðina ásamt því að þakka Drottni allar góðar gjafir á liðnu ári og fela sig honum á komandi tíma. Líka til að biðja fyrir þeim sem þjást og líða. Einnig fyrir þeim sem hátt eru settir og með völdin fara í þessu landi, að þeim mætti veitast viska og náð á þessum erfiðu tímum. Það munu eflaust margir trúaðir hafa gert. Ekki minnst mun Forsetinn okkar þurfa á visku að halda þegar til hans kasta kemur. Ég lýk svo þessum línum. Með kærri kveðju ásamt Post. 27. Guð er enn hinn sami í dag. Þ.P. Fri, 01 Jan 2010 22:37:41 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/419438/ Hoffellspartur Keyptur. Frásögn Daníels Pálssonar Ég man greinilega eftir því, að ég fór, ábyggilega að vori til, 1928 með pabba inn að Hoffelli þegar hanni fór til að kaupa þennan jarðarpart. Hann kostaði þúsund krónur. Ég man sérstaklega eftir þessari ferð alla tíð. Austurfljótin voru alltaf straumhörð og þarna hefur sennilega verið nokkuð mikið vatn í þeim. Það hefur ef til vill ekki verið fundið nægilega grunnt brot. Ég var á bleikum hesti sem kunni ekki að synda eins og aðrar skepnur, heldur hagaði sér þannig þegar fór að dýpka á honum, að hann tók bara dýfur. Hann hóf sig upp að framan og uppá endann þegar hann kemur niður í strauminn aftur þá tekur straumurinn hann og það munaði engu að ég félli af þegar straumurinn kippti klárnum svona til hliðar en þetta bjargaðist nú allt saman vel og hann fór svona á harða spretti til lands. Einu sini var Sigurbergur bróðir sendur á þessum bleika hesti austur á Höfn í kaupstað. Hann lagði af stað að morgni dags og það var engin von á honum fyrr en að kvöldi. Tiltölulega fljótt er hann aftur kominn heim, mittisblautur. Það sem gerðist var, að Prestfitarállinn var þá svona djúpur og þá fór Bleikur að taka dýfur og þessvegna blotnaði Sigurbergur svona mikið. Hann sá þá að það þýddi ekki að halda áfram og ætla að flytja vörur heim á klárnum. Þær hefðu rennblotnað. Daníel bróðir var gamall orðinn og löngu fluttur af Mýrum er ég tók þessar frásögur hjá honum. Hann sagði ,,Já, ég á þessi afsöl ennþá bæði, sem vörðuðu kaupin á Hoffellspartinum og líka Hafnarnespartinum". Þetta sagði bróðir minn sem sýnir mér hve þetta jarðnæði varð dýrmætt þeim sem lengi höfðu lotið að litlu í þeim efnum. Hann var ellefu árum eldri en ég og var því reynslunni ríkari. Þ.P. Thu, 10 Dec 2009 23:47:12 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/415297/ Frá æskuslóðum. Rauðaberg á Mýrum í Hornafirði var minn fæðingar og uppvaxtarstaður. Það var einnig uppvaxtarstaður móður minnar Pálínu Daníelsdóttur frá sex ára aldri. Hún fæddist árið 1884. Þegar hún var sex ára gömul andaðist faðir hennar úr lungnabólgu og móðir hennar Sigríður Skarphéðinsdóttir stóð þá ein uppi með nýju börn. Hún treysti sér ekki til að halda áfram búskap. Búið hefur eflaust verið of lítið til þess að hægt væri að borga vinnumanni eða ráðsmanni laun, þótt fengist hefði. Maður hennar hafði líka aflað heimilinu aukaviðurværis að töluverðum hluta, með því að skjóta fugla til matar. Ekki var sjálfgefið að hver sem hefði fengist væri fær um það. Útkoman varð, að leysa heimilið upp og koma börnunum fyrir, einu og einu á heimilum víðs vegar. Sum hafa nú verið talin matvinnungar sem voru orðin nýju ára eða meira. Með öðrum hefur hreppurinn þurft að gefa. Sjálf fór amma sem vinnukona til Þorgríms læknis í Borgum í Hornafirði. Hefur að líkindum haft með sér yngsta barnið Guðlaugu. Flytur svo seinna með læknisfjölskyldunni til Keflavíkur. Þegar ég var barn var ein dóttirin Jórunn búsett á Fáskrúðsfirði, önnur Hallbera á Norðfirði og bróðir þeirra Gísli mun hafa búið á ýmsum stöðum þar nærri en flytur svo til Keflavíkur. Einn bróðirinn Jón, fór að ég held til Papeyar en varð skammlífur. Þá var annar Jón, sem ég veit ekki hvert lenti til að byrja með en hann bjó seinna í Reykjavík. Hólmfríður bjó líka í Reykjavík. Guðlaug í Hafnarfirði. Veit ekki annað um Kristínu en að hún fór, um fermingu til Ameríku með sér kunnugu fólki. Giftist þar en eignaðist ekki afkomendur sjálf. Pálína móðir mín, þá sex ára, var tekin af feðginum Magnúsi og Guðnýju sem bjuggu á parti úr Rauðaberginu Þegar hún var orðin nýju ára var hún álitin orðinn matvinnungur og átti að láta á það reyna. Þá vildu þau feðgin ekki missa hana og tóku meðgjafarlaust. Mamma bar þeim vel söguna og sagði þau hefðu verið góð við sig. Þarna var ekkert ríkidæmi en ekki minntist mamma á sult. Hún var ekki með gremju út í einn eða neinn svo ég muni. Það var nú svolítið öðruvísi hljóð í einni systur hennar þegar hún minntist bernsku sinnar. Svo kemur að því að Magnúsi fóstra móður minnar þverr meir þróttur og Guðný var ekki sterkbyggð. Mamma kynnist pabba og sér fyrir sér að þörf væri að fá karlsmannsaðstoð inn í heimilið. Þau giftast en þá vantaði þau jarðnæði Guðný hélt áfram að hokra á sínum jarðarparti. Hún hafði átt tvær systur og önnur þeirra hafði eignast börn og að líkindum sat Guðný í óskiptu búi. Líklega hefur það ítt undir hana að halda sínu sér. Eftir á að hyggja var það bara gott. Rauðaberginu var skipt í fjóra parta. Eitt var Guðnýjarpartur annar partur systranna Katrínar og Kristínar. Svo var Hoffellspartur og fjórði var Hafnarnespartur. Foreldrar mínir gátu fengið Hafnarnespartinn á leigu. Hann var minnstur en þetta var alltof lítið jarðnæði. Árni bróðir pabba sem byggði litla baðstofu handa þeim, áleit samt að betra hefði verið fyrir þau að setjast að á Höfn. Mömmu fannst hún ekki geta yfirgefið fóstru sína og skilið hana eina eftir, þar sem hún skuldaði henni aðhlynningu frá því hún kom til þeirra. En mamma var líka búin að vinna þeim vel í nokkur ár, þá orðin kraftmesta manneskjan á heimilinu. Guðný bjó í húsi foreldra minn þegar ég man fyrst eftir mér. Mamma eldaði fyrir hana hennar mat en hún sat að sínu áfram. Ég man eftir henni er hún sat á rúmi sínu við rokkinn í baðstofunni og spann á sinn hljóðláta rokk. Það er víst ekki sama hver smíðar rokka. Mömmurokkur var miklu hávaðasamari. Baslið með jarðnæðið hélt áfram hjá foreldrum mínum þar til þau gátu fengið Hoffellspartinn á leigu og seinna keyptan þegar synirnir voru komnir til manns og farnir að leggja lið. Maður austan Fljóta sagði frá því í bók að á Mýrum hefði verið kotakrans. Það var nokkuð auðskilið að þegar búið var að skipta jörð upp í þrjá fjóra parta, þá mundi ekki verða auðsær stórbóndabragur á hverjum parti. Svo var nú fólkið frjósamt, allt uppí 15 börn hjá einum hjónum og allir fengu að prófa hvort þeir gætu ekki fæðst lifandi og komist til manns. Flestir gátu það en einstöku barni varð fæðingin ofraun. Elsti bróðir minn fæddist andvana. Ljósmóðirin sagði mömmu einhvern tíman að hún væri ekki vel fallin til barnsfæðinga. Hún fæddi samt fjögur lifandi börn eftir þetta. Hugsið ykkur ,,Hvílík náð yfir Ljósmóðurinni og öllu til samans." Enginn læknir á næstu grösum. Sat, 21 Nov 2009 00:19:17 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/414143/ Flugur Ég hefi nýlega orðið vör við litlar flugur í íbúðinni hjá okkur. Veit ekki eftir hvaða leiðum þær hafa ratað til okkar en dettur helst í hug, að þær hafi tekið sér far með blómum og ákveðið að setjast að í sambýli við pottablómin og nærast á ilmi þeirra blóma sem voru að springa út. Þær hafa ekkert verið í eldhúsinu að heimta mat. Ég veit annars ekkert um hvar þær sofa eða á hverju þær nærast hjá mér. Ekkert sannfærir mig betur um að til sé skapari en einmitt svona smákvikindi eins og flugur. Hugsa sér þessa ótrúlegu flughæfni sem þær hafa. Í Íslenskri Alfræði Orðabók bls.141 er minnst á flugur. ,,Brachycera: undirættbálkur Tvívængna, með 69 þúsund teg. Oft stuttvaxnar með litla fálmara og stóra gagnsæja vængi. Lirfurnar (maðkarnir) eru í jarðvegi, vatni, taði og úrgangi eða lifa sníkjulífi á dýrum og plöntum. Margar þeirra eru munn og fótalausar." Ég sat í stofunni nýlega og var að lesa í bók, eitthvað sem mér fannst mjög spennandi, kemur þá ekki ein fluga svífandi með miklum stæl og settist með snilldarlegu jafnvægi á sömu baðsíðu og ég var að lesa. Ég trúði nú ekki að hún væri læs og gæti orðið sér úti um neinn gagnlegan fróðleik á síðunni þar sem flugan nær varla stærð eins bókstafs, svo ég reyndi að slá hana burtu en hún var nú sneggri en svo í hreyfingum að ég gæti hitt á hana. Hún kom fljótt aftur og ég endurtók minn gjörning. Ég veit að maður á ekki að vera að drepa flugur að óþörfu en það hefði tekið mig langan tíma að reyna að fanga hana og koma henni út um gluggann og þá hefði hún bara dáið úr kulda, að ég held. Ég dáist samt að þessum litlu duftkornum fyrir flughæfnina og líka fyrir hæfnina að geta séð sér farborða í lífinu og komið á legg næstu kynslóð til að viðhalda tegundinni, kynslóð eftir kynslóð, marga mannsaldra. Þessi litlu fis sem þær eru. Hver skyldi svo sem hafa getað komið slíku lífsundri til leiðar nema sá eini alvitri Skapari? Ég ólst ekki upp við það, að flugur væru hafðar sem gæludýr innan húss. Það var yfirleitt reynt að losa sig við þær með illu eða góðu. Þessi fluga vildi engan frið, hún vildi bara stríð og endurtók hvað eftir annað innrásina á mitt yfirráðasvæði til að gera það að þyrlupalli fyrir sig að setjast á. Henni virtust vera vel ljósir sínir yfirburðir yfir mig á vissum sviðum en hvort hún var vond út í mig eða hafði gaman af að stríða mér veit ég ekki og verð líklega að bíða lengi enn eftir að vita það. Það dróg enginn hvítt flagg að húni, hvorki hún eða ég. Svo stríðið hélt áfram þar til árásir hennar hættu allt í einu og ég hefi líklega lamað hana eða drepið þótt líkið fyndi ég ekki. Sun, 15 Nov 2009 15:22:41 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/408367/ Þar sem ég hefi nú loksins hætt við það verkefni sem ég er lengi búin að dunda mér við, að tína saman mola úr ævi Arthurs Gook. þá ákvað ég að snúa mér að smá handavinnu og reyna að rifja upp að taka lykkjuna. Ég hafði keypt mér barnavettlinga út í Hrísey í sumar, sem mér hafði litist mjög vel á. Þeir báru vitni um vandað handbragð sem kann að liggja í ættum á þessum slóðum. Kona ættuð úr Svarfaðardal hafði fyrir mörgum árum gefið mér prjónað sjal, unnið úr íslenskri ull. Ég hefi nú ekki oft skreytt mig með því en hefi alltaf vitað að ég á gersemi. Einhvern tíman hafði ég heyrt eða séð, að þá þættu sjöl vel unnin úr íslenskri ull þegar hægt væri að smeygja þeim gegnum giftingarhring. Gætið að, þetta var ekki eingirni sem sjalið var prjónað úr, heldur tvinnað band. Ég prófaði sjálf og mikið rétt, mér tókst að smeygja því inn í og draga það gegnum hringinn. Þetta er svo sannarlega handbragð sem hægt er að bera virðingu fyrir. Jæja, vettlingarnir náðu nú ekki fyrirmyndinni hjá mér en þetta kæmi nú aftur ef ég legði mig niður við það. Það þarf auðvitað að passa uppá að prjónastærðin hæfi garninu og svo f.r.v. Það ætti nú að auka áhugann hjá mér að eiginmaðurinn er líka sestur í stól með prjóna. Hann hefur nú verið að minnast á það að undanförnu að sig langaði til að læra að prjóna. ,,Enginn er of gamall gott að læra". Svo ég náði í þrefaldan lopa og tvinningasnældu sem Jón sjúkrahúsráðsmaður á Akureyri hafði smíðað handa mér fyrir margt löngu og ber hún því snilldar handbraði hans vitni. Þær voru svo góðar vinkonur Sólveig dóttir þeirra hjóna og Anna dóttir mín. Það er auðveldara fyrir óvana að prjóna úr tvinnuðum lopa, þá klofna lykkjurnar síður. Ég valdi svo prjóna nr.5. Til að hlífa nemandanum við því sem erfiðara var, fitjaði ég upp á einn prjón til að byrja með. Þá gat nemandinn tekið við og spreytt sig á garðaprjóni. Tilraunin heppnaðist vel þegar horft er á hendur okkar og bornar saman, hvað hans eru miklu stærri og þykkri en mínar. Ég var sjálf hrædd um að helst mundi handstærðin hefta námið en þetta gekk framar björtustu vonum. Svo við eigum ef til vill eftir að setja saman prjónandi og hlusta á útvarpið. Ég hugsa nú ekki svo hátt að við næðum þeirri leikni að geta prjónað og horft um leið á sjónvarp, minnsta kosti ekki ef um rósaprjón yrði að ræða. Mon, 19 Oct 2009 20:13:53 GMT http://thorapals.123.is/blog/record/402460/ Einhverju sinni kom til orðræðu milli mín og vinkonu minnar um mannanöfn. Það kom í ljós að henni þótti illa við hæfi að ég bæri Þórsheiti, sem var heiðinn guð. Ég þóttist skilja að hún mundi helst vilja að ég fengi mér nýtt nafn. Ég skil vinkonu mína. Hún vill að guðrækni mín sé hrein og flekklaus í öllum greinum en ekki hundheiðin í aðra röndina. Það er nú samt meira en að segja það, fyrir gamalt fólk að fara að skifta um nafn. Helst hefur maður heyrt um að sumir kjósi þann kost, sem vilji hylja fortíð sína, beri hún ekki vitni um vandað líferni. Nú er þess að gæta að langt er síðan Þórs tilbeiðsla lagðist af í þessu landi og margar kynslóðir hafa fæðst og til grafar gengið án þess að skera sig úr, með óhöpp eða lánleysi að ég held, þótt þær bæru Þórsnafnið, enda sjálfsagt verið gefið það gegnum tíðina til að heiðra föður og móður og viðhalda þeirra minningu sem borið höfðu eða báru nafnið, frekar en það væri gert vegna guðsins, sem ekki var lengur löglegur eða í tísku Nú kann að verða breyting á, þar sem búið er að stofna félag sem kennt er við Æsi hina fornu. Svo getur þó farið, að eins og til varð nafnkristni svo kölluð, meðal hinna kristnu, sem hlýtur litla virðinu hinna strang trúuðu, þannig verði líka til nafnheiðni meðal hinna heiðnu, sem láti sig litlu varða tilbeiðsluna þótt nöfnin þeirra séu skráð í ásatrúarsöfnuði. Í bókinni Íslensk Þjóðmenning V. Bls.14.er sagt frá mesta helgistað goðanna. Hann er hjá mjög heilögum brunni.,,Þangað fara þau dag hvern um brúna Bifröst til að eiga dómstað sinn. Allir ríða guðirnir til dómstaðarins á ágætis hestum sínum nema Þór sem gengur og veður ár þær er verða á leið hans". Ég sé þetta fyrir mér í huganum að þeir hinir guðirnir séu komnir í taglhvarf á hestum sínum í einhverri þessara áa og nafni veður í geirvörtur, sjálfsagt á kúskinnsskóm og árbotninn grýttur. Spurningin hjá mér er: Af hverju kipptu þeir félagar hans honum ekki upp á hnakknefið hjá sér, þar sem þeir voru á ágætis hestum? Það er ekki merkileg dróg sem ekki er mannbær fyrir tvo í viðlögum. Skaftfellingar mundu ekki hafa gert þetta svona, heldur rennt hrossi undir þann hestlausa yfir árnar. Við leyfðum hundinum alltaf að stökkva uppá hestlendina fyrir aftan okkur þegar að fljótunum kom, í stað þess að láta hann vaða. Lesi maður lengra í bókinni, stendur samt að Þór hafi verið mikið dýrkaður á Norðurlöndum á síðustu öldum norrænnar trúar. En ég er að hugsa um alla þessa endalausu göngu Þórs, dag eftir dag og alltaf að vaða árnar. Þeirra Ásbrú var greinilega enginn þurrbali eins og sú á Reykjanesinu við hliðina á okkur. En hvað mig snertir, og til að finna ástæðu fyrir að þurfa ekki að skifta um nafn, þá get ég hugsað mér, að Þór hafi verið algengt mannsnafn í upphafi, en svo hafi einhver með því nafni tekið sig fram um eitthvað umfram aðra og verið tekinn í guðatölu, lífs eða liðinn en ekki þar með fengið neinn einkarétt á nafninu sem slíku.. Það sem skiptir mestu máli er, að sá sem ber nafn, hvaða nafn sem er, auki virðingu fyrir því, í augum sinna samferðamanna en sverti það ekki. Wed, 23 Sep 2009 17:29:43 GMT